Nieuwste onderwerp

Doppendilemma

Ik breng uren van mijn leven door op Facebookgroepen over onderwerpen die ik helemaal niet interessant vind.

Zo kom ik graag in de groep voor eigenaren van binnenplanten en stekjes. Hier komen… Nouja, hier komt iedereen, want laten we eerlijk zijn: vrijwel iedereen heeft een binnenplant of een stekje. De groep staat vooral vol met foto’s van stervende planten en de vraag hoe het arme ding nog te redden is. De meest gestelde vraag is, raar maar waar in een liefhebbersgroep, ‘Welke plant is dit in mijn vensterbank? Ik weet het zelf niet.’

Ik kom ook graag in de groep de Vintage markt, waar voor buitensporige prijzen vintage meubels en artikelen worden doorverkocht. In deze groep bevinden zich voornamelijk Vlamingen die bereid zijn duizend euro te betalen voor porseleinen standbeelden van onrealistisch uitziende tijgers ter grootte van een hand. Maar dat wat er gebeurt bestaat er met name uit dat de oudste leden de nieuwere leden in de reactiesectie onder de aangeboden artikelen uitkafferen omdat ze zich niet strikt hebben gehouden aan de ellenlange lijst van verkoopregels.

Er is ook een groep voor vrekken en consuminderaars. De leden zijn allemaal mensen die niet perse weinig geld te besteden hebben, maar er een sport van maken om zo min mogelijk uit te geven. Het hogere doel voor al dit gespaarde geld lijkt er niet te zijn, het is hen te doen om het vrekken an sich. Hier treffen mensen elkaar voor de beste tips over het hergebruiken van reeds gebruikte shampoo, laat men trots weten hoeveel jaar over de datum de kruiden zijn die ze gebruiken en delen de leden de beste manieren om ook de laatste frummel tandpasta uit de tube te krijgen.

Nu denk je wellicht: Jij bent helemaal niet geïnteresseerd in planten, wat moet jij met onbetaalbare porseleinen dieren en wat doe je in hemelsnaam met bespaartips waar je helemaal geen tijd voor of zin in hebt? Maar dat maakt dus eigenlijk helemaal niet uit. Wat het onderwerp van zo’n groep ook is, het zijn de mensen in de groep die het interessant maken. Hoe obscuurder het onderwerp, hoe boeiender de mensen.

Vooral het feit dat onbedoelde levensadviezen steeds meer in zwang raken vind ik mateloos interessant. Het lijkt haast alsof mensen expres geen antwoord op de gestelde vraag geven. Ze willen álles wat ook maar een minimale connectie met het bericht heeft met de wereld delen.

Zo kan een vraag over wat nou het beste, betaalbare wasmiddel voor kleding met verschillende kleuren strepen is resulteren in een hoogoplopende ruzie over of kleding wassen überhaupt zin heeft, of het leven zelf wel zin heeft, wat de impact van wasmiddel is op bepaalde weekdieren in de zee, wat voor bandieten er bij Unilever werken en dat vaccineren tot hersenbeschadigingen leidt. Zit je daar voor je computer met je stinkende lievelingsshirt, wachtend op levensadvies.

Het volgende pareltje van ongevraagde levensadviezen wil ik je niet onthouden. Ik stuitte in een van mijn favoriete groepen op de oproep van een bezorgde dochter.

Mijn vader verzamelt flessendoppen. Je kent ze wel, van frisdrank of sapflessen. Hij is er ooit mee begonnen omdat er per verzamelde zak een bedragje naar blindegeleidehonden ging. Maar om de een of andere reden houdt de verzamelwoede nu al jaren aan en heeft hij tot op de dag van vandaag nog geen zak ingeleverd. Inmiddels is de halve woonkamer volgestouwd met zakken vol doppen, en is hij een soort Chinese muur op de trap aan het bouwen van stapels doppenzakken. 

Er hebben al vele emotionele gesprekken plaatsgevonden, aangezien ik het niet meer trek om nog in zijn huis te zijn, maar mijn vader weigert afstand te doen van de doppen als ze niet naar een goed doel gaan. Ze worden in deze hoeveelheid echter nergens aangenomen. 

Ik wil alles in 1x laten ophalen want ik heb geen tijd om telkens voor 1 zakje de deur bij mijn vader te komen opendoen. Als dat via hier niet lukt zie ik me toch genoodzaakt om ze stiekem bij het afval te gooien.

Wie helpt ons uit deze patstelling, voordat we letterlijk verdrinken in de doppen?

Bijgevoegd zijn een paar onscherpe foto’s van de status quo. De Dochter heeft niet overdreven. Ik tel zeker vijftig zakken, formaat vuilniszak, gevuld met doppen. En dit is naar verluid slechts ‘een klein gedeelte van de verzameling’.

Petra reageert op Dochter: Ik ben jaloers! Jeeeemig wat zijn dat er veel! Ik ben al drie jaar aan het sparen en heb nog steeds niet eens een boodschappentas vol. Hoe doet je vader dit? 

Coco zegt: Ik spaar alleen de groene, voor een knutselproject. Als je die er even tussenuit zoekt kom ik graag een zakje van je ophalen!
Dochter reageert: Ik geloof dat je de situatie niet helemaal begrijpt Coco. Ik heb een paar miljoen flessendoppen die me een depressie injagen en nu vraag je me om de groene eruit te zoeken?
Coco zegt: Nou sorry hoor, ik wilde ook alleen maar helpen. Zoek het lekker uit met je doppen.
Cheryl bemoeit zich er nu ook mee: Wat Coco zegt. Als nou iedereen een zakje ophaalt ben je er uiteindelijk vanaf. Wel hulp vragen maar geen oplossingen accepteren… Tsss….

Najib zegt: Ik wil wel een zak. Auto staat bij de garage ivm accu. Woon in Alkmaar, kom je bezorgen?

Tot zover vind ik het naast totaal niet behulpzaam of probleemoplossend nog redelijk relevant. Maar dan gaat het los.

Jacco zegt: Waarom drinkt jouw vader in godsnaam zoveel frisdrank? Dat lijkt me een veel belangrijker onderwerp om een emotionele discussie over te voeren.

Nicolle-Elise zegt: Vuile hamsteraar dat het is! Op mijn hulp kun je lang wachten! Beetje alle frisdrank uitverkopen in de winkel terwijl al onze zorghelden ’s avonds verlegen zitten om een colaatje na hun lange werkdag als ze eindelijk de supermarkt bereiken!! Maar goed dat je zijn adres er niet bij hebt gezet!!! Baksteen door z’n ruit kan ie krijgen!!!!

Ross Lynn zegt: Dat is zeker zo’n doel dat zwerfhondjes in het buitenland helpt? Zogenaamd? Maar stiekem eerst pootjes bij ze afzaagt om ze nog veel zieliger te doen lijken zodat wij in het “rijke westen” maar geld geven, maar stiekem zelf de winst opstrijken?
Dochter zegt: Ross Lynn, het gaat om blindegeleidehonden. In Nederland. Zie bericht. Geen idee hoe je bij zwerfhonden in het buitenland komt?

Maar dat het Dochter daar niet om gaat vindt natuurlijk niemand relevant. Onder Ross Lynns opmerking ontrolt zicht een extreem emotionele discussie over buitenlandse hondenadoptie. De foto’s van de eigen buitenlandse, succesvol geadopteerde hondjes worden afgewisseld met foto’s van bloederige hoopjes vacht waarvan je niet eens meer kunt zien dat het ooit een hond is geweest.

Nikita zegt: Waar heeft je pa dat behang op de derde foto vandaan? Much like!
Bram zegt: Volg! Zelfde vraag!

En dan zet Dochter de mogelijkheid om op haar bericht te reageren uit. Ik stel me voor hoe ze daar met betraande ogen in haar vaders huis op een doorgezakte sofa zit. Bij iedere huiligerige ademhaling maken de zakken flessendoppen om haar heen het geluid van een ballenbak. En ik vraag me af of we er nou echt op vooruit gegaan zijn, met de mogelijkheid om op ieder moment van de dag alles met elkaar te delen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Etgar Keret, Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, The Neverending Story, Chicken run.

Wat schreef ik?

The Ballet of Service (documentaire, 2020). Traag naar de Hemel (documentaire, 2019). Anita's Roedel (documentaire, 2018). Onderbeds (korte film, 2015). Weekend Warriors (korte film, 2015).

Quote

'With everything I create I try to make people fall in love with humankind a bit more.' (Etgar Keret)