Nieuwste onderwerp

BEGIN

illustratie: Mark Janssen, klik voor grotere versie

MARLIES - Mark Janssen-aangepast

Een nieuw soort vrouw

Varend over de riviertjes en brede sloten rondom de Loosdrechtse Plassen identificeer ik een nieuw soort vrouw: rijke vrouwen van rond de vijftig met knalroze lippenstift.

Misschien is dat knalroze pas sinds dit jaar in. Misschien bestaat dit type vrouw pas sinds deze zomer. Misschien ben ik in deze dure doch in mijn geval gehuurde boot voor het eerst in hun natuurlijke habitat. Maar ze blijven me passeren in verschillende vormen en maten en gradaties gebronzeerdheid-door-tropische-zonvakanties-buiten-het-seizoen.

Deze vrouwen houden steevast een wijnglas met witte wijn vast. De glazen zijn beslagen door de koude drank. De kelk hangt wat schuin in hun verveelde hand. Alsof de drank er meer voor de sier is dan om opgedronken te worden.

Dit lijken misschien onbelangrijke details, maar ze vertellen me veel over deze vrouwen. Namelijk dat dit hun eigen boot is, of die van vrienden, want geen weldenkend mens neemt voor een dagje uit op een boot kristallen wijnglazen mee. De koude wijn betekent dat ze een koelkast en dus een vrij dure boot hebben, anders hou je in dit weer zelfs je ijs nog niet langer dan een halfuur lauw . De manier waarop de glazen worden vastgehouden zegt me dat het varen een sleur is geworden. Het spreekwoordelijke tweede huisje waar ieder weekend naartoe dient te worden gegaan. De plek waar hun man zich weer even het mannetje kan voelen terwijl hij onnodig nauwkeurig de boot stil probeert te laten liggen op de stromende rivier, in afwachting van het kunnen binnenvaren van een sluis.

En zelfs dit haantjesgedrag doet de vrouwen hun glas niet steviger omklemmen. Ze zien hun mannen zoals mensen het ouder wordende huisdier zien waarvan ze de komst nooit echt hebben toegejuicht, maar de kinderen wilden het ooit zo graag en ach iedereen had er nou eenmaal eentje. En nu zijn de kinderen het huis uit en zit de vrouw er nog steeds mee opgescheept. Eens is het leuk geweest, maar dat is gepasseerd en nu is het een kwestie van de tijd uitzitten totdat hij de geest zal geven.

De mannen van deze vrouwen met roze lippenstift praten niet met hun vrouwen. Ze staan achter het roer. Slechts één hand aan het stuurwiel, sturend met de muis van de hand, zoals ervaren autobestuurders dat altijd doen als ze zogenaamd zonder moeite perfect inparkeren. Alsof ze hun buitensporig grote boot blind achterstevoren zouden kunnen besturen, maar om de politie te vriend te houden toch dat handje op het stuurwiel leggen. En stiekem ook om met die hand op het stuur een beetje te laten zien wie de baas is van dit luxe mini-imperium.

Soms zitten de kinderen ook in de boot. Braaf in Hilfiger- en Gaastra-outfits, de jongens met een gladde, gezonde huid en de meisjes met dynamisch deinende paardenstaarten. Soms zijn er vriendinnen van de vrouwen mee in de boot, en die dragen dan ook roze lippenstift. Die vriendinnen nemen hun man mee, die bij gebrek aan stuurwiel om vast te houden maar beide handen in zijn zakken heeft gestoken. Het is nou eenmaal niet zijn boot, en dus houdt hij zichzelf maar vast.

Er is nog iets dat deze vrouwen van rond de vijftig met felroze lippenstift met elkaar gemeen hebben. Hetgeen waardoor ze me aanvankelijk op beginnen te vallen. Stuk voor stuk staren ze me zonder enige vorm van schaamte afgunstig aan en na. Alsof ik een soort fata morgana ben en alleen maar in hun hoofd besta. Alsof ik niet doorheb dat ze kijken.

Ik denk er de hele dag op het water over na. En ik snap niet wat ik van ze aanheb. Zit ik hier, stuiterend van enthousiasme in onze huurboot met een gekreukelde babyblauwe plastic beker lauwe wijn in mijn hand. Met een minimuminkomen, een gehuurde kamer in een woongroep en een tweedehands jurk.

Tegen het einde van de middag ben ik er klaar mee. Zodra ik weer een vrouw met roze lippenstift voel kijken, kijk ik terug. Heel even is het alsof beide boten niet bewegen. Het staat over haar hele gezicht geschreven. Ze wil opnieuw beginnen. Maar hoe doet ze dat nu nog? Als ze nog eens een nieuwe relatie wil, zal ze het moeten doen met jongere mannen die van een “rijpere vrouw” houden, want alle geschikte kandidaten van haar eigen leeftijd zijn al getrouwd. Maar ze voelt zich helemaal niet “rijp”. Alsof ze over haar beste punt heen is. Alsof ze fruit is dat op het punt staat om bitter te worden. Alsof ze geen biologisch nut en dus geen nut meer heeft. Ze heeft het gevoel dat ze nog prima opnieuw kan beginnen, als ze dat wil. Alleen zal zij dat moeten verdedigen tegenover de rest van de wereld, want ze heeft veel te verliezen en een boel te verbranden voordat ze verder kan. En ik niet, met m’n kringloop jurk en wegwerpbekers. In haar ogen sta ik nog aan het begin van alles. En daarom veracht ze me.

Mij zal niemand raar aankijken als ik bedenk influencer te willen worden en alleen nog maar van chips te willen leven. Of als ik morgen opeens onaangekondigd verhuis. Of als ik nog vijftien keer met volle overtuiging het idee heb dat deze persoon toch echt de liefde van mijn leven is. Of als ik mijn eigen naam op de rug van mijn hand laat tatoeëren. Of als ik ’s nachts niet thuiskom omdat het zo leuk is en ik op het grasveld in het Vondelpark in slaap val en ’s ochtends pas weer wakker word omdat de politie me wakker maakt. Of als ik mijn werk opzeg omdat het gewoon even niet is waar ik nu wil zijn in het leven weetjewel?

Haar boot vaart voorbij. Ik wil naar haar omkijken om te zien of zij dat ook naar mij doet, maar ik hou me in.

Ik neem me voor om terug te denken aan deze vrouwen als ik jarig ben en het liever niet wil vieren. Als ik terugkijk naar foto’s van mezelf van een paar jaar geleden waarop ik dunner was, waarop mijn linkerschouder nog niet zo gek scheef stond, waarop het litteken in mijn lip er nog niet zat. In hun ogen sta ik nog steeds aan het begin van alles. En aangezien zij een paar jaar verder zijn, zouden ze daar best weleens gelijk in kunnen hebben.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Etgar Keret, Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, The Neverending Story, Chicken run.

Wat schreef ik?

The Ballet of Service (documentaire, 2020). Traag naar de Hemel (documentaire, 2019). Anita's Roedel (documentaire, 2018). Onderbeds (korte film, 2015). Weekend Warriors (korte film, 2015).

Quote

'With everything I create I try to make people fall in love with humankind a bit more.' (Etgar Keret)