Nieuwste onderwerp

Contact (0)

Contact

Knip-knipper de lichten aan, want het is weer avond. Onderaan de trap loopt de hond te ijsberen. Hij wacht op zijn bot. Zijn tong hangt over zijn lippen en druipt speeksel op het parket. De vrouw des huizes daalt de trap af en kijkt naar het dier. Hij blaft. Hij wil haar linkerhand – deze hangt langs haar lichaam, ter hoogte van de hongerige hondenmuil – likken, maar ze laat het niet toe. Ze wil hem niet liefkozen. Ze wil hem straffen. Ze wil hem in de grote, houten ladekast in haar slaapkamer proppen, die over een paar dagen weer openen en alleen nog zijn vacht vinden en die over de vloer in de hal spreiden. Dat zal ’m leren!

De verwarming wordt aangedraaid. Ze zet een steelpan met water op het vuur.

Vanuit de keuken klinkt het: hond zit! Hond! Zit!

Ze vraagt zich af hoe lang het licht nog blijft branden. Hoe lang nog totdat het doven van de de lampen gerechtvaardigd is, slaap de exact juiste afmeting heeft en het plafond uit zichzelf oplost als een fadende dia?

 

Haar naam is Jenny, Jenny met een i-grec. Jenny verlangt naar vrijblijvend sekscontact, maar alleen met mannen (en vrouwen? (deze vraag klinkt heel zachtjes op de achtergrond (als homoseksuele auteur voel ik me op een of andere manier verplicht hier kort bij stil te staan))) die haar naam met een i-grec schrijven. Wie de moeite niet neemt om haar naam juist te schrijven, kan het vergeten. Die komt niet in aanmerking voor vrijblijvend sekscontact met Jenny. Wie haar niet met het nodige respect behandelt, zal zichzelf vanavond gewoon weer in slaap moeten masturberen.

 

Jenny heeft een geheim. Wat ze je niet vertelt, is dat ze gemaakt is van enen en nullen. Haar gezicht en haar kastanjebruine haar met een scheiding in het midden zijn gemaakt van enen en nullen. Haar huis en alles daarin is gemaakt van enen en nullen, de kasten, de stoelen, het ondergoed dat in Marie-Kondoformatie in het nachtkastje slaapt. De hond is gemaakt van enen en nullen. Zijn tong ook. Zijn speeksel. De vlooien in zijn vacht zijn gemaakt van enen en nullen en zelfs de piepkleine haartjes op de vlooienpootjes bestaan uit lange, complexe reeksen van enen en nullen.

Jenny’s eenzaamheid bestaat uit enen en nullen.

Jenny’s angst voor eenzaamheid bestaat uit enen en nullen.

Jenny’s verlangen naar lichamelijk contact bestaat uit enen en nullen, is een en al streepjes en bolletjes. Dit verlangen begint met twee nullen, dan één een, één nul, vijf enen, twee nullen enz. Het mensenlichaam waar Jenny zo naar verlangt is daarentegen niet gemaakt van enen en nullen. Wrede god! Wrede computer die Jenny heeft geschapen en opgezadeld met een verlangen van enen en nullen dat niet ingewilligd kan worden, omdat het desired object van een ander materiaal is. Jenny zit opgesloten in haar verlangens, in een cijfercode.

 

Jenny ligt met haar telefoon en haar gevoelens op de bank. De hond loopt op haar toe. Als hij bij haar is, gaat hij op zijn achterpoten staan. Hij doet zijn bek open en er komt een menselijke stem uit die vraagt: draait er nog een goede film vanavond?

Nee, zegt Jenny.

Nee? vraagt de hond verbaasd.

Misschien wel, zegt Jenny, maar ik ga niet kijken. Vanavond komt er een stoere vent gemaakt van enen en nullen om mij alle hoeken van de kamer te laten zien. Samen zullen we genieten van onze vrijheid. De hond gaat weer op vier poten staan. Hij weet dat Jenny liegt. Hij barst uit in een schaterblaf van enen en nullen. Hij hoest de getallen rochelend op. De enen en nullen liggen nog een tijdje in een kleverige poel te kronkelen op de vloer.

 

Opmerking van de auteur: de hond is wreed. Ik haat hem. Ik heb wel medelijden met Jenny. Het liefst zou ik nu nog naar haar huis rijden – niet voor sekscontact, maar om haar een knuffel te geven. Ik vrees alleen dat ze in mijn armen in nullen en enen uit elkaar spat en zo mijn nette broek bevuilt.

 

Opeens is het al laat. Jenny stopt de hond in de bench, poetst haar tanden en trekt haar pyjama aan. Dan drukt ze de schakelaar in. De bovenkant, die eerst naar voren stak, valt naar achter en duwt de onderkant vooruit. Dag is nacht. Nacht is dag. Alles is omgekeerd.

Jenny gaat in bed liggen. Ze is rusteloos. Ze haalt haar gameboy onder haar kussen vandaan, want ze wil niet nadenken over haar relatie die slecht is geëindigd. De gameboy biedt een beetje afleiding. Ze speelt een videogame waarin ze een loodgieter is. De loodgieter wandelt vrolijk voorbij een piramide, als de Angry Sun plots aan de hemel verschijnt en hem aanvalt. Halsoverkop vlucht de loodgieter de woestijn uit. Hij rent over bergen, door het drijfzand en langs een ravijn. Hij neemt de zon mee de duisternis in, waar hij hem vernietigt. De zon lost op en laat een muntstuk, dat traag uit beeld rolt.

Een-nul, denkt Jenny.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rina Sawayama

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine