Nieuwste onderwerp

Oliebollen (1)

Vandaag gaat er iets heel ergs gebeuren. Mathilde weet het zeker. Ze staart naar de treinen die station Overvecht in- en uitrijden en voelt dat er ergens enorme ellende zal uitbreken, waarschijnlijk precies daar waar niemand het verwacht. Het is beter als ze binnen blijft, met de radio aan op de bank gaat zitten en wacht tot het een acceptabele tijd is om naar bed te gaan. Zo is ze het afgelopen half jaar elke dag veilig doorgekomen.

Dus maakt Mathilde haar huis schoon en bakt ze een roombotercake. Het is een zaterdag en die zijn altijd speciaal, want dan komt Willem langs. Af en toe komt hij doordeweeks ook, als hij het redt, maar de zaterdagen zijn heilig. Elk weekend genieten ze samen van een kopje koffie met wat lekkers, meestal iets met veel boter en suiker, want Willem is echt een zoetekauw. Net als zijn broer voeger. Mathilde is nooit gelukkiger dan wanneer ze Willem een tweede stuk warm gebak voorschotelt en hij, vol voorpret, zachtjes begint te smakken. Paul had precies dezelfde tic.

De cake staat pas net op het aanrecht af te koelen als er op de voordeur geklopt wordt, twee keer kort en twee keer lang. Zo weet ze zeker dat hij het is. Toch drukt ze haar oog nog even tegen het kijkgaatje voor ze open doet.

‘Willem!’

‘Ha, Tillie.’ Ze geven elkaar drie zoenen en Mathilde doet een stap opzij zodat hij langs haar heen het smalle gangetje in kan. ‘Ik heb de boodschappen.’ Willem zet een grote Jumbo-tas neer en begint zijn sjaal los te wikkelen. Er liggen ijzige druppels op de donkerblauwe wol en er hangt er één aan het puntje van zijn neus.

‘Super, dankjewel. Zal ik meteen maar een bakkie zetten?’

Terwijl het koffieapparaat druppelt, laadt Mathilde de boodschappen uit. Eerst liet ze nog regelmatig haar inkopen bezorgen, tot ze in de krant las dat er een bejaarde vrouw in Schiedam was overvallen door twee inbrekers die zich vermomd hadden als Albert Heijn-medewerkers. Ze hadden het arme mens zo toegetakeld dat ze met ernstig hersenletsel naar het ziekenhuis was gebracht.

‘Kijk eens,’ zegt Mathilde. Ze zet het dienblad neer op de salontafel. Het is een fijn gezicht: Twee dikke plakken cake op kleine, gebloemde bordjes en de koffie in twee bijpassende kopjes. Ze kijkt glimlachend toe hoe Willem de cake oppakt tussen duim en wijsvinger en er een flinke hap uitneemt. Voor het eerst die week voelt ze hoe de spieren hoog in haar schouders en nek zich ontspannen. Even is er in haar hoofd nergens anders ruimte voor dan rust en gezelligheid en de geur van verse koffie. Ze kletsen over de verbouwing van Willems keuken. Hij laat haar foto’s zien op zijn telefoon, trekt vette strepen over het scherm met zijn korte vingers. Naar Mathildes leven vraagt hij niet.

Pas als ze terugkomt uit de keuken met een tweede ronde, zegt Willem: ‘Ik zag dat de oliebollenkraam er weer staat.’

Het kopje dat Mathilde neer wil zetten, wiebelt op het schoteltje. Er morst wat koffie over de rand. ‘Oh?’

‘Ja. Op de Neude.’

‘Nou, het is er de tijd weer voor, hè. Eet die cake op, nu is ’ie nog warm.’

‘Tillie, ik zou heel graag met jou een oliebol eten.’

Ze gaat weer in haar stoel zitten zonder Willem aan te kijken. ‘Dan neem je die volgende week toch mee?’

‘Niet hier, dat weet jij ook wel. Gewoon, daar, in de stad. Zoals jullie dat vroeger deden.’

Mathildes mond voelt droog. Ze kan amper slikken, de hap cake blijft als een harde, kleffe klomp op haar tong liggen.

‘Ik denk dat het tijd is,’ zegt Willem als ze stil blijft. ‘Dit heeft nu lang genoeg geduurd. Paul zou toch ook willen dat je doorgaat? Dat je weer van het leven geniet?’

‘Hoe weet jij nou wat Paul zou willen?’ snauwt Mathilde. Willem zit vlak naast haar, maar ze kan hem niet meer zien. Het enige wat voor haar ogen flitst zijn drukke wegen waar auto’s overheen racen, oude bruggen die plotseling in elkaar storten, mannen in de bus met verdachte pakketjes onder hun arm. Haar blouse begint aan haar onderrug te plakken.

Willem zucht, klopt zijn handen aan zijn broek af en staat op. Zijn tweede plak cake ligt nog onaangeroerd op het bordje.

‘Denk erover na. Tot volgende week, Tillie.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michel Faber

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood