Nieuwste onderwerp

Zoom (1)

 

Ik schuif de bloemen van de rododendron opzij en zie Gloria. Ze zit op haar hurken bij het opblaasbadje dat we vorige zomer hebben opgezet. Het ligt al bijna een jaar in onze tuin en heeft in die tijd weinig geleden. De band staat nog steeds strak, maar de cirkel dor, bruin gras die onder het bad tevoorschijn komt als ze het probeert te verslepen, verraadt dat het al een tijd op dezelfde plek ligt. Veel water zit er overigens niet meer in. Op de bodem ligt een donkere drek die krioelt van de insecten.

‘Vroeger wilde ik tuinman worden,’ roep ik. Ik knip een dode tak af. Hij valt in een sukkelgang omlaag en haakt zich, net voordat hij de grond raakt, in een andere tak.

‘Had je zo’n groene vingers dan?’ vraagt Gloria.

‘Niet echt. Ze waren hoogstens groen van al het snot dat ik uit mijn neus trok.’

Gloria lacht. Ze heeft een harde, bulderende lach waartegen geen enkele muur in ons huis is opgewassen. Als ze na een avond stappen thuiskomt, schrik ik wel eens wakker van die lach. Dan denk ik één tel lang dat het stormt of dat het einde der tijden daar is en een demon me komt ophalen. Toen ik een paar maanden geleden op hospiteeravond kwam en haar voor het eerst hoorde lachen, zei ik dat zij en die lach van haar een ode verdienen. Dat vond ze lief, zei ze, maar ze voegde er meteen aan toe dat ik me de moeite beter kon besparen. Ik was veel te klein voor haar en bovendien niet haar type.

Ik knip lukraak wat takken uit de rododendron en de andere plant die ernaast staat en waarvan ik de naam niet ken. Plotseling staat ze naast me, Gloria.

‘Ik heb het badje met torrenfamilie en al in een plastic zak gepropt en aan de straat gezet,’ zegt ze trots.

‘Misschien kunnen we daar beter even mee wachten. Het plastic wordt pas volgende week opgehaald. Je weet hoe ze hier in de straat zijn.’

Ze haalt haar schouders op en vraagt wat ze nog meer kan doen. Ik geef haar mijn handschoenen en snoeischaar en wijs naar een struik aan de andere kant van de tuin. ‘Die moet nog.’

Ze knikt en loopt weg. Ik buk en maak bundeltjes van de takken die ik heb afgeknipt. Die gooi ik op een grote hoop aan de achterkant van het huis, naast het raam van Sam. Dat lijkt me een prima plek om ze een tijd te laten liggen, een plek waar we ze weer even kunnen vergeten en de natuur ze misschien weer terugneemt. Terwijl ik van de ene stapel takken naar de andere loop, krijg ik plots het gevoel dat ik in een realityprogramma zit. Ik ben een oppervlakkige, verwende celebrity die helemaal niets kan en voor het eerst de handen uit de mouwen steekt. Natuurlijk gaat alles mis. Ik struikel, ik laat dingen vallen en ik haal mijn been open aan een prikkelstruik. In het vervallen vogelhuisje zit een camera verscholen die het allemaal vastlegt voor de kijkers thuis.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'I want to swim to the bottom of myself and find the weirdest most special and pure shit that I can offer' - Aaron Maine