Nieuwste onderwerp

Draken

Elgar staat nog op de stoep, ik in de deuropening. De anderen zijn al naar het station of naar huis vertrokken.
Ik kan niet wachten tot hij weggaat zodat ik op de dichtstbijzijnde stoel of bank kan neerploffen. Zojuist heb ik mijn studievrienden geleid door een Dungeons and Dragons sessie van 5 uur waarin ze het Noorderwoud in zijn getrokken op zoek naar een hert dat wensen vervult. Dat is vijf uur bijna aan een stuk door praten en ik ben kapot.

Het was niet echt mijn idee, maar ik zei ook zeker geen nee toen mijn nieuwe studievrienden vroegen of ik een serie avonturen wilde schrijven in een spel waarin ik als verteller een verhaal voorbereid en de rest als heldhaftige krijgers en sjamanen proberen om door strijd, sluwheid en charme het er levend van af te brengen. Het liefst nog wel met fictioneel goud en magische zwaarden.

Elgar heeft eigenlijk niets te zoeken in deze groep. Gespierd, lange blonde haren en ook in de winter zongebruind omdat hij tot diep in de herfst na colleges in zijn rammelende autootje naar zee rijdt om te gaan windsurfen.
Toch zag ik zijn ogen glinsteren toen hij aan de beurt was en hij beschreef hoe hij met zijn gigantische bijl het strijdgewoel in rende.
‘Het is zo jammer,’ vertelt hij. ‘Dat mijn vrienden niet begrijpen hoe cool het was.’ Hij beschrijft een van de hoogtepunten van onze avonturen. Hij en één van onze studiegenoten, in het echte leven een meisje van maximaal 40 kilo dat bang is voor eigenlijk alles, maar in het spel een machtige priester, hadden de staart van een draak afgehakt en die om de nek van die draak heen gewikkeld en hem daarmee gewurgd. ‘Ze zien het gewoon niet voor zich,’ besluit hij en ik glimlach omdat ik inderdaad precies voor me zie wat hij beschrijft. Ik heb tenslotte de draak bedacht, en het dorpje dat ze moesten beschermen, en de magische mantel die ze als beloning kregen van de dankbare dorpelingen.
‘Misschien is dat wat het bijzonder maakt,’ gaat hij verder. ‘Dat je er bij moet zijn geweest.’
Ik denk aan alle middagen dat hij heeft gesurft, aan de harde wind die zijn vlieger en hemzelf over de zee liet vliegen. Aan diezelfde middagen die ik binnen doorbracht achter mijn computer om draken te beschrijven en dorpjes te bedenken. Ik denk aan het feit dat onze studiegroep langzaam uit elkaar aan het vallen is omdat, naast colleges, we niet zo veel met elkaar hebben.
‘Maar als je er bij was, dan is het voor altijd,’ zeg ik.

Ik verwacht hem volgende maand weer te zien, en de maand daarna, en daarna niet meer. Maar wel nog jaren in mijn hoofd, op de rug van die gewurgde draak, met een triomfantelijke glinstering in zijn ogen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, The Magicians

Wat luister ik?

Reply All, The Anthropocene Reviewed

Wat schreef ik?

'Het Geheugen van een Olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018), 'Naar Bed Gaan is Gedoe', prentenboek met Marieke van Ditshuizen, uitgeverij Volt (2020)

Quote

What should young people do with their lives today? Many things, obviously. But the most daring thing is to create stable communities in which the terrible disease of loneliness can be cured.