Nieuwste onderwerp

Soldaatjes (2)

Met de pigmentvlekjes was het begonnen. Mama werkte toen nog nachtdiensten, wat betekende dat opa en ik de meeste avonden samen op de bank doorbrachten met ieder een opgewarmde diepvriesmaaltijd op onze schoot, kijkend naar een actiefilm waar ik eigenlijk nog te jong voor was. Die avond was een bijzondere avond. Ik weet niet meer waarom, misschien had ik net een goed rapport gehad of een zwemdiploma gehaald, maar we hadden pizza besteld bij Domino’s en er lag chocolade-ijs in de vriezer als toetje.

Samen lepelden we de bak ijs leeg, om de beurt een hap, terwijl mijn benen nog prettig nagloeiden van de pizzadoos die op mijn schoot had gelegen. Toen vielen de vlekken me voor het eerst op. De lichtbruine rondjes die uitgestrooid lagen over zijn armen en zijn handen, zo anders dan de donkere moedervlekken die ik op mijn eigen lichaam had ontdekt. Ik vroeg opa waarom hij stippen had.

‘Stippen?’ Hij sprak met volle mond, een druppel gesmolten ijs ontsnapte en gleed over zijn onderlip naar zijn kin. Ik wees naar zijn hand.

‘Dat zijn geen stippen, Carlos. Ik word gewoon viejo. Oud.’

‘Maar wat zijn het dan? Hoe komen ze daar?’

Opa nam nog een hap voordat hij antwoord gaf. ‘Als je zo lang leeft als ik, muchacho, dan laat dat zijn littekens achter.’

Hij grijnsde erbij, alsof het een goede grap was die alleen hij begreep, maar ik kreeg buikpijn die niets te maken had met al het ongezonde eten. Mijn vraag was voortgekomen uit nieuwsgierigheid, Maar na die avond wenste ik dat ik hem nooit had gesteld. De pigmentvlekken hadden de vorm aangenomen van doelwitten, plaatsen op opa’s huid waar de ouderdom zich door had gewurmd en naar de oppervlakte was gedreven. Ik kon ze niet meer negeren. Soms wreef ik met mijn vinger over zijn arm in een poging ze te doen vervagen, maar ze bleven genadeloos zitten. ’s Nachts droomde ik over soldaatjes die opa’s slaapkamer binnendrongen, minuscule mannetjes die onvermoeibaar op hem schoten. Op de plekken waar hun speren zich in zijn huid boorden, verschenen de bruine vlekjes, meer en meer, totdat er niks van opa over zou blijven. Als ik niet kon slapen, zocht ik met gesloten ogen naar het geluid van de marcherende voetjes over onze gang. Ondertussen snapte mama niet waarom mijn nachtlampje weer aan moest.

In de maanden daarna bestudeerde ik de vaders die mijn klasgenootjes kwamen ophalen van school. Ik staarde naar hun gespierde armen die zich aanspanden als ze hun kinderen optilden en ronddraaiden, hun huid strak en zonder oneffenheden. Dan probeerde ik me voor te stellen hoe opa me onder mijn oksels zou vastpakken en op zijn schouders zetten, zodat ik veilig boven iedereen kon uittorenen, maar zelfs mijn verbeelding liet dat niet toe.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood