Nieuwste onderwerp

Complimenten (4)

Vier complimenten waar ik nog vaak aan denk:

4. Oma
Toen mijn oma nog gezond was zag ik haar niet vaker dan 4 keer in het jaar. Op de verjaardag van mijn vader, de verjaardag van mijn moeder, de verjaardag van mijn oma en de verjaardag van mezelf.
Dit lag aan mij. Het was niet dat ik mijn oma niet wilde zien, mijn oma was best een toffe vrouw.
Ze rende op haar 72’ste voor het eerst een halve marathon, ging op vakanties naar verre oorden en leidde een veel socialer leven dan ik.
Het kwam er gewoon niet van.

Maar toen kreeg ze kanker en dan maak je opeens tijd. Elke twee of drie weken, voor een jaar of anderhalf.
Ik weet nog dat ik haar wilde vragen om te vertellen over haar leven. Mijn hele familie heeft het niet zo op persoonlijke geschiedenis. Ik wist dat ze jong was getrouwd met mijn opa, dat ze altijd ruzie maakten, dat ze waren gescheiden, dat mijn opa nog steeds van haar hield, maar verder niks. Ik dacht dat ik het fijn zou vinden om met haar te praten over haar leven en dat voor mezelf op te schrijven, maar ik durfde het niet. Ik schaamde me omdat ik nooit langs was gekomen tot ze dood aan het gaan was en ik durfde het niet te vragen omdat ik nooit eerder interesse in haar had getoond.
En dus weet ik niets over mijn oma’s jeugd, over haar werk, haar vrienden.

Net zo min wist mijn oma veel over mij. Vast wel wat mijn moeder aan haar vertelde, maar vast niet dat ik me zo vaak eenzaam voelde, of over de verhalen die ik schreef, of de boeken die ik las.

Ik zal nooit zeggen dat we elkaar leerden kennen in dat laatste jaar en ik kan me niet meer precies herinneren waar we het over hadden als ik bij haar langsging. Ik weet alleen nog dat we altijd tegenover elkaar zaten op de zwartleren banken in de woonkamer waar mijn moeder is opgegroeid. Ik weet ook nog dat ik het fijn vond om met haar te praten.
Er zijn nog maar twee momenten die ik me goed kan herinneren, en één daarvan is te persoonlijk, dus ik zal over de andere vertellen.

Ik had een prentenboektekst geschreven. De tekst had zijn weg gevonden naar Uitgeverij Lemniscaat en daar vonden ze het prachtig en ze mailden mij dat ze het uit wilden geven en zeiden dat mijn tekst ‘de kenmerken van een klassieker’ had.
Nou zullen ze dat wel vaker zeggen, maar ik was apetrots en deed iets waar ik heel slecht in ben. Ik hield het geheim.
Ik ben niet slecht in het houden van geheimen, maar wel als het over een prestatie van mezelf gaat. Als ik trots ben op iets waar ik moeite in heb gestoken, of een lange tijd aan heb gewerkt, dan moet het er uit.

Dit keer hield wist ik het binnen te houden omdat ik 2 dagen later met mijn oma had afgesproken en ik het haar graag als eerste wilde vertellen.
We zaten tegenover elkaar. Op de zwartleren banken in het huis waar mijn moeder is opgegroeid en haar moeder zou sterven. Ik las haar de tekst voor en daarna de e-mail van de uitgeverij.
De zon scheen en het was een mooie voorjaarsdag en ze zei: ‘Het is zo mooi. Ik ben zo trots op je. Ik vind het zo jammer dat ik nooit het boek ga zien.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Ender's Game, The Magicians

Wat luister ik?

Reply All, The Anthropocene Reviewed

Wat schreef ik?

'Het Geheugen van een Olifant', prentenboek met Jan Jutte, uitgeverij Lemniscaat (2018), 'Naar Bed Gaan is Gedoe', prentenboek met Marieke van Ditshuizen, uitgeverij Volt (2020)

Quote

What should young people do with their lives today? Many things, obviously. But the most daring thing is to create stable communities in which the terrible disease of loneliness can be cured.