Nieuwste onderwerp

Vader-zoondag

 

Mijn vader en ik zitten in een rustiek zeemanscafé om bij te komen van onze eerste gezamenlijk boottocht. Hij brult een serveerster naar onze tafel en bestelt twee cappuccino’s. Een voor hem en een voor mij. Terwijl hij met de serveerster praat, kijk ik onafgebroken naar het tafelblad. Ik hoef haar gezicht niet te zien om te weten wat ze denkt. Ik hoor het al in haar stem. Ze vindt mijn vader een rare man. Hoe hij spreekt. Hoe hij lacht, kijkt, gebaart, begint te zingen om een gat in de dialoog te vullen dat ieder normaal mens leeg zou laten. Mijn vader is raar en dan bedoel ik niet raar op een grappige of aangename manier. Mijn vader is raar in de zin dat samenzijn met hem onaangenaam is, vervelend zelfs. Hij gedraagt zich zo vreemd, dat mensen vaak niet weten wat ze tegen hem moeten zeggen, hoe ze zich tegenover hem moeten opstellen. Andersom lijkt mijn vader hetzelfde probleem te hebben.

Als de serveerster weg is, kijk ik weer omhoog. Mijn vader en ik wachten zwijgend op onze koffie. Ik kijk langs hem heen. Buiten, op het terras, hupt een meeuw achter een plastic zak aan. De zak draait om zijn eigen as, wordt van de grond getild en komt neer. Hij is de vogel steeds weer te snel af. Plots schuift mijn vader in mijn blikveld. Hij kijkt geagiteerd en zwaait groots met zijn armen. We zijn hier, roept hij naar mij. Laat die vogel toch met rust. Hij wil ongezien jagen. Kom terug naar binnen. Daar zit je vader voor je.

Ik kijk hem aan. Zijn ogen zijn licht. Zijn vlassige haar staat rechtop, wild en ongekamd met plukken in rood, geel, paars en groen. Hij lijkt op een clown, of eigenlijk twee clowns tegelijk, twee clowns die vechten om één lichaam. Ik verlang terug naar de tijd dat mijn vader de grens trok bij twee haarkleuren. Hoe lang is dat nu geleden? Ik wenste toen al dat hij snel kaal zou worden.

Ik kondig aan dat ik moet plassen.

Als ik opsta, grijpt mijn vader mijn arm. Het doet een beetje pijn. Met een brede grijns op zijn gezicht zegt hij: laat alsjeblieft je ogen hier liggen, lieve zoon. Kijken we samen wat naar het grijs buiten en dan heb ik als je terug bent je volledige aandacht.

Ik knik.

Ik mime dat ik mijn oogballen één voor één uit hun kassen trek en ze op tafel leg.

Hij glundert. Goed, zegt hij. Goed.

Ik loop naar de achterzijde van het café. Onderweg groet ik de serveerster. Ze zegt niks terug.

Op de toiletten kijk ik lang in de spiegel. Ik probeer mijn vader in mijn eigen gezicht te zien. Het lukt me niet. Ik weet niet waar het precies aan ligt, of ik niet op hem lijk of dat ik het zelf niet kan zien, omdat het mijn gezicht is. Misschien komt het doordat hij zich tegenwoordig iedere dag scheert. Op mijn kaken ligt een nerveuze puberbaard. Ik laat mijn vingers over de plekken glijden waar nog geen haar groeit en waar, als ik me niet gauw ga scheren, opvallende gaten zullen ontstaan. Bij mijn vader groeit op precies dezelfde plekken niks. Al vijfenveertig jaar niet. Toen ik tien was en hij me een keer van school kwam halen, had hij met een stift dingen in die lege plekken getekend; een varken, een vlieger, een mannetje met een droevig gezichtje. De andere ouders stonden zeker tien meter van hem af. Ze drukten hun kinderen dicht tegen zich aan en keken de andere kant op. Ik weet niet of het door de tekeningen in zijn baard kwam of door de vreemde sisklanken die hij in die tijd de hele dag uitstootte.

Ik keer mijn spiegelbeeld de rug toe. Ik til de bril op, rits mijn broek open en begin te plassen. Wanneer de straal het toiletwater raakt en de geluiden uit het café overstemt, begin ik zacht een lied te zingen dat al de hele ochtend in mijn hoofd zit.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rina Sawayama

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine