Nieuwste onderwerp

Zoom (2)

 

‘Zo is het wel goed,’ roept Gloria niet veel later. We leggen het gereedschap binnen en lopen naar de buren. Gloria loopt voorop. Ze duwt het tuinhek open. Op het terras zit een hond, vaalbruin met een staartje dat heel snel heen en weer zwiept. Het dier komt naar ons toe en begint voorzichtig aan onze voeten te snuffelen. Ik zak door mijn knieën, steek mijn hand uit en aai hem over zijn bol.

De buurman komt naar buiten. Hij kijkt nors. Hij heeft zijn handen in zijn broekzakken gestoken.

‘Hallo,’ zegt Gloria.

Hij neemt haar in zich op, bekijkt haar van top tot teen.

‘Zeg het eens.’

‘Wij zouden graag uw grasmaaier lenen. Mag dat?’

De buurman fronst. ‘Nou,’ zegt hij, ‘ik twijfel een beetje. En weet je waarom?’ Hij laat het raadsel een paar tellen tussen ons in hangen, haalt een hand uit zijn zakken en richt zijn wijsvinger op ons. Dan zegt hij: ‘Jullie houden je nooit aan onze afspraken.’

Ik zoom uit. Ik merk het meteen. Dit gebeurt wel vaker als mensen boos op me worden of me ergens op aanspreken. Zonder me volledig bewust te zijn van wat ik doe, parkeer ik mijn lichaam en laat dat wat erin zit en wat je niet kunt zien – sommige mensen noemen dit de geest – eruit. Dat stijgt op, hoger en hoger en hoger, totdat het zich op een veilige afstand bevindt en alles kan overzien. Van boven bekijk ik het tafereel alsof ik er zelf geen deel van uitmaak. Ik zie de buurman, die opsomt welke afspraken we de afgelopen tijd niet zijn nagekomen. Ik zie Gloria, die hem op een poeslieve toon vertelt wat hij wil horen. Ik zie de hond, die een stukje verderop aan een aardbeienplant snuffelt. En ik zie mezelf. Ik ben de onnozele jongen die er maar wat bij staat en lacht en knikt wanneer het nodig is. Ik ben eigenlijk niet veel meer dan een figurant, een bewegend stuk decor in de verhalen van Gloria en de buurman.

Ik blijf veilig in de lucht hangen totdat ik de buurman hoor toezeggen. We mogen de grasmaaier lenen, op voorwaarde dat een van ons naar zijn defecte laptop zal kijken. Zijn vrouw heeft het apparaat laten crashen en nu wil het niet meer opstarten. Dat is vervelend, zegt hij, want ze hebben die laptop nodig om hun bankzaken te regelen.

Gloria zegt: ‘Dat is echt wat voor Sam, onze beta. Die repareert thuis ook echt alles.’

‘Ja, echt wat voor Sam,’ beaam ik knikkend.

De buurman steekt zijn hand terug in zijn broekzak.

‘Momentje,’ zegt hij en hij loopt naar binnen. Hij keert terug met de grasmaaier, de laptop en iets wat je met een beetje goede wil een glimlach zou kunnen noemen. Hij geeft de laptop aan Gloria en de grasmaaier aan mij. Ik til de grasmaaier op. Hij is ongeveer even zwaar als ik had verwacht dat hij zou zijn.

‘Dankjewel,’ zeggen we in koor en we lopen het tuinpad af.

Als we buiten gehoorsafstand van het huis van de buren zijn, laat ik mijn armen achteloos zakken. De grasmaaier raakt het asfalt, sleept eroverheen en maakt daarbij een klepperend geluid, zoals een brievenbus die onafgebroken open- en dichtklapt.

‘Hoorde je wat hij zei toen hij het had over die kapotte laptop?’

‘Nou?’

‘Megabikes, hij noemde mb’s megabikes.’

Gloria en ik kijken elkaar aan en ze barst uit in een bulderende Gloria-lach die, heel even, het geratel van de grasmaaier overstemt.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine