Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Saskia Halfmouw, klik voor grotere versie

Thijs - Saskia Halfmouw

 

Een dunne strook stoeptegels ligt aan weerszijden van de tweerichtingsweg, waarop de auto’s zo dicht op elkaar langsscheuren dat het asfalt amper zichtbaar is. Er zijn geen kruispunten in zicht. De hoge grijze gebouwen langs de stoep lopen naadloos in elkaar over en vormen twee massieve balken. Slechts de huisnummers verraden waar het ene pand eindigt en het andere begint.

1267. Sebastiaan haalt de brief uit zijn broekzak en vouwt hem open. Het klopt, hier moet hij zijn. Maar waarvoor? De brief bevat behalve het adres waar hij verwacht wordt alleen zijn naam, een felicitatie voor zijn achttiende verjaardag en een afzender: A. Piper. Onder het huisnummer staat op een bordje diezelfde naam, ziet Sebastiaan nu, met daaronder in een nog kleinere letter: Register van Betrouwbare Mensen. Als hij wil aankloppen, zwaait de deur al open.

Fel zonlicht vult de ruimte, zo lang en hoog als een stationshal. Het plafond is bijna volledig van glas en laat bundels zonnestralen binnen die als knikkers in een flipperkast heen en weer kaatsen tussen de witte vloer en wanden. Bogen van dik zwart metaal dragen de schijnbaar lichte constructie. In het midden van de hal, minuscuul in de overdaad van lucht eromheen, staat een ronde balie, waarachter iemand onverstoorbaar zit te typen.

Als Sebastiaan voor de receptie staat, galmen zijn voetstappen nog een paar tellen na. De receptionist zegt niets en kijkt hem niet aan. Nog voor het geluid is weggestorven, krijgt hij een map toegeschoven. Pas na een knikje – bemoedigend of ongeduldig? Het typen stopt niet – opent hij de map. Op een vel van dik papier leest hij: Ik zal altijd te duur zijn om te kopen. Onderaan staat een stippellijntje.

Het voelt goed. De zin doet hem grinniken als hij hem hardop leest in zijn hoofd, de balpen ligt lekker in zijn hand en zijn handtekening, die hij met grote krullen op de lijn zet, zag er nog nooit zo volwassen uit. De receptionist neemt de pen terug en maakt een kopie van het contract. De verfrommelde brief stopt Sebastiaan samen met het originele contract in de map. Hij knikt, loopt om de receptie heen en ziet in de verte nog een balie.

Het contract ligt al klaar bij aankomst: Ik zal altijd menen wat ik zeg. Natuurlijk. Toch? Als hij daarnet heeft getekend, kan het deze keer ook wel. Sebastiaan zet zijn krabbel en het document wordt gekopieerd. Waar is dit allemaal voor nodig? Dat gaat hij zo wel aan die meneer Piper vragen. Of mevrouw.

Maar eerst nog een receptie. Sebastiaan zucht. Van veraf lijkt het weer dezelfde receptionist; van dichtbij vast ook. Er is in ieder geval weer een nieuw contract. En wel het laatste, want achter de balie is een muur met een deur. Hij versnelt zijn pas en oefent zijn handtekening met zijn vinger in de lucht.

Ik zal altijd doen wat ik zeg dat ik ga doen.

Zijn pen staat al op de stippellijn als hij hem terugtrekt. Is dat wel mogelijk? Hoe kan hij dit nou beloven, aan dit register en aan zichzelf? Sebastiaan voelt het gewicht van een blik op zijn vingers. De donkerblauwe punt op het papier is net een vernauwde pupil. De receptionist kijkt hem streng aan en knikt, en nog eens. Ach, hij kan het die Piper best beloven, toch? Sebastiaan voelt zijn hand trillen tijdens het tekenen; de krullen zijn twijfelachtige decoratie. Als de pen het papier loslaat, hoort hij achter de deur de razende auto’s.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Richard Siken, Maartje Smits, Paolo Giordano, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Charli XCX

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman