Nieuwste onderwerp

Soldaatjes (4)

De eerste keer dat één van opa’s tanden uitviel was ’s nachts. Zijn kreten wekten me, hij riep mijn moeders naam in een toon die ik niet herkende. Angst, bedacht ik me later. Nooit had ik hem zo bang gehoord. Toen ik eindelijk over de donkere gang naar zijn kamer durfde te lopen, was mama al bij hem. Ze had een arm om hem heen en maakte sussende, betekenisloze geluiden. In het zwakke schijnsel van het nachtlampje zag ik opa zitten, zijn borst bleek en hangend, zijn handen gevouwen in een kommetje vlak voor zijn gezicht. Hij huilde. Hij kermde dat hij dood ging, dat dit het begin van het einde was. In zijn wanhoop gooide hij zijn hoofd achterover en sperde zijn mond zo ver open dat de speekseldraden tussen zijn lippen knapten en op zijn kin bleven rusten. Bovenin, daar waar zijn hoektand had moeten zitten, zat een zwart gat.

Mama verzekerde hem ervan dat het een eenmalig iets zou zijn. Een bizar, onhandig foutje van de natuur. Maar vlak daarna spuugde hij aan de eettafel, samen met spetters speeksel en kruimels toast, één van zijn kiezen uit. Een paar keer kwam ik ’s ochtends in de badkamer en lag er een tand op de rand van de wasbak, gelig en dof, met aan de bovenkant nog restjes van het rozige tandvlees waar het zich jarenlang in had genesteld.

Opa lachte niet meer zonder zijn hand voor zijn mond te houden. Als hij koekjes at, doopte hij ze net zo lang in de koffie tot ze begonnen af te brokkelen, waardoor er altijd zompige kruimels in zijn kopje dreven. Ik hoorde hem vaak met mama praten over nieuwe tanden, een nieuw gebit, maar al hun gefluister kwam op hetzelfde neer.

Nieuwe tanden waren duur.

Ondertussen was ik zelf de trotse eigenaar geworden van een volwassen gebit. Achterin begonnen zelfs de eerste grote kiezen met een prettig zeurende pijn door te breken. Iedere keer dat ik een melktand verloor, had ik triomfantelijk toegekeken hoe mama het stukje van mijn lichaam in een wc-papiertje wikkelde en opborg onderin haar sieradendoos. Het was een grote kist van donker hout; in de deksel waren decoratieve krullen en bloemblaadjes gekerfd en van binnen zaten allerlei uitklapbare bakjes en lades, ieder bedekt met saffierblauw fluweel. Dat was haar meest dierbare bezit.

Sinds opa’s problemen met zijn gebit, durfde ik niet meer blij te zijn met het mijne. Na een tijd leek het alsof het niet meer bij mijn eigen, smalle gezicht paste. Waren zulke grote tanden niet veel geschikter voor een grote man? Ik grijnsde naar mijn spiegelbeeld en wrikte eindeloos aan de witte, brede tanden, precies zoals ik had gedaan toen ik nog moest wisselen en elk bloederig stukje bot me een euro opleverde. Maar deze nieuwe tanden gingen nergens heen. Ze zaten muurvast.

Ik veranderde van tactiek en bedacht een plan. Voor mijn verjaardag vroeg ik Play-Doh. Ondanks opa’s commentaar dat ik daar toch al veel te oud voor was, kreeg ik toch een aantal merkloze, naar plastic geurende potjes klei, in verschillende kleuren. Maar ik had er maar één nodig.

Diezelfde middag, toen de weinige verjaardagsvisite die langskwam in de woonkamer zat met koffie en slagroomtaart, sloop ik naar mama’s slaapkamer. Met trillende handen opende ik haar sieradendoos. Er zat niet veel in, grote delen van het glanzende fluweel waren zichtbaar. Helemaal onderin lagen, tussen een paar oorbellen en een oude ring, mijn melktanden.

Ik haalde de pakketjes van papier eruit en stalde ze uit op de grond naast het bakje donkerroze Play-Doh. De klomp klei deelde ik door midden. Beide stukken rolde ik tot twee dikke worsten die ik omboog tot halve cirkels. Ze lagen naast elkaar op het laminaat als dooie pieren die in een regenbui naar boven waren gekropen en vlak daarna waren platgereden door een brommer met haast. Vervolgens pakte ik één voor één mijn melktanden uit en drukte ze in de klei. Het begon veelbelovend, maar gaandeweg raakte ik de draad kwijt. Ik snapte niet welke tanden waar hoorden, welke elkaars spiegelbeeld waren voor de bovenste en de onderste rij, en het bleek onmogelijk ze net zo recht en stevig in de klei te krijgen als ze in mijn tandvlees hadden gezeten.

Toen ik zag wat voor ravage ik had gecreëerd, begon ik te huilen en van frustratie met mijn vuisten op het nepgebit in te slaan. De scherpe randjes van mijn tanden snijden in mijn huid. Bijna meteen gooide opa geschrokken de deur van de slaapkamer open.

‘Carlos, que pasa?’

Ik was te buiten adem om te kunnen antwoorden, maar hij knielde naast me neer en pakte mijn knutselwerk op in zijn handen. Even keek hij ernaar in stilte, snel knipperend alsof zijn ogen aan de aanblik moesten wennen, en toen begon hij te schaterlachen, luid, hartelijk, en met wijd open mond.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood