Nieuwste onderwerp

Soldaatjes (3)

Er zijn weinig mensen naar de begrafenis gekomen, en er zijn er nog minder gebleven voor de koffietafel na afloop. Desondanks voelt onze flat bomvol door de brede, luid pratende bouwvakkers die de stoelen van de eettafel naar de woonkamer hebben gesleept en erop zijn neer geploft, kopjes koffie in hun hand die eruit zien alsof ze uit een poppenhuis zijn geplukt. Mama loopt niet, ze holt, met plakken cake, toastjes, thermoskannen en bossen bloemen. Ik probeer haar te helpen maar ze wuift me steeds de keuken uit.

‘Ga gewoon zitten, Carlos, ik doe dit wel. Hou jij de gasten maar bezig.’

Opa’s oude collega’s voelen niet als gasten, ze zijn eerder klanten die al jarenlang met een tegoedbon voor een gratis koffie en gebak-deal in hun portemonnee hebben rondgelopen en hem eindelijk zijn komen innen.

Ik nestel mezelf in een hoekje van de bank en haal onmiddellijk mijn telefoon uit mijn broekzak om nieuwsgierige blikken te ontwijken. Merel heeft me een berichtje gestuurd, om te vragen hoe de begrafenis was. Eigenlijk hadden we vandaag een date gepland. Ze vond het gelukkig niet erg dat ik die moest verzetten. Laatst hebben we voor het eerst gezoend, na een feest van onze studentenvereniging, in een groezelig steegje waar vlak daarvoor nog iemand had gekotst. Het enige wat ik me ervan herinner zijn de zoutkorrels in haar mondhoeken, overblijfsels van een slordig shot tequila. Toch kan ik niet wachten om haar weer te zien, zelfs nu niet.

‘Dolores, neem je zelf ook wel een bakkie? Iedereen is voorzien, hoor.’

Opa’s oude werkgever, de enige in de kamer die zijn colbert aan heeft gehouden, klopt op de stoel naast hem. Hij heeft zich aan me voorgesteld maar ik ben zijn naam vergeten. Mama glimlacht met slechts één mondhoek en gaat zitten. Het Colbertje buigt zich naar haar toe en legt een gemoedelijke hand op haar schouder.

‘Gaat het een beetje?’ vraagt hij.

Als mama niks zegt, praat hij onverstoord door: ‘Je moet weten dat hij ontzettend trots was op jou. Op jullie, eigenlijk.’ Hij geeft me een knik die vermoedelijk opbeurend bedoeld is, met zijn hoofd een beetje schuin, jongens onder elkaar. ‘Elke week had hij wel weer nieuwe verhalen over wat Carlos weer had uitgespookt. Ik heb een beetje het idee dat ik jou ook heb zien opgroeien, moet ik zeggen.’

Weer dat knikje. Ik hoop dat mama iets zegt waardoor hij zijn bek houdt, maar ze kijkt naar haar handen. Ze heeft haar vingers uitgespreid op haar schoot, de huid rond haar knokkels is rood en schilferig.

‘Ik weet nog,’ gaat het Colbertje verder, ‘dat hij ooit vertelde – lang geleden, hoor, je zal een jaar of tien zijn geweest – dat je een kunstgebit voor hem had gemaakt. Van klei, of play-do, van dat spul in ieder geval. Weet je dat nog?’ Hij lacht zo hard dat de knoopjes op zijn te strakke overhemd dreigen te knappen. ‘Hilarisch vond hij dat, hilárisch!’

‘Het was niet grappig.’

Hoewel ik niet het volume van het geschater overstemde, zijn opeens alle andere gesprekken stil gevallen.

‘Carlos,’ zegt mama.

‘Het was niet grappig,’ zeg ik nog een keer, harder nu. Blijkbaar ben ik opgestaan van de bank, want het ronde hoofd van het Colbertje is ineens een heel stuk onder mij. Hij trekt zijn kin in, alsof hij bang is dat ik hem ga slaan.

Mama’s smalle hand vouwt zich om mijn onderarm. Ze is een stuk kleiner dan ik, valt me opeens op, ze komt amper tot mijn schouder. ‘Waarom ga je niet even liggen? Het is een lange dag geweest.’

Terwijl ze me de woonkamer uit begeleidt, hoor ik het Colbertje nog zeggen: ‘Jezus, dacht niet dat ‘ie het zo zwaar op zou pakken.’ Ik heb er spijt van dat ik hem niet heb geslagen..

Het incident was ik niet vergeten. Natuurlijk niet, ik had het heel lang weggestopt, er niet aan gedacht in de hoop dat het dan zou zijn alsof het nooit was gebeurd. Maar nu stroomden de herinneringen terug  mijn hoofd in, als pus uit een te lang niet uitgeknepen puist.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood