Nieuwste onderwerp

Brazilië (12)

Oom Rivelino was jarenlang kwijt.

Mijn ouders bezochten hem in Rio de Janeiro begin jaren 90. Rivelino zou ze ophalen op het vliegveld. Bij aankomst stond hij daar, omhelsde iedereen en zei dat hij nog even een pakje sigaretten ging halen. Daarna was hij weg.

Hij leek te zijn opgeslokt in de stad. Jarenlang kreeg niemand in de familie kreeg ‘m te pakken, totdat hij uit het niets een briefje stuurde met z’n nieuwe adres. Ook schreef hij dat hij inmiddels was gestopt met roken.

Tegenwoordig is mijn oom wat makkelijker te vinden. Op Facebook reageert hij vaak op mijn foto’s. Altijd met de vaste tekst abraços do seu tio, Riverplay. Op zijn eigen Facebookpagina staan foto’s van het strand, en van familie uitjes. In een fotoalbum staan alleen maar snapshots van zijn werk als ober. In Rio de Janeiro woont hij al lang niet meer. Hij is zijn wilde haren kwijt.

Althans, dat dacht ik. Er is iets wat ik moet checken.

Op zijn pagina vind ik een telefoonnummer. Via Whatsapp probeer ik hem te bellen. Lang hoor ik niks aan de lijn, totdat er een krakerige stem klinkt. ‘Hallo? Is daar iemand?’. Ik roep mijn naam. Geen idee of hij het verstaat, maar nu ik toch bezig ben vraag ik maar hoe het gaat. Rivelino slaakt een zucht. ‘Goed, maar wel goed slecht!’ – Zou het dan toch waar zijn, vraag ik me af. Ik vraag ‘m waar hij zit en na een korte stilte, begint mijn oom te vertellen.

‘Alles begon toen het restaurant waar ik werkte sloot. De reden hoef ik niet te vertellen, dat heb je vast al gezien in het nieuws. Nou ja, ellende, want ik had dus ook geen werk meer. Dus ik ging naar mijn zus.’
Ik hum wat mee, maar hier onderbreek ik hem. ‘Welke van de 10 bedoel je eigenlijk?’ Aan de andere kant van de lijn hoor een kort lachje. ‘Rosineide natuurlijk Joca. Zij woont in de buurt en werkt in een hotel. Ik dacht dat ze wel een slaapplek voor mij kon regelen, maar dat viel vies tegen.’ Ik onderbreek hem weer en vraag wat het probleem was.

Rivelino zucht en vertelt verder, Joca, ik had toch wel minstens een suite in het hotel verwacht. Maar nee, ik moest op de bank slapen. En het eten, jongen, verschrikkelijk. Mijn zus, haar meiden, ze eten als konijnen. Noem mij maar ouderwets, maar zonder vlees ga ik het in crisistijd niet redden hoor. Oh, dan vergeet ik de huisregels ook. Om 9 uur naar binnen! Te gek van worden. Dus ja, ik ben maar gevlucht.’

Gevlucht?, herhaal ik verbaasd. Mijn oom lacht weer. ‘Ik heb midden in de nacht mijn spullen gepakt, ben naar buiten gegaan en de wildernis ingelopen.’ Dit klinkt wat te mooi, maar mijn oom verzekert mij dat dit waar is. ‘Al heb ik misschien verzwegen dat ik een vriend vooraf al een whatsappberichtje had gestuurd. Op een geheime plek stond hij klaar met zijn auto. We zijn in een ruk door naar een dorpje aan zee gereden.’

Ik antwoord dat dat toch niet zo slecht klinkt, maar Rivelino onderbreekt mij nu. ‘De eerste dagen was het prima. Biertje op het strand, kokosnoot erbij, het hele plaatje. Maar het eten is nu bijna op Joca. We kunnen niet weg, want de tank van de auto is leeg. Ik wacht al de hele dag bij de wifi hotspot van het tankstation. Als het goed is komt vandaag het geld dat je oma heeft gestuurd binnen.’

Even blijft het stil.

‘Als het mij te benauwd wordt, kan ik altijd nog ergens anders naartoe.’

 


Eerder reisde ik door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Met sommigen bel ik sindsdien, om te zien hoe het nu gaat.


Om alle namen te oefenen, heb ik een eens schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder mijn moeder Helena en twaalf anderen.

brazilie-12

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment Een Goede Nachtrust van Peter Buurman

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge, BTS, Chet Baker, Eefje de Visser

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret