Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Reinout Dijkstra, klik voor grotere versie

HARLYNN - Reinout Dijkstra abcyourself_Reinout Dijkstra (1)

 

Madelief (10)

Zomer 2007

II

Als Madelief om vier uur de bus uit stapt, is ze doodmoe. Achterin haar keel hangt de zure smaak van rode wodka en een ander drankje waarvan ze de naam niet meer weet.
‘Hoe heette die laatste club waar we waren?’ vraagt Tim, die zijn fiets van het slot haalt.
‘Geen idee.’ Madelief zoekt ook naar haar sleutelbos. ‘Vond je het niet jammer dat Emma zo vroeg wegging?’
’Ik zie haar morgen wel.’ Tim begint te kreunen. ‘Morgen… Oh man, dat wordt een zware verjaardag. Vorig jaar had ik ook al zo’n kater. Geloof me, slagroomtaart is niet geschikt om paracetamol mee weg te spoelen.’

Ze fietsen dezelfde route als altijd. Nu de eindexamens geweest zijn, zijn er geen klasgenoten meer om over te roddelen of vakken om te beklagen. Tim lijkt het ook te voelen. Ze zwijgen het hele stuk.
Ze zijn bijna bij de splitsing waar Madelief links moet en Tim rechtdoor. Uren hebben ze hier doorgebracht het afgelopen jaar, hangend over hun stuur, tot stilstand gebracht door een gesprek dat nog niet voorbij was. Vaak was Madelief degene die zag dat het bijna half zes was.
‘Heb je weer met Tim staan kletsen?’ zei haar moeder als ze zwetend thuis kwam.
‘Ja mam, maar niet op die manier.’

Gelukkig remt Tim automatisch af. ‘Nou…’ begint hij.
‘Ja,’ zegt Madelief.
‘Zie ik je nog een keer deze zomer?’
‘Als jij dat wilt.’
Hij trekt een wenkbrauw en mondhoek op. ‘Of ben ik alleen een fiets- en studiemaatje voor je?’
‘Nee, ik -’
Maar Tims lach wordt breder. Hij zit haar te plagen.
’Je bent meer dan mijn studiemaatje, Tim. Je bent ook mijn supplier.’
‘Oké, dus ik zie je pas weer als jij een keertje wiet wilt roken? Tot over tien jaar dan.’
Ze moeten allebei lachen.
‘Weet je hoe vaak ik dit jaar te laat ben geweest voor het avondeten,’ zegt Madelief. ‘Mijn moeder is heel benieuwd naar je.’
‘Oh ja?’
‘Ja. Ze heeft een hele theorie over mensen die op een kruispunt staan. Dat zijn stiekem stelletjes die geen afscheid kunnen nemen, volgens haar. Mensen die niet naar huis willen. Bizar.’
‘Zo bizar is dat niet,’ zegt Tim.
‘Hoe bedoel je?’ Madelief houdt haar adem in.
‘Ik had het afgelopen jaar ook niet zo vaak zin om naar huis te gaan.’ Tim knijpt in zijn handremmen en laat zijn voorwiel stuiteren.
‘Waarom niet?’
Tim tuurt voor zich uit. Aan de horizon begint het al licht te worden. De lucht is geel en roze. De silhouetten van de huizen om hen heen zijn donker. In de verte ruisen auto’s over de snelweg.
‘Ik weet niet of je dit weet, maar het gaat niet goed tussen Emma en haar ouders. Ze woont al een jaar bij ons.’
‘Nee, dat wist ik niet.’
Tim knikt. ‘Ze woont op de oude kamer van mijn broer. Al zit ze meestal bij mij.’
‘Ik dacht dat ze al op kamers was.’
‘Nee dus.’ Tim fronst. ‘Het was niet mijn idee, hè? Mijn moeder heeft het geregeld.’
‘Maar waarom heb je dan geen zin om thuis te zijn?’
‘Omdat ze er altijd is, oké?’ Tim roept het zo hard dat er een troep eenden uit de sloot opvliegt. ‘Het is gewoon too much! Ik ben nooit meer alleen, nooit! Ik krijg gewoon geen lucht, joh.’
‘Heeft je moeder dat niet door?’ vraagt Madelief.
‘Weet ik veel. Mijn moeder denkt dat het meant to be is ofzo. Ze heeft mijn vader ook op school leren kennen, en al heel snel was het trouwen, huis kopen, kinderen. Alleen ging mijn vader veel te vroeg dood.’
Madelief kijkt naar zijn knokkels, die wit zijn om zijn stuur. ’Waarom zeg je niet tegen je moeder dat je hier niet blij van wordt?’
‘Ik weet niet. Ze heeft het zo zwaar gehad met m’n pa. En… Nou ja, het was ook wel prima een hele tijd. Ik bedoel, waarom moeilijk doen als het niet hoeft.’
‘Je wilt haar niet teleurstellen.’
‘Klopt.’ Tim haalt zijn schouders op. Maar dan zet hij alweer een grijns op. ‘Maar goed, nu moet ik wel.’
‘Nu moet je wat?’
‘Tegen mijn moeder zeggen dat ik niet met Emma wil samenwonen.’ Hij kijkt haar recht aan nu. Madelief moet moeite doen in zijn ogen te blijven kijken. ‘Hoezo?’
Tim stapt van zijn fiets, legt een hand in haar nek en knijpt erin. ‘Omdat ik veel meer zin heb om met jou te zoenen.’
Even denkt Madelief dat hij het ook echt gaat doen. Tims blik gaat van haar ogen naar haar mond. Ze staan roerloos tegenover elkaar. Dan snuift hij een flinke teug lucht naar binnen en begint te lachen. Hij schudt aan Madeliefs schouder, laat haar los en stapt weer op zijn fiets. ‘Nou, dat wordt een leuke verjaardag.’
Madelief weet niet wat ze moet zeggen, maar Tim zit al op zijn zadel. ‘Ik sms je.’ En hij fietst weg.

De volgende dag kan Madelief het niet laten. Gefeliciteerd, stuurt ze naar Tim. Ze twijfelt heel lang of ze een X moet toevoegen, maar doet het niet.
Beneden zit haar moeder met een haakwerkje op de bank. ‘Hoe was het gisteravond?’
‘Leuk,’ zegt Madelief. Ze pakt een kom en een doos havermout uit de kast.
‘Je was laat thuis,’ zegt haar moeder.
Madelief haalt haar schouders op.
‘Heb je nog met Tim gepraat?’ vraagt haar moeder.
‘Een beetje.’ Madelief blijft met haar rug naar haar moeder voor het aanrecht staan.
Omdat ik veel meer zin heb om met jou te zoenen. Tims hand op haar schouder, zijn blik naar haar mond.
‘Lief?’ roept haar moeder boven het piepen van de magnetron uit. Madelief had het apparaat niet gehoord. Ze laat haar haar langs haar gezicht vallen als ze ernaartoe loopt, zodat haar moeder haar wangen niet kan zien.
Maar haar moeder laat niet los. ’Aan het dromen?’
‘Ik ben gewoon moe.’
‘Te lang op het kruispunt gestaan?’
Madelief kan het niet helpen – ze moet lachen. ‘Oké mam, je had gelijk, nou blij?’

Als ze weer boven komt, hoort ze haar mobieltje trillen. Met het hart in de keel opent ze haar slaapkamerdeur. De telefoon ligt op het dekbed. Madelief ademt diep in. Normaal doen, het is maar een jongen. Ze zet de kom havermout op haar bureau, gaat op de rand van het bed zitten en strijkt haar haar achter haar oren. Dan pakt ze haar telefoon, bijna achteloos.
Van: Tim.
Mijn moeder heeft een huis voor ons gekocht.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roxane Gay, Nicole Krauss en af en toe een oude Rus

Wat luister ik?

My Chemical Romance en Harry Potter and the Sacred Text

Wat kijk ik?

Ik durf nog even niet naar de film en Ex On The Beach is afgelopen, dus... niks? Maar ik speel wel veel Animal Crossing hoor.

Quote

When he envisions himself living there, he's wearing glasses and holding a cup of coffee, even though he has perfect vision and caffeine makes him sweat.