Nieuwste onderwerp

Orakel

 

Er was iets mis met de vrouwen van Andrapolis. Op een ochtend werden ze allemaal ongelukkig wakker. Ze lachten niet meer. Ze zongen niet meer. Zelfs huilen deden ze niet meer. Hun ogen waren dof en hun gezichten stonden onafgebroken op onweer, maar goten geen enkele bui. Ze waren hun levenslust kwijt.

De vrouwen vervulden hun huishoudelijke taken als voorheen. Ze poetsten en bezemden. Ze haalden water bij de put, gingen naar de markt en verjoegen de muggen die het huis binnenvlogen en daar wachtten tot de nacht viel. Ze verzorgden de kinderen en de ouderen en verschoonden de vieze luiers van de allerjongsten. Maar het gezinsleven bracht hen geen enkel plezier. Zelfs het vrijen liet de vrouwen onberoerd. Ze kleedden zich uit, namen plaats op bed en lieten de mannen hun gang gaan. Ze slaakten geen kreuntjes van genot, laat staan dat ze een lief woordje overhadden voor hun echtgenoten wanneer zij hun climax hadden bereikt en bezweet van het zwijgzame vrouwenlijf rolden.

Op een avond kwamen de mannen van Andrapolis samen op het dorpsplein. Een voor een klommen ze op een houten verhoging om te vertellen wat er met hun vrouwen was gebeurd. Ze jankten en brulden, lieten de onmacht over de situatie via hun hangende schouders het al even ongelukkige publiek in glijden. Ieder verhaal was hetzelfde: iedere eens levenslustige vrouw was op onverklaarbare wijze veranderd in een koude hark. De mannen hadden alles geprobeerd om hun geliefden op te vrolijken, maar het hielp niet. De vrouwen bleven strak voor zich uitkijken, alsof ze plots hadden beseft dat hun verblijf in het dorp tijdelijk was en ze beter niet te gesteld konden raken op hun omgeving.

Als laatste stapte een grijsaard het podium op. De mannen uit het dorp keken elkaar verbaasd aan. De oude man stond bekend als dorpsgek en had voor zover iedereen wist nooit een vrouw bemind. Wat had de bejaarde vrijgezel nou te melden over het ongeluk van de vrouwen? De grijsaard maande het publiek met een handgebaar tot luisteren. Hij gaf toe dat hem niet hetzelfde lot was beschoren als de andere mannen, maar dat hij de ongelukkige vrouwen door het dorp zag sjokken en het een vreselijk gezicht vond. Hij opperde om het orakel te bezoeken en om advies te vragen. Het waren immers de goden die de vrouwen zo somber hadden gemaakt. Die wisten vast ook hoe de vreselijke vloek opgeheven kon worden.

De mannen prezen de wijze grijsaard en volgden zijn advies op. De volgende dag verlieten ze in alle vroegte het dorp en trokken de bergen in. Iedere volwassen man liep mee. Alleen de vrouwen, kinderen en ouderen bleven achter. De mannen stapten flink door. Aan het eind van de middag bereikten ze het orakel, dat zetelde in een klein tempeltje dat uit een bergflank gehouwen was. Een geestelijke opende de deuren, liet de mannen binnen en sloot de deuren weer.

De grijsaard kroop achter een struik vandaan. Hij was direct na zijn toespraak op het dorpsplein naar het orakel getrokken. De nachtelijke tocht was zwaar. Zijn knieën waren oud en de steile paden vroegen veel van zijn weinige kracht. Daar kwam nog bij dat hij in het late uur geen hand voor ogen zag.

De oude man liep naar de tempel en legde zijn oor tegen de deur. Hij wachtte en wachtte, totdat er in de buik van het tempeltje een bel rinkelde. Het was een klein, fel gerinkel, dat heel abrupt stopte en een stilte achterliet die even snel weer werd opgevuld door een meerstemmig gekwaak. De geestelijke opende de deuren en liet de grijsaard binnen. De tempelvloer zag groen van de kikkers. De dieren sprongen in het wild of zaten minutenlang stil voor zich uit te kijken. De oude man tilde de mand van zijn rug en haalde er een netje uit. Hij liep naar een kikker die bij de deur zat en schepte het diertje op. Hij keerde het net boven de mand om en deed de mand dicht. Daarna liep naar het volgende dier. Binnen een half uur zaten alle kikkers in de mand. Hij bedankte de geestelijke, verliet het orakel en liep met de mand op zijn rug terug naar het dorp.

Vele uren later, de zon was weer ondergegaan en weer opgekomen, sjokte de grijsaard het plein op. Hij beval een slavin om een grote ketel te zoeken, die boven het vuur te zetten en met water te vullen. Ze deed wat hij vroeg. Toen de ketel boven een sputterend vuurtje hing, tilde de oude man de mand op en leegde hem boven de ketel. Daarna schoof hij vlug een deksel over de rand. Hij vroeg de slavin om alle vrouwen te verzamelen en naar het plein te brengen. Zelf bleef hij, nog uitgeput van de twee lange wandeltochten, naast het vuur zitten. Hij luisterde heel goed, maar hij hoorde de kikkers niet. Het gepruttel van het water overstemde hun gekwaak.

Een half uur later stonden alle vrouwen uit Andrapolis om de ketel. Ze keken onverschillig voor zich uit, vroegen niks, zeiden niks. De oude man schoof de deksel van de ketel en schepte de gekookte kikkers uit het brons. Hij liet ze door de slavin uitdelen en beval de vrouwen te eten. En ze aten. Zonder te klagen peuzelden ze de kikkers van top tot teen op. Toen de ketel leeg was, vielen ze één voor één in slaap. Alleen de grijsaard en de slavin bleven wakker. De grijsaard stond op, liep naar zijn bouwvallige woning aan de rand van het dorp en keerde terug met zijn luit. Hij ging tussen de slapende vrouwen staan en speelde een lied. De vrouwen werden wakker. Ze sprongen op en kwaakten, dansten, zongen, renden naar huis om wijn te halen, keerden terug en goten kruik na kruik achterover, terwijl ze lachten en joelden en over de straatstenen rolden.

De slavin keek met grote ogen naar het feestgedruis. Ze begreep er niets van: waarom waren de vrouwen plotseling zo vrolijk? Had het iets met de kikkers te maken? En waar had de oude man eigenlijk zoveel kikkers gevangen? Het was toch hartje winter?

Toen ze van haar eerste verbazing was bijgekomen, stapte ze de meute in, op zoek naar de oude man om hem te vragen wat er was gebeurd. Ze kon hem niet vinden. Ze hoorde zijn luit, volgde de hoge tonen, maar telkens wanneer ze dacht dichtbij te zijn, was hij in geen velden of wegen te bekennen en werd het lied weer zachter. Ze liep die avond wel vijftig rondjes over het plein, maar de grijsaard was in rook opgegaan.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rina Sawayama

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine