Nieuwste onderwerp

Filet-O-Fish (2)

 

Toen ik die donderdag thuis kwam, ging ik meteen op bed liggen. Ik keek naar het plafond. Ik legde mijn handen op mijn buik en luisterde. Mijn maag zou snel vloeibaar worden, dacht ik, en dan zou hij gaan knorren. Mijn slaapkamer zou zich vullen met de natte klaagzang van mijn orgaanorkest, een walgelijke tune die de orale afstoting moest inluiden. Maar mijn maag bleef hard en maakte geen enkel geluid. Ik denk dat hij verlegen was om het cadeau dat ik hem plotseling, na jarenlange geheelonthouding, had geschonken. Of hij was bang. Misschien vreesde hij dat ik bij het minste geklaag nooit meer een stuk vlees zou aanraken. Hij moest zich dus koest houden.

In stilte verwerkte mijn lichaam de maaltijd. Terwijl ik sliep, maakte het vlees zijn reis. De volgende ochtend verliet het mijn lichaam via de gebruikelijke uitgang. Ook daar gebeurde niks bijzonders. Toen ik klaar was en mijn broek had opgetrokken, keek ik in de pot. In al dat bruin was de varkenshaas niet meer te herkennen.

 

De maand voordat ik het varkenshaasje bestelde, had ik een paar dates met een vleeseter. Hij wist dat ik vegetariër was. Toch stuurde hij me iedere avond een foto van zijn bord. Ik zag bacon, biefstuk, inktvisringen, schnitzel, witvis, saté, kalkoenfilet, ham- en kipburgers, een halve haan, cordon bleu, sushi, kipnuggets, worstjes en lapjes, pulled pork, vissticks, wild. Ik keek soms minutenlang naar die foto’s. Niet uit beleefdheid, maar uit oprechte interesse. Het ging mij niet zozeer om het vlees in kwestie. Dat deed me niks. Ik bekeek de foto’s, omdat ik hem wilde begrijpen. Ik vroeg me af waarom hij dit met mij wilde delen, waarom hij koos voor een bepaalde hoek en compositie. Zette hij de flits aan om de boerenkool met rookworst en jus er lekkerder uit te laten zien, of juist niet? Wilde hij me overhalen om ook weer vlees te eten of wilde hij me juist vertellen dat ik niets miste, dat het allemaal toch niet zo lekker was?

 

Die vrijdag at ik weer vlees (kip) en de dag daarna ook (een kroket en een krabsalade). De dag daarna niet, maar dat was geen bewuste keuze. Net zoals het eten van vlees de drie dagen daarvoor ook geen bewuste keuze was. Maar dat heb ik al gezegd. Wat ik ook heb gezegd is dat dit geen verhaal is. Daar ben ik nu niet meer zo zeker van. Al schrijvende heb ik de contouren van een verhaal blootgelegd. En nu liggen ze hier, in alle openheid. Een verhaal over een herboren vleeseter.

Toen ik een jaar of tien was, wilde ik graag archeoloog worden. Op een bepaalde manier is die droom uitgekomen. Ik graaf in het zand en diep steeds een nieuw stuk van een verhaal op. Van het ene stuk wist ik dat het nog ergens begraven lag, het andere stuk was ik compleet vergeten en lijkt nu gloednieuw. Ik geloof dat ik zo goed als alle delen van dit verhaal verzameld heb. Maar wat nu? Ik heb geen flauw idee waar ik ze precies moet plaatsen. Welk deel voor of na welk deel moet. Waar zit de kop? Waar zit de staart? Is er een middenstuk, vet en rond als de buik van een vleesvarken?

Ik weet het niet. Eigenlijk kan het me ook niet zoveel schelen. Ik laat mijn schep vallen, zet een stap terug en kijk naar het kaalgevreten karkas dat ik uit het zand heb getrokken. Ik ben uitgeput van het karwei. Ik heb zin in een glas wijn en een lekker, sappig stuk vlees.

 

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin