Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Benjamin Leroy, klik voor grotere versie

Isa - Benjamin Leroy

Neon

Ik had bedacht om gewoon mijn eigen naam te gebruiken, maar Alex, de vrouw die me hielp, raadde het me af. Je adres is voor iedereen te vinden, zei ze, telemarketeers gaan je stalken. Toen stelde zij een naam voor en gelijk kon ik niets anders meer bedenken. Toen dacht ik: wat zal het ook eigenlijk? Binnen een halfuur stond ik weer buiten, in de miezerregen, met in mijn rugzak een mapje met daarin een kopie van de factuur van 50 euro, een formulier met mijn bedrijfsnaam, bedrijfsnummer en omzetbelastingnummer erop, en mijn handtekening, die van de spanning een beetje was mislukt.

Op de een of andere manier had ik het grootser verwacht, alsof misschien een klein blazersensemble me buiten zou staan opwachten. Of juist dat ik eerst een psychologische test zou moeten afleggen, of zoals bij een opticien steeds kleiner wordende lettertjes zou moeten opnoemen.

De ruimte was verdeeld in gelijke blokken door middel van wanden van een meter of twee hoog, die bekleed waren met stoffen tegels in lichtblauw, donkerblauw en gifgeel. In elke ruimte stond een tafel met één stoel aan de ene en twee stoelen aan de andere kant, zoals bij de huisarts. Terwijl Alex de gegevens ophaalde ik die vooraf online had ingevuld, feliciteerde de medewerkster in de ruimte achter me een meisje en haar moeder. ‘Ga het maar vieren,’ zei ze. ‘Misschien kan je moeder trakteren, want zij is je geldschieter, hahaha.’ Aan de muren hingen grote foto’s in setjes van drie. Een bar met een gigantisch neon Coca-Colalogo, een bewogen foto van lantaarnpalen in de nacht, waardoor de lichtjes uitgerekt waren tot schichtige streepjes, en drie flessen Smirnoff in een emmer met ijs.

Ik was met tram 12 naar het station gekomen (gestrest omdat ik er pas op de Ceintuurbaan achter kwam dat metro 52 niet reed) en vanaf daar was ik met Google Maps naar de Kamer van Koophandel gelopen. Uiteindelijk was ik er acht minuten te vroeg. Voor de grote draaideur wachtte ik even. Dit is het dan, dacht ik, De Ruijterkade 5. Hier ga ik, de trappen op. Voor ik naar binnen ging, veegde ik nog gauw mijn natte haar uit mijn gezicht en stopte mijn koptelefoon in mijn rugzak.

Bij de ontvangstbalie werd ik met een glimlach begroet door twee mensen in nette kleren, en direct doorverwezen naar de snelservicebalie, loket 2. Ook daar werd ik vriendelijk ontvangen door een vrouw met kort blond haar, die haar gesprek met de vrouw achter loket 3 onderbrak.

‘Ik heb een afspraak om 5 over 12,’ zei ik.

‘En wat is je naam?’

‘Isa Altink.’

‘Isa Rebecca Altink. Ik zie ’m staan.’

Ik bedacht me hoe fijn het is wanneer medewerkers achter computerschermen dit soort dingen zien staan. De vrouw drukte op een knopje, en er rolde een bonnetje met nummer 74 erop uit een apparaat. Ze zei dat ik het naar boven moest afscheuren. Toen wees ze naar de blauwe banken, waar ik mocht gaan zitten, en daarna naar het koffieapparaat. Ik bedankte haar, en mijn voornemen van die ochtend om alleen water te drinken verdampte. Onderweg naar het koffieapparaat klonk er plotseling een stem, die bleek te komen uit mijn eigen broekzak. Het was de dame van Google Maps, die ik vergeten was.

‘U bent gearriveerd,’ zei ze.

Bedankt, dacht ik, maar ik begin net!

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Rebecca Solnit, Zadie Smith, Anne Carson, J.D. Salinger, K. Michel, Nina Polak

Wat vind ik?

Soms muntjes, soms gedumpte meubelstukken, een enkele keer een mens

Wat luister ik?

Angel Olsen, Laura Marling, Aldous Harding, Hurray for the Riff Raff

Quote

"I wish I had known that the story didn't need to be clean, and that it didn't need to be satisfying, that, in fact, it would never be clean or satisfying, and once I realized that, I would be able to see what was true" - Jia Tolentino