Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Jesse Strikwerda, klik voor grotere versie

STEEF - Jesse Strikwerda vliegen-final RGB web

 

Gate 24 ligt helemaal achteraan. Er is geen jet bridge, alleen een witgeverfde stalen trap die naar beneden loopt, als de pees van een boog die je eerst naar achteren trekt voordat je schiet. En onderaan de trap ligt het landingsterrein, bijna honderd mensen lopen doodleuk tussen de rijdende golfkarretjes en bagagerekken door. Normaal gesproken zou je zeggen dat dit alle veiligheidsvoorschriften tart, maar voor de lowbudget maatschappij Hollandia Airlines wordt blijkbaar een uitzondering gemaakt.

Hij loopt een aftandse golfplaten container binnen, waar men hem voor de laatste keer om zijn paspoort en boarding pass vraagt. De man bij de counter merkt op dat hij bijna geen handbagage bij zich heeft.

‘I do not need much,’ antwoordt hij, ‘ik ga alleen even een paar dagen naar mijn ouders.’ Hij spreekt heel bewust niet over ‘mijn vriendin’, hoewel er hier geen enkele reden is om voorzichtig te zijn.

Hij denkt aan Nederland en aan de dingen die daar wel en niet staan te gebeuren. Dit wordt zijn meesterwerk, The Permanent Solution, het zal wel moeten. Hij heeft nog geen uitgewerkt plan, maar dat komt wel in het vliegtuig. Het komt altijd pas in het vliegtuig.

Aan de voorkant van de container houden twee stewards met afrolbare linten de wachtende passagiers tegen. Hij sluit achteraan in de rij. De gezette zakenman voor hem werkt hem op zijn zenuwen. Met zijn telefoon aan één oor opent en sluit de man tot drie keer toe zijn rolkoffertje op zoek naar steeds weer een ander document. Telkens als hij bukt, lijkt het alsof hij uit z’n pak gaat knallen.

Dan, na zeker een kwartier wachten, rijdt het vliegtuig voor; een feloranje bakbeest met rood-wit-blauwe vlaggetjes op de uiteinden van de vleugels. Wat een onuitstaanbare maatschappij is dit toch. De enige reden om met Hollandia te reizen is dat je per retourtje ruim honderd euro bespaart, maar als hij de capriolen ziet die de mensen om hem heen uithalen om als eerste aan boord te kunnen gaan, overweegt hij om de volgende keer toch gewoon KLM te vliegen.

Hij loopt de container uit, de landingsbaan over, de trap op – omhoog dit keer. Het schiet hem te binnen dat hij Sanne nog zou sms’en. Terwijl hij ruziemaakt met de T9 op zijn telefoon, wijst de stewardess bij de ingang van het vliegtuig hem erop dat zijn mobiel uitgeschakeld moet zijn.

‘Luister,’ antwoordt hij zuchtend, ‘Ik vlieg elke twee weken op en neer van Londen naar Nederland, en ik weet heus wel hoe dit eraan toe gaat. Jullie gaan straks eerst nog een kwartier met die veiligheidszwembanden ronddansen, en daarna moeten we nog zéker tien minuten taxi-en voor we de lucht in gaan. In die tijd stuur ik nog effe m’n berichtjes, en voor we opstijgen, gaat ie uit, alright?’

De stewardess zegt niets, kijkt hem alleen even venijnig aan.

In het gangpad probeert de zakenman zijn koffer in het bagageluik te proppen. Dat lukt niet zonder hulp, en dus staan de mensen stil. Hij verstuurt zijn berichtje naar Sanne (Hey schat, ben nu aan boord en ga straks naar m’n ouders. Laat me eerst maar even m’n dingen regelen. Ik laat het je weten als ik klaar ben. Kus, Simon).

De radio aan boord speelt liedjes van Regina Spektor. Dat scheelt weer – geen Nederlandstalige levensliederen, wat gezien de styling van het vliegtuig zomaar had gekund.

Hij werpt zijn plastic tasje in een bagageluik en gaat aan het gangpad zitten, stoel 14C. De stewardess die hem net terechtwees is inmiddels aan de veiligheidsinstructies begonnen. Ze spreidt haar armen en geeft met een beweging die nog het meest aan schoolslag doet denken aan waar de nooduitgangen zich bevinden.

On board now, typt hij. Toch ook Martha maar een berichtje sturen. Gonna miss you this weekend. Het vliegtuig rijdt inmiddels, zachtjes, voorbij de golfplaten containers, richting de startbaan.

‘You take the things you like, and try to love the things you took’, klinkt het uit de radio. Hij strekt zijn benen uit onder de stoel van de persoon die voor hem zit, en ademt diep in als voor een duik in het diepe.

Over een uurtje is hij thuis.

« terug naar blog

Reageer

Wat schreef ik?

De twee jaar nadat (Lemniscaat, 2012)

Quote

"Indien iemand mij zou bewijzen dat Christus buiten de waarheid staat, en indien het een feit zou zijn dat de waarheid Christus uitsloot, dan zou ik liever bij Christus blijven dan bij de waarheid." - Fjodor Dostojevski, brief aan Natalia Fonvizina -