Nieuwste onderwerp

Wolf

De roedel is op jacht. Eén wolf, wit van ouderdom, blaft en de jonge honden volgen. Hij rent niet vooraan, dat doen de wolven die het vuur nog in zich hebben. De witte wolf blijft achter, om overzicht te houden. De jacht is een kunst, ze is prachtig en ze hoeft niet eens moeilijk te zijn, als er maar goed wordt samengewerkt. De kudde moet worden opgejaagd, maar de roedel moet ook bij elkaar blijven. Een enkele wolf tegen een enkel hert is gevaarlijk, slechts één rake trap heeft zo’n beest nodig om je te eindigen. De witte wolf weet – hij blaft om de jonkies dicht bij zich te houden – dat het in feite monsters zijn waar op gejaagd wordt. De magie is dat de roedel, als geheel, samen ieder monster aan kan.

De hele kudde herten is nu in beweging. Mooi, denkt de witte wolf, laat er chaos zijn. Op zoek naar een zwakke prooi. Een hert dat oud is, of jong, of ziek en het liefst ook nog heel dik. Met wat blikken en geblaf heen en weer beslissen de wolven welke beesten het gaan worden. De witte wolf huilt, stopt dan met rennen om de door hem veroorzaakte chaos te aanschouwen.

Angstaanjagend gehijg en geblaf stijgt er op uit het bos. De kraaien die van boven het bloedbad gadeslaan, kraaien dat zij de restjes wel lusten. De herten huilen van paniek. Drie wolven hebben het op een grijze hinde gemunt. Eén rent links van haar, drijft haar weg van de groep, één rent rechts, zodat ze geen plotselinge ontsnapping kan maken. En de laatste wolf rent achter het hert en hapt naar haar poten, zodat ze wel moet blijven rennen, tot ze te moe is om nog verder te vechten. Uiteindelijk vertraagt ze, en dan vliegen de wolven haar naar de keel.

Van het ordelijke begin van de aanval is weinig meer over. Nu ze bloed ruiken, is er geen houden meer aan, geheel wild geworden willen ze alles wat nog rondloopt doden. Vier herten vallen ten prooi: drie veulens en de oude hinde. Het laatste hert is nog niet weg gevlucht of de buit wordt al aan stukken gescheurd. De wolven vreten alsof het hun laatste kans is. Elke wolf wil zo veel als maar kan voor zichzelf, de wolven zijn nog steeds woest, nog steeds bereid te vechten voor hun eten; er wordt boos geblaft en gehapt om de hompen vlees.

De witte wolf ziet het conflict ontstaan. Er moet een pikorde zijn, omdat er anders helemaal geen orde kan zijn. Dus laat hij ze even doorgaan. De nummer één laat de nummers twee tot twaalf hun plek in de groep zoeken, maar als het op echt vechten begint te lijken, roept hij het tot een halt. Hij gooit zijn kop in zijn nek en huilt naar de maan. De andere wolven volgen zijn voorbeeld, tot de hele roedel huilt als één groot monster.

Het geluid vliegt ver over het woud en er is geen enkel beest dat niet wakker schrikt en even zijn adem inhoudt.

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Alles van Fitzgerald tot Faberyayo, en nooit genoeg

Wat luister ik?

Ik luister naar Kendrick Lamar, Mac Miller, Chance the Rapper, De Jeugd van Tegenwoordig, Braz en naar mezelf (Mars de Rapper)

Wat denk ik?

Dat je het leven het beste kunt vergelijken met een spelletje.

Quote

"The difference in mind between man and the higher animals, great as it is, certainly is one of degree and not of kind." – Charles Darwin