Nieuwste onderwerp

Lichaam

 

Mijn lichaam in een verstopplek met uitstekend zicht op de buutboom.

Ik til mijn huid op om te zien of ik er nog ben. Het lijkt erop dat ik in mijn schuilplek ben opgegaan. Ik voel mezelf niet meer, niet mijn gejaagde ademhaling, niet mijn hart in de keel, niet de adrenaline die in het biologieboek plotseling zo woordelijk is dat je je ervoor schaamt. Woordelijk en veel te abstract om een lichaam als een kogel weg te kunnen schieten. Het kind-zijn houdt niet op door een lichamelijke of psychologische verandering, denk ik. Het komt ten einde omdat voor alles een woord blijkt te bestaan. Een voor een worden de dingen aangetikt en zijn ze af.

Ik kijk door een gat in de haag. Mikey beweegt in steeds grotere cirkels om de buutboom heen. Hij heeft de directe omgeving al uitgekamd en staat zichzelf steeds meer roekeloosheid toe. Er mag een steeds grotere afstand bestaan tussen hem en de boom. Verderop, op het klimrek, hangen drie meisjes. Ze kijken verveeld naar beneden. Twee van hen hebben zichzelf al vrij gebuut. Om de vrijheid van de derde wordt nog gespeeld. Ze was te langzaam toen Mikey haar achter een struik met oneetbare witte besjes zag zitten.

Mikey slentert een steegje in. Ik ga op mijn hurken zitten en bereken de afstand tot de buutboom. Ik herinner me de vorige zomer, een avond waarop Mikey in de boom klom. Nog geen tel later stond zijn vader bij de boom – het gezin woont bij het speeltuintje, vanuit hun voortuin loop je zo tegen de buutboom aan – om zijn zoon eruit te halen. De vader van Mikey schreeuwde. Wij stonden erbij, zwegen. Mikey klom meteen omlaag. Toen hij weer op de grond stond, sleepte zijn vader hem aan zijn oor mee naar binnen. Het deed allemaal weinig af aan Mikeys daad. Mikey was stoer, want hij was in de boom geklommen. Dat hadden wij nooit gedaan. Dat zouden wij ook nooit doen, niet omdat we niet durfden, maar omdat de boom, hoe mager en armoedig hij ook was, het bleef de buutboom die in de magie van ons spel boven al zijn soortgenoten uitstak, ons niet toestond erin te klimmen. De boom gaf zijn goedkeuring alleen aan Mikey, die erin klom, eruit werd geblaft door zijn vader en, en dit is, ik zie het nu, zonder twijfel het directe gevolg van dit alles, stoer werd, verstoppertje als eerste verruilde voor een spelcomputer, zich ontpopte tot een pestkop, zij het een milde, en ons een onzekerheid aanpraatte die ons tot in de hogere klassen van de middelbare school achtervolgde. Het begon bij de buutboom.

Ik krabbel op, sluip naar de rand van de haag en zet het op een rennen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rina Sawayama

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine