Nieuwste onderwerp

Voetbal

Vroeger, toen ik nog op de middelbare school zat, gaf ik voetbaltraining. De jongens aan wie ik training gaf waren een jaar of zeven toen ik begon en elf toen ik stopte. Ondanks dat het al zo lang geleden is kan ik me de meeste jongens nog goed herinneren. Zeker diegenen die de volle vier jaar soms twee keer per week kwamen trainen of het nou sneeuwde of dat het 32 graden was.
Noah, Kai, Stan, Levi en Levi, Mounir, Raoul, Luc, Hamza, Vincent en Pieter. Oh Pieter. De definitie van een goedzak. Het was zo’n lieve jongen en hij was zo ongelofelijk slecht in voetballen.
Hij werd beter in de loop van de vier jaar, maar niet veel beter en al gauw werd hij door de coach in de verdediging gezet waar hij niet meer hoefde te doen dan heel hard schoppen als de bal in de buurt kwam.

Toen ik ze training gaf dachten deze jongens dat ik dichterbij hun ouders stond dan bij henzelf. Ondanks dat ik zeventien was, hadden zij het idee dat ik een auto kon hebben, een huis, een baan en zelfs een huwelijk. Daarnaast waren ze het er ook over eens dat ik zo goed kon voetballen, dat het niet lang kon duren voor ik opgemerkt zou worden door de scouts van Ajax of Feyenoord of misschien zelfs het Nederlands elftal.

Maar nu zijn zij ouder dan ik toen was en ik vraag me vaak af hoe het leven van Pieter er nu uitziet. Omdat hij, het meest van allemaal, een goed hart had en ik hoop, maar twijfel, dat dat kinderhart zijn tienerjaren heeft doorstaan. Ik denk er aan hoe zijn lichaam langzaam is uitgestrekt en hij nu waarschijnlijk langer is dan ik. Hoe hij ruzie met zijn ouders zal hebben gehad over te laat thuis komen of stiekem bier drinken. Hoe hij misschien een vriendinnetje of een vriendje heeft, of zich misschien eenzaam voelt zoals ik dat ook deed op mijn zeventiende.

Ik ben altijd bang dat ze me niet meer zouden herkennen. Dat ik slechts een vage herinnering ben aan een tijd dat ze voetbalden, maar dat die middagen, die voor mij zo belangrijk waren, hen niet zijn bijgebleven. Ik kan me mijn eigen voetbaltrainer uit die periode ook niet meer herinneren.
Daarnaast ben ik misschien nog wel banger dat ik hen niet meer zou herkennen. In uiterlijk, maar ook in gedrag. Ik gaf ze voetbaltraining, maar het voelde alsof ik ze ook aan het opvoeden was en het voelde alsof ze mijn kinderen waren, voor dat uurtje, twee keer per week. Ik snap dat het misschien overkomt als een romantisering, maar van alle dingen die ik ooit leuk heb gevonden om te doen voor vier jaar, is voetbaltraining geven het enige waarbij ik nooit in heb gedacht: is het uur al bijna voorbij?

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, The Magicians

Wat luister ik?

Reply All, The Anthropocene Reviewed

Wat schreef ik?

'Het Geheugen van een Olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018), 'Naar Bed Gaan is Gedoe', prentenboek met Marieke van Ditshuizen, uitgeverij Volt (2020)

Quote

What should young people do with their lives today? Many things, obviously. But the most daring thing is to create stable communities in which the terrible disease of loneliness can be cured.