Nieuwste onderwerp

Stiekem (3)

‘Kan helaas niet, weekendje weg met de familie!’

Katja bijt op de nagelriemen van haar pink. Het is donker in de slaapkamer, alleen het telefoonscherm schijnt blauw en kil in haar gezicht. Wim begint iets te typen, stopt dan. Begint, stopt.

‘Godverdomme Wim, kom op nou,’ mompelt ze, alsof hij nog naast haar ligt, zich te wild heeft omgedraaid en daarmee alle lakens naar zichzelf toe heeft getrokken. Maar ze ligt alleen in bed, de deken zwaar en warm op haar. Ze trapt met haar benen tot haar voeten niet meer bedekt zijn.

Wims geaarzel is Julie ook niet ontgaan. ‘Snel een andere keer doen? Lijkt me leuk!’ stuurt ze. Dan, na een paar seconden, een enkel kuspoppetje erachter aan.

‘Doen we, gezellig,’ is het antwoord. Katja grijnst in het duister. Wim was nooit heel goed in zijn irritatie verbergen. Dit is al de derde keer dat Julie hem afwijst, en zo langzamerhand moet hij het toch wel beu worden? De afgelopen dagen heeft ze hem ook weer een aantal vrouwen zien aanspreken op Tinder. Nog even en hij is Julie helemaal vergeten. Dan, als ze geen contact meer hebben, moet Katja de Sneak-app verwijderen. Dat heeft ze zichzelf voorgenomen. Ze kan niet altijd een oogje in het zeil blijven houden, wat hij verder doet, moet Wim zelf weten. Maar niet voor ze zeker weet dat Julie haar grip op hem verliest.

Het blijft een tijdje stil op Wims telefoon, waarschijnlijk is hij op de bank in slaap gevallen. Ze ziet hem zo liggen, zijn arm slap bungelend zodat zijn vingertoppen de grond raken, een been over de rugleuning geslingerd, zijn onderlip een beetje naar binnen gezogen. Het beeld vervult haar tegelijkertijd met tederheid en ergernis.

Zoals meestal voor ze gaat slapen, scrollt Katja nog een keer door zijn sociale media. Niets valt op – zijn zus die een oude kinderfoto deelt, collega’s die in een groepsgesprek vijftien keer iemand feliciteren met de geboorte van een kind. Het alledaagse doet haar goed, maakt haar rustig.

Vlak voor ze de telefoon wil wegleggen, opent ze het gesprek tussen Wim en zijn beste vriend, Dennis. De twee kennen elkaar nog van de basisschool, maar Katja en Dennis konden het nooit echt goed vinden. Zij vond hem lomp en boers, hij haar uit de hoogte en zeurderig. Bovendien is hij degene die Wim het meest aanspoort om Julie steeds weer op een date te vragen.

Maar dat is niet waar hun recente berichten over gaan. Katja schiet rechtovereind in bed als ze haar eigen naam ziet staan.

‘Moet ik Katja een berichtje sturen?’ vraagt Wim aan Dennis.

‘Nee, waarom?’

‘Steun bieden of zo. Vragen of het goed gaat.’

‘Nee man, je kunt er toch niks aan doen. Zou geen contact meer met haar zoeken.’

Verward scrollt Katja verder naar boven in het gesprek. Wim heeft een screenshot gestuurd van een nieuwsartikel: ‘Middelbare schooldirecteur verdacht van ontucht’. In hoofdletters staat het naam van haar dorp erbij. Ze kan slechts een deel van de eerste alinea lezen, waarin staat dat de man een prominente en zeer gewaardeerde figuur in de gemeenschap was.

Haastig gooit ze haar mobiel neer tussen de lakens en doet de lamp op het nachtkastje aan. Ze wrijft over haar oogleden, haar vingers zijn ijskoud geworden ondanks de hitte in de kamer.

‘Kalm aan,’ mompelt ze tegen zichzelf. ‘Er is niks aan de hand.’

Katja stapt uit bed, loopt naar de keuken en vult een glas water. Terwijl ze een slok neemt, probeert ze haar gevoelens op een rijtje te krijgen. Ze is kwaad, woest, dat Wim klaarblijkelijk haar privézaken een zijn beste vriend heeft door verteld. Het duurde jaren voor ze Wim in vertrouwen had durven nemen. Pas na haar moeders zestigste verjaardagsfeest, waar het halve dorp bij aanwezig was en Katja uit ongemak de hele avond glazen wijn in twee teugen achterover sloeg, had hij het uit haar gekregen. Ze liepen zwalkend en gearmd naar het speeltuintje achter haar ouderlijk huis en gingen zitten op de glijbaan, hij achter haar met zijn armen om haar heen geslagen, zij veilig vast geklemd tussen zijn knieën. Ze had hem verteld wat er was gebeurd, hoe niemand haar geloofde, hoe niemand in het dorp meer met haar wilde praten. Toen ze klaar was, en nuchterder, liet ze hem beloven dat hij het er nooit met iemand over zou hebben. Er was twijfel in zijn blik, maar hij beloofde het. Katja vervloekt zichzelf nu om haar eigen naïviteit.

Tegelijkertijd moet ze glimlachen bij het idee dat Wim nog steeds aan haar denkt.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Persuasion - Jane Austen

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood