Nieuwste onderwerp

Niet

 

Je vrienden spreken achter je rug om met elkaar af. Op veel te kleine studentenkamers klitten ze samen, iedere week op zaterdagmiddag van twee tot vijf. Ze liggen naast elkaar op bed. Ze hangen op de bank en op bijgeschoven stoelen, op de grond tegen de verwarming. Een enkele vriend, de langste en de grootste, leunt tegen de deurpost. Hij kan zoveel met zijn gigantische lichaam, maar hij kan niet niet een eiland zijn. Je andere vrienden durven wel dichtbij elkaar te komen. Doen dat ook. Ze raken elkaar aan. Het gebeurt min of meer terloops. Een hand rust op een knie. Een oor luistert in een buik. Een schouder past precies in een schouderholte. Het maakt niet uit.

Een roulatiesysteem bepaalt op wiens kamer ze afspreken, wie de snacks meeneemt, wie de drank. Wat ze doen.

Wat ze doen. Wat doen ze? Ze kijken documentaires, natuurlijk. Ze luisteren naar muziek. Ze lezen, eerst in stilte en daarna hardop. Ze bellen een ambulance. Ze bekijken live webcambeelden van smeltende poolkappen. Ze doen hun belastingaangifte. Ze vertellen elkaar hoeveel ze van de belasting terugkrijgen. Ze maken een mindmap; in het midden van een groot vel papier schrijven ze ‘Tara Reid’ en ze laten de naam vertakken in duizend woorden en ideeën. Ze dansen de tango in man-vrouw koppels. Ze slaan spijkers in de muur en hangen posters en lijstjes met foto’s op. Ze discussiëren vurig over welke Romeinse god vroeger hun favoriet was en welke nu. Ze spelen spellen: zakdoekje leggen, krantenmeppen, stoelendans. Ze nodigen je moeder uit als eregast en bespreken met haar de meest recente aflevering van Grey’s Anatomy. Ze stippelen een vakantie uit die ze niet boeken. Ze bakken cake. Ze noemen iets straight culture. Ze ontwerpen een stadstuin. Ze rouwen om echtgenoten die naar het front zijn vertrokken. Ze huren een karaokemachine, een rookmachine, een all-you-can-aaihond, een androgyne stripper onder het mom van voor ieder wat wils. Ze roepen een demon op. Ze vallen in slaap. Ze gaan allemaal tegelijk op Habbo en doen wie het eerste door een van de moderators verbannen wordt. Ze maken zich op. Ze ontkrachten alle godsbewijzen. Ze vertrappen een kakkerlak. Ze fluiten. Ze schrijven prachtige, verhalende essays over de Hongaars-Amerikaanse surflegende Miki Dora en diens invloed op het concept mannelijkheid. Ze vlechten elkaars haar. Ze doen alsof degene die net terugkomt van het toilet iets raars op zijn hoofd heeft. Ze dweilen. Ze likken-dippen-opeten. Ze kopen schildersspullen en kliederen in cirkelformatie doeken vol. Een van hen overweegt kort om jou na te schilderen, om precies te zijn: jouw gezicht op het moment dat je beseft dat niemand gaat lachen om iets dat je hebt gezegd, terwijl je daar wel op had gerekend. Hij laat het idee uiteindelijk toch varen en schildert, net als iedereen, de vaas met gedroogde bloemen die in het midden van de cirkel op een tafel staat.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine