Nieuwste onderwerp

Uitroepteken

Er zijn van die mensen die jarenlang als een uitroepteken in je leven aanwezig zijn. Je hebt niet om ze gevraagd, maar te pas en te onpas maken ze met veel bombarie hun opwachting. Vervolgens verdwijnen ze door omstandigheden plotseling, goddank, uit je leven, en vergeet je een paar jaar lang haast dat ze er ooit geweest zijn. Lorna Janssen was zo iemand.

‘Ik hoop dat uw baby zonder hoofd geboren wordt!’ riep ze tijdens Duits.
Het was het hoogtepunt van twee maanden docentje treiteren. Mevrouw Weber rende huilend en hoogzwanger het lokaal uit.
Verstijfd zaten wij erbij en keken ernaar. Het merendeel van mijn eerste klas probeerde met neergeslagen ogen te overleven tot we uitgegroeid en weer aan ons nieuwe lijf gewend waren. Dan zou het al min of meer tijd zijn voor ons eindexamen, en daarna zouden we helemaal opnieuw kunnen beginnen op de universiteit. Daar zou niemand ons kennen en zouden we eindelijk ons eigen mens kunnen worden. Daar zouden we ons uit durven spreken tegen onrecht. Daar zouden we gaan staan voor onze idealen. Maar voor nu was het nog even niet zo ver. En dus zaten we er met neergeslagen ogen bij en luisterden ernaar hoe Lorna uit verveling iedere persoon die haar in de weg liep met de grond gelijk maakte.

‘Nou, tussenuur jongens!’ riep Lorna, stopte haar Iphone oortjes in haar oren, veegde met één beweging al haar spullen in haar strandtas, en liep het lokaal uit.

Wij bleven trillend achter.

Ik keek door het raam naar de blauwe lucht. Er vloog een vliegtuig voorbij. Ik probeerde uit te rekenen hoeveel dagen het nog duurde tot ik mijn diploma had en hier nooit meer terug hoefde te komen.

Ik hoopte vaak dat Lorna na de zomervakantie niet meer terug zou komen. Ze was half Catalaans, en dat vertelde ze te pas en te onpas. In Catalonië was namelijk alles beter. Ze overbrugde naar eigen zeggen met pijn en moeite het hele jaar tussen de lelijke pafferige kaas-Nederlanders voor ze weer naar Catalonië kon ontsnappen in de zomermaanden. Menigmaal hoopte ik dat haar ouders er hetzelfde over dachten en na één van die lange Catalaanse zomers gewoon daar zouden blijven. Maar helaas.

Haar oudere zus Lolita zat ook bij ons op school. Iets wat haar vanaf de allereerste schooldag een top-van-de-voedselketen status gaf. Ze kuste Lolita’s vriendinnen lachend op de wang in het voorbijgaan op de trap alsof het haar eigen beste vriendinnen waren en praatte rap Catalaans met Lolita. De zus leek daar wat minder happig op dan Lorna, maar dat viel de gemiddelde bakvis van twaalf natuurlijk niet op. In hun ogen was Lorna iemand die hen toegang kon geven tot een groep mensen die ouder dan zestien was. Mensen die scooters hadden, vriendjes en sigaretten, en een uitgaansleven in het weekend in de stad.

Vanaf het begin werd Lorna dus aanbeden door alle mindere goden van klas 1.

In de tweede klas drukte Lorna per ongeluk op het verkeerde pedaal in een cart en brak haar linkerbeen. Later dat jaar brak ze haar andere been tijdens het skiën. Ze kwam maandenlang naar school in een rolstoel. In de derde klas klom ze over een hek om bij een feestje binnen te komen waar ze te jong voor was en viel ze al haar voortanden uit haar mond. Ik wist toen nog niet wat karma betekende, maar ik weet wel dat dit het moment was dat ik begon te geloven dat wat je overkomt iets betekent.

De middelbare school ging voorbij, ik verhuisde naar het buitenland en keek nooit meer om.

Ik ben Lorna al haast vergeten, als ik vorige week een oproepje van haar zie in zo’n Facebookgroep voor bewoners uit dezelfde stad. Blijkbaar zijn zij en ik in dezelfde stad beland. Dat vond ik op zichzelf al best shockerend. We zouden elkaar zomaar tegen kunnen komen in de supermarkt, of naast elkaar in een café kunnen belanden. Misschien hebben we zelfs wel een paar gemeenschappelijke vrienden. Lorna schrijft dat ze een podcast maakt over stilte en zoekt mensen die ervaring hebben met extreme geluidsoverlast en klachten dientengevolge. Of er iemand zo’n verhaal heeft en dat met haar wil delen?

Het prikkelt me. Wanneer is de treitertiran van klas 1 geïnteresseerd geraakt in het welzijn van haar medemens?

Ik ga naar haar profiel om te kijken wat er verder van haar geworden is, buiten blijkbaar iemand die sociaal en maatschappelijk betrokken is geraakt. Inmiddels noemt ze zichzelf Lorna Janssen López. Tot zover niks verrassends.

Ze blijkt sociologie en cultuurwetenschap te hebben gestudeerd. Dat verbaast me een beetje.

Maar dan komt het.
Ze maakt documentaires en ze schrijft.
Ze draagt voor en ze filmt.
Slik. Net als ik.

Ik vraag me af of ze het zich nog herinnert, van toen bij Duits. Of ze een teken van bovenaf heeft gezien in al die ongelukken in de tweede en de derde. Ik ben benieuwd hoe dat meisje van toen, dat een appeltje te schillen had met de hele wereld, zo ver naar de achtergrond verdwenen is.

« terug naar blog

One response to “Uitroepteken”

  1. Sonja Buljevac

    Die eerste zin, zo mooi! En zo’n treffende beschrijving van de puberteit (blij dat dat voorbij is…)

Reageer

Wat lees ik?

Etgar Keret, Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, The Neverending Story, Chicken run.

Wat schreef ik?

The Ballet of Service (documentaire, 2020). Traag naar de Hemel (documentaire, 2019). Anita's Roedel (documentaire, 2018). Onderbeds (korte film, 2015). Weekend Warriors (korte film, 2015).

Quote

'With everything I create I try to make people fall in love with humankind a bit more.' (Etgar Keret)