Nieuwste onderwerp

Krachtveld (2)

 

Aan het eind van de middag belt het verhuisbedrijf opnieuw. Het is dezelfde telefoniste. Ze belt om haar verontschuldigingen aan te bieden. Het was ongepast om mij naïef te noemen. Hoogst ongepast zelfs, volgens het handboek. Voordat ik kan reageren, vraagt ze of ze morgenmiddag bij me langs kunnen komen met een van hun verhuisbussen. ‘Onze verhuizers maken graag een rondje met je inboedel,’ zegt ze. ‘Niet dat ze iets beters te doen hebben. Het aantal klanten loopt drastisch terug de laatste maanden. Het is vreselijk. We hebben geen flauw idee waar het aan ligt. Het is alsof niemand meer wil verhuizen of in ieder geval niet met onze hulp.’

Ik zeg dat ik heb gelezen dat het tegenwoordig hip is om je inboedel doos voor doos plank voor plank te verhuizen met de fiets of bus. Dat verkleint de ecologische voetafdruk van de verhuizing. Bovendien geeft het je een heel wholesome gevoel.

‘Dit gesprek voelt ook heel wholesome, vind je niet?’

 

Het gaat goed met me.

Ik sport.

Ik eet gezond.

Ik drink zelden alcohol.

Ik ga met plezier naar mijn werk.

Ik slaap voldoende en ’s ochtends word ik uitgerust wakker.

Ik ga verstandig om met mijn geld. Ik zet iedere maand een klein beetje opzij en geef niet te veel uit aan overbodige luxeartikelen.

Comment [EVDV8]: Dat kan allemaal wel zo zijn, maar wat kan mij dat schelen? Ik wil geen verhaal lezen over iemand met wie het goed gaat. Ik wil pijn, kommer en kwel. Is je personage bijvoorbeeld niet ontzettend eenzaam in zijn afzondering?

 

Ik heb het idee dat het krachtveld iets goeds doet voor me. Het houdt iets op afstand. De dingen die mij een tijd geleden nog op de hielen zaten, lijken zich koest te houden. Ik meen ze een paar dagen geleden nog aan de rand van het krachtveld te hebben gezien, maar ook daar zijn ze nu verdwenen. Het enige kwaad dat soms nog wel eens langs de barrière weet te glippen, is een bericht op LinkedIn van een oud-studiegenote die in de Biblebelt woont. Ze schrijft lyrisch over zendingsmissies en christelijke lectuur die de eenentwintigste eeuw koppig van zijn bed blijft duwen. Alsof het een baldadige hond is die je moet leren. Dat dat nog bestaat, denk ik als ik dat zie. Ik moet toegeven: het liefst zou ik haar opzadelen met een wredere seksualiteit, zo één die een kast om je heen bouwt en dan van je eist dat je zelf de deur openduwt.

 

Comment [EVDV11]: Kunnen we a.u.b. terug naar de hoofdlijn van dit verhaal? Als je hierop doorgaat, weet ik zeker dat het weer zo’n onsamenhangend potje wordt.

 

Comment [EVDV12]: Je snapt natuurlijk wel dat ik het met je eens ben en je hebt het ook mooi geformuleerd, ‘een wredere seksualiteit’, maar, tsja, ik vraag me toch af wat je ermee wil. Waarom staat dit hier?

 

Ik trek een sweatpants aan en stop de laatste boeken in verhuisdozen. Op de achtergrond draait iets van The Smiths. Ik vouw het karton aan de bovenkant dicht en rol er een stuk tape overheen. Als de doos goed dichtzit, ga ik voor het raam op de grond zitten. Ik kijk naar buiten. Het krachtveld is er nog. Het leent zijn blauwgroene kleur uit aan de wolken die voorbij trekken.

Plots besef ik dat ik hier eigenlijk helemaal niet weg wil. Ik zit hier wel prima voor nu.

Ik kijk op mijn horloge. Het verhuisbedrijf is inmiddels gesloten en gaat morgen pas om half negen weer open. Op hun website staat geen telefoonnummer voor noodgevallen. Ik sta op. Ik pak mijn laptop en ga aan de keukentafel zitten. Ik zet deze tekst in een leeg mailtje – Comment [EVDV14]: Oh nee hè, nu ga je mij weer opvoeren – en richt die aan mijn online schrijfcoach.

Onder de tekst schrijf ik: ‘Hierbij een nieuw stuk. Ik denk dat ik al weet wat je gaat zeggen; je gaat zeggen dat dit geen verhaal is of kan zijn. Misschien heb je gelijk. Ik heb ook mijn twijfels. Ik denk dat het beter werkt als gedicht, maar zoals je weet ben ik geen dichter en betaal ik je niet om eventuele gedichten te beoordelen. Ik zou de hulp van een dichter kunnen inschakelen, mocht ik er toch wat mee willen doen. Er woont er eentje hier vlakbij, een jonge, talentvolle Chileen. Hij schrijft een beetje over dezelfde onderwerpen als ik. Popcultuur, mannelijkheid, homoseksualiteit. Misschien dat hij een muiltje uit deze lompe klomp kan toveren, om het maar even zo te zeggen. Ik betwijfel alleen of mijn mailtje hem zal bereiken. Het krachtveld hangt er nog steeds en het lijkt niet gauw op te klaren. Maar goed, wat denk jij? Is het iets waard? Laat het maar weten.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rina Sawayama

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine