Nieuwste onderwerp

Rubensvrouw (4)

Ondanks alle pogingen van Dylan om haar gerust te stellen, blijft Caroline naar verschillende diëten en recepten zoeken op het internet. Als dat niet werkt, maakt ze een afspraak bij de huisarts, die het niet noodzakelijk vindt dat ze afvalt maar áls ze dat dan echt wil, moet ze gewoon ‘gezonder eten, meer bewegen’. Drie keer per week ziet Dylan haar ’s avonds de deur uitlopen, haar haren in een strak knotje op haar hoofd, een sporttas zo stevig in haar hand geklemd dat haar knokkels er wit van zien. Caroline valt niet af. Ze wordt zelfs nog een klein beetje voller, alleen in het gezicht, zodat haar anders zo scherpe jukbeenderen nu schuil gaan onder een zacht, rozig laagje vet. Dylan zegt er niks van maar Caroline ziet het zelf ook en gaat naar een voedings- en lifestylecoach. Daar leert ze mediteren, in een luchtballon opstijgen en naar de tijdlijn van haar leven kijken, ‘mindful’ om te gaan met elk eetmoment, maar slanker wordt ze niet. De coach wordt boos om het uitblijven van resultaat en vraagt haar pas terug te komen als ze haar innerlijke motivatie weer heeft teruggevonden. Caroline laat een negatieve recensie over hem achter op Facebook.

‘Koen vraagt of we vrijdagavond met hem en Vivianne wat willen drinken bij die nieuwe cocktailbar,’ zegt Dylan, met een schuin oog kijkend naar het zojuist binnengekomen appje terwijl hij een croissantje besmeert met boter. Het is zondagochtend, strakblauw en zonnig maar nog fris, Caroline zit tegenover hem een mandarijn te schillen.

‘Ja, gezellig. Maar ik kan wel pas na achten. Ik heb een afspraak bij de acupuncturist.’

‘Hoezo dat dan?’

‘Op aanraden van Diana. Schijnt dat ze op zo’n manier in je kunnen prikken dat je sneller vet gaat verbranden.’

Dylan legt zijn croissantje neer op zijn bord, een klodder frambozenjam glibbert langs de zijkant. Caroline kijkt niet op van haar mandarijn. Met haar glad-gevijlde nagel graaft ze precies in het midden van de onderkant een kuiltje. Vanuit daar trekt ze de schil er met lange, zorgvuldige halen af, zonder dat de oranje huid vroegtijdig afbreekt en er in kleine, rommelige schilfers af moet worden gepulkt. Vervolgens, als de schil op een hoopje naast haar bord ligt, trekt ze de witte sliertjes die aan de mandarijn zijn blijven hangen los, en legt die bovenop de schil. De partjes haalt ze, één voor één, van elkaar af en legt ze in een rijtje op haar bord neer, voordat ze begint met eten.

‘Wordt het niet eens tijd dat je stopt met dat lijnen? Dat je gewoon accepteert dat dit is hoe je nu bent?’

‘Nee.’ Zacht, regelmatig gekraak. Daar gaat weer een lange strook bobbelige schil.

‘Waarom kwel je jezelf toch zo? Je weet toch dat ik het niet erg vind?’

‘Daar gaat het niet om, Dylan, ík vind het erg. Zo hoor ik niet te zijn. Als jij nu jouw vinger kon laten terug groeien, zou je dat toch ook willen?’

‘Dat lijkt me nou niet bepaald hetzelfde.’

Lange tijd wordt de stilte in de keuken alleen onderbroken door een sprits wanneer Caroline een partje mandarijn in haar mond doet en het kapot bijt. Als ze klaar is, veegt ze haar handen af aan een papieren servetje.

‘Toen ik jonger was, dertien of zo, ging ik met de jongens van mijn klas vaak naar het bos. Je had daar een enorme vijver, en in de herfst, als het veel regende, werd dat een soort modderpoel. Dan zat het vol met kikkers. Je kon ze er zo uitplukken. Dat deden die jongens altijd, en dan liepen ze je achterna met die kikker op hun hand. Zodat wij gingen gillen, natuurlijk.’ Met haar linkerduim in het servet gewikkeld, krabt ze de restjes schil onder de nagels van haar andere hand vandaan.

‘Eén keer vonden ze een kikker die een vijfde pootje had. Niet écht een volgroeid pootje, maar een gek, poot-achtig uitsteeksel, vlak bij z’n achterste. Hij liep er ook raar door, alsof hij hinkte. Nou, toen hebben de jongens dat halve pootje eraf geknipt. Gewoon, met een schaar die iemand uit zijn etui haalde.’

Caroline staat op, zet de waterkoker aan en begint een citroen in schijfjes te snijden.

‘Wil je ook heet water met citroen?’

Als Dylan geen antwoord geeft, praat ze met haar rug naar hem toe verder: ‘Nou, dat ging best moeizaam, kan ik je vertellen. Kikkers zijn nogal taai. Maar toen dat pootje er eenmaal af was, ging hij er als een speer vandoor. Hij was net zo snel als z’n soortgenootjes. Wég, voor we door hadden welke kant hij op ging. Waarschijnlijk is dat beest later wel ergens in die modderpoel gestorven, maar toch. Ergens was het een geslaagde operatie.’

Ze draait zich om, met in haar handen het glas water dat troebel is geworden door de citroen die erin drijft. Het lukt Dylan niet meer om de walging van zijn gezicht te verbergen.

‘Jezus, Caroline, waarom zou je me dat verhaal vertellen? Gadver.’

Ze neemt een teug water, zuigt haar wangen naar binnen door de zure smaak, slikt het dan door. ‘Het was maar een voorbeeld.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michel Faber

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood