Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Shamisa Debroey, klik voor grotere versie

MATHIJS Shamisa Debroey Revolutie_print

Revolutie

Je doet de auto op slot met het knopje op jouw autosleutel. Ik vind het een raar idee dat je tegenwoordig autorijdt. Je rijbewijs voelt als een vreemde kleur broek: hij staat je niet.

‘Vroeger vond ik dit echt het meest magische ooit,’ zeg je met de sleutel in de lucht.
De zon begint al onder te gaan en we gaan in het restaurant bij een tafeltje aan het raam zitten.

Vanaf het begin leek het altijd lente. De geur van kersenbloesem hing om ons heen. Het was bijna eng hoe gelukkig ik was. Er zijn foto’s van. Die kan ik nu niet meer zien.

Er zal nooit iets veranderen zonder vuur. De vlammen beginnen niet zonder reden, maar je kan niet stilstaan om de oorzaak te onderzoeken. De rook kwam al onder de deur door. Ik merkte er niks van, want het was immers permanent lente. Ik kan het mezelf niet kwalijk nemen. Ik verwachtte dat de dingen stukje bij beetje los zouden weken, om vervolgens kalm en geleidelijk als herfstbladeren ter aarde te vallen. Maar zo werkt het niet met een revolutie.
Een nieuwe geliefde is een geladen revolver die je tegen elkaars voorhoofd drukt. De eerste die schiet, wint. En daar lag ik dan met mijn kersenbloesemgeur. Het duurde lang voor ik weer opstond, maar vooruit, het was mijn eerste keer. My first time at the rodeo. Mijn enige referentie aan een rodeo is Harry de Hengst van Telekids.

‘Die ken ik niet,’ zeg je, ‘ik mocht vroeger geen commerciële televisie kijken, weet je nog?’

Daarna werd ik van de grond geraapt, geen idee door wie of wat. Ik verplaatste mezelf naar een andere stad, kijken of ik daar op eigen benen kon staan. Dat ging natuurlijk niet. De dagen van lente waren definitief voorbij en ik vroeg me af of het ooit nog lente ging worden. Ik dronk in die tijd vaak teveel. De barman klikte elke keer pesterig om twee uur ‘s nachts het licht weer aan. Ik zwalkte dan weer naar huis. Een van die keren riep een agent vanuit een politieauto of het wel goed met me ging. Ik antwoordde met ‘misschien’.

We zijn verplaatst naar buiten, want de temperatuur was nog aangenaam. Ik kijk je aan. Jij kijkt uit over het water. We zijn al wat glazen wijn verder. Ooit liet je me praten tot ik leeg was. Nu brandt en bruist het tot de rand. Ik wil schreeuwen en je met de glazen veel te dure chardonnay in het water kiepen. Dat lijkt me de enige manier om rust te vinden. Mijn vloer blijft bezaaid met herinneringen. Er is maar een windvlaag nodig om alles op te laten stijgen. De herfstbladeren dwarrelen.

En zo begint alles opnieuw.

« terug naar blog

Reageer

Wat luister ik?

Charli XCX, The Secret Sisters en Eefje de Visser

Wat kijk ik?

RuPaul's Drag Race, Wie is de Mol en uit het raam.

Wat schreef ik?

Wij gaan hele goede vrienden worden (2012) en Liefde en ander onbehoorlijk gedrag (2014)

Quote

'Er branden schepen achter ons, maar we gaan.' - uit Maak Het Stil van Eefje de Visser