Nieuwste onderwerp

Rubensvrouw (2)

Alleen het neongroene uithangbord van het veganistische café aan de overkant van de straat zorgt voor licht in de slaapkamer. Dylan overweegt zich op te richten in het bed en de gordijnen dicht te doen, maar hij blijft liggen, bang om met elke beweging dit moment te verstoren.

Caroline ligt naast hem op haar buik, haar bovenlichaam opgericht als een sirene op een rots, een glas rode wijn balanceert tussen haar vingers. Zelfs na een aantal maanden daten moet hij nog wennen aan haar aanwezigheid. Haar te lang niet zien, niet voelen, maakt hem rusteloos, alsof ze oplost in een pluimpje rook zodra hij haar niet meer in de gaten houdt.

Dylan kijkt graag naar Caroline. Haar lichaam bestaat uit driehoeken; van haar schouderbladen die door haar vel heen prikken en haar smalle, puntige borsten tot haar pezige voeten, die altijd een beetje naar buiten staan; een tot leven gekomen Picasso in zijn kamer.

Hij streelt haar wang en ze glimlacht, zoekt met haar hand de zijne en drukt hem dichter tegen haar gezicht aan.

‘Mag ik je wat vragen?’

‘Altijd.’

‘Wat is er met je vinger gebeurd?’

Hij schrikt niet meer van die vraag, het verbaast hem vooral dat Caroline die nog niet eerder gesteld heeft. Tijdens hun eerste ontmoeting had hij al door dat haar ogen tijdens hun gesprek regelmatig naar zijn rechterhand afdwaalden. Ook dat stoorde hem niet. Hij is twee soorten reacties gewend: afkeer of fascinatie, heel soms tegelijk, ook al geeft niemand dat ooit toe. Zelden laat het mensen echt onverschillig. Zelf ziet hij het als zijn voordeel, een opvallend kenmerk dat hem als redelijk-aantrekkelijke-man onderscheidt van alle andere redelijk-aantrekkelijke- mannen.

‘Mijn ouders hebben een bakkerij en op een dag ging ik met mijn vader mee, een bestelling afleveren. We hadden haast, hij parkeerde op de stoep en zei dat ik moest blijven zitten. Maar ik ben toch uitgestapt, zonder dat hij het zag. M’n pa haalde het brood eruit, gooide de deur van de bestelbus dicht en – tjak.’

Caroline krimpt niet in elkaar en trekt ook geen vies gezicht, zoals de meeste vrouwen wanneer Dylan ze dit verhaal vertelt. Ze knippert alleen twee keer snel achter elkaar. Het is één van de dingen die hij intrigerend aan haar vindt, die eindeloze controle die ze onophoudelijk over zichzelf lijkt te hebben.

‘Wat naar.’

‘Ach, ik herinner me er niet veel van hoor. Ik was vier of zo.’ Hij wiebelt met zijn vier vingers, grijnst naar haar. ‘En ik ben nog steeds heel sexy, toch?’

Caroline lacht, haar perfect witte hoektanden glanzen groen in het donker. ‘Uiteráárd.’ Ze zet haar glas op het nachtkastje, schuift onder de lakens dichter naar hem toe, vouwt haar armen over zijn borst en kust het stompje tussen zijn pink en middelvinger.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Persuasion - Jane Austen

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood