Nieuwste onderwerp

Rubensvrouw (1)

Het eerste wat Caroline opvalt, is dat de bassist geen ringvinger heeft. Minutenlang staart ze over Diana’s schouder naar het podium waar het jazztrio – piano, drums, contrabas – opgesteld staat, haar blik gefocust op de rechterhand die in rap tempo aan de snaren plukt. Eerst dacht ze dat de muzikant zijn vinger verborgen hield, veilig weggestopt in de palm van zijn hand tot hij hem weer nodig had, maar als het nummer afgelopen is en hij zijn arm langs zijn zij laat hangen, ziet ze dat het alleen een stompje is.

‘Waar kijk je naar?’ vraagt Diana. Ze zoekt met getuite lippen naar het rietje in haar gin tonic, zuigt het zonder haar hand te gebruiken haar mond in.

‘De bassist. Hij mist een ringvinger.’

Diana draait haar hoofd even om. Als ze terugkijkt, is haar fijne, smalle neus opgetrokken in een afkeurende rimpel. ‘Getsie. Zonde wel, verder is ’ie heel knap.’

‘Ik vind hem nog steeds knap.’

Diana wuift haar opmerking weg en begint te roddelen over één van hun collega’s die iets te dronken werd op de vorige vrijdagmiddagborrel. Voor Caroline is dit het teken dat ze niet meer hoeft op te letten, alleen af en toe instemmend te knikken. Diana werkt sinds een paar weken op dezelfde afdeling, en hoewel ze zelden iets interessants te vertellen heeft, zijn ze al een paar keer cocktails gaan drinken in het weekend. Caroline gaat graag met haar uit. Diana heeft een knapper gezicht dan zij maar is ook mollig op een moederlijke manier, met ongedefinieerde pols en kaaklijn, zonder enig sex appeal. Caroline doet drie keer in de week aan crossfit, het randje van haar bh snijdt niet in het vet onder haar oksel, en in het gedimde licht van een bar lijkt haar gezicht minder nietszeggend.

Diana slurpt haar laatste slok gin op, haalt het rietje uit haar glas en stopt de onderkant ervan in haar mond om de restjes eraf te likken. ‘Zal ik nieuwe voor ons halen?’

Op het podium seinen de muzikanten naar elkaar dat het tijd is voor een pauze. De man zonder ringvinger laat zijn contrabas tegen de muur aan leunen en draait zich om in de richting van de bar.

‘Nee, ik ga wel even.’ Caroline staat op, strijkt haar jurk glad waar de marineblauwe stof is gaan rimpelen rondom haar dijen en loopt de bassist achterna, zonder direct oogcontact met hem te maken. Ze gaat naast hem staan, niet zo dichtbij dat hij haar onmiddellijk ziet, maar zich vanuit zijn ooghoeken bewust wordt van haar aanwezigheid. Caroline leunt met haar ellenbogen op de bar en zet een nonchalante glimlach op, als iemand die een fijn geheim met zich meedraagt. De barman wendt zich tot de bassist.

‘Zeg het maar.’

‘Volgens mij was deze dame eerst.’

De bassist gebaart naar haar. Hij staat met zijn borst naar haar toe gedraaid, zijn armen lichtjes uitgespreid. Nu hij geen muziek aan het maken is, is de strenge frons van zijn gezicht verdwenen, zijn ogen warm en uitnodigend. Caroline vergeet dat ze hoort te glimlachen.

‘Maar als ze me vertelt wat ze wil hebben, krijgt ze een rondje van me.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michel Faber

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood