Nieuwste onderwerp

Kippenborst

of: Apocalyps (3)

 
Na de apocalyps staat alleen Casa Maria nog overeind. In de zwartgeblakerde ruïne van het Italiaanse restaurant zitten twee vrouwen. Het toeval wil dat de vrouwen allebei Mariana heten. Tussen hen in, op een half gesmolten tafel, ligt het laatste beetje voedsel ter wereld: een stuk kip, goudbruin gebakken in knoflook en tijm. De geur van het malse vlees doet de vrouwen watertanden. Ze ruziën om de kippenborst. Een uur eerder, een apocalyps geleden, waren de twee Mariana’s nog allebei vegetariër. Toen kwam het einde der tijden met zijn vuur en zijn vlammen en ze dachten dat ze er geweest waren. Maar het einde der tijden spaarde of vergat hen en het gevogelte dat door een andere gast was besteld mee te nemen en dat leek hen een duidelijk teken dat ze hun principes vanaf nu moesten loslaten.
Mariana C., de mooiste en oudste Mariana, vindt dat zij twee derde van de kip mag hebben, omdat zij vijf kinderen heeft gebaard en haar evenknie, Mariana P., slechts twee. De jongere Mariana P. schudt het hoofd. ‘Ik verdien wel drie kwart van de kip,’ zegt ze vinnig. ‘Ik werk veel harder dan jij. Kinderen krijgen kun je misschien beter dan ik, maar verder ben je een luie koe.’
‘Ik werk net zo hard!’ roept Mariana C. beledigd.
‘Niet waar!’
‘Wel waar!’
‘Schei uit.’
‘Nou en wat dan noch? Wat doet werk er eigenlijk toe? Ik ben veel knapper dan jij.’
‘Dus?’
‘Dus ik heb recht op die hele kip en een tweede!’
Mariana P. lacht alsof ze net een man in een internetfilmpje onderuit heeft zien gaan. ‘Er is geen tweede kip,’ zegt ze.
‘Het is een hypothetische kip.’
‘In dat geval verdien ik wel tien hypothetische kippen. Ik heb met een zanger geslapen en met een gemeenteambtenaar. Zeven kippen voor de zanger, drie voor de ambtenaar.’
Tijd verstrijkt. De zon glijdt van de hemel en de postapocalyptische wereld koelt af. De temperatuur zakt beneden het vriespunt en lager. De kippenborst is inmiddels aan het bord vastgevroren.
De vrouwen komen er samen niet uit. Ze besluiten iemand te bellen die hen allebei kent en als scheidsrechter kan optreden: de moeder van Mariana C. Die gunt haar dochter het grootste stuk, maar kan geen objectief argument bedenken waarmee haar dochter zich de maaltijd kan toe-eigenen. ‘Ik hoop dat jij de kip krijgt, liefste,’ zegt de oude vrouw net voordat de lijn wordt verbroken. Haar moeders lieve woorden maken Mariana C. emotioneel. Haar felheid verdwijnt. Ze verslapt, is opeens zacht als boter en geeft toe. Mariana P. krijgt vijfenvijftig procent van de kip, omdat zij vanmiddag vroeg heeft geluncht. Mariana C. moet het daarom doen met de rest.
Met een grote glimlach op haar gezicht neemt Mariana P. het snijmes ter hand. Ze steekt het lemmet in het vlees. De kip – inmiddels meer ijs dan gebraden gevogelte – spat uit elkaar. Honderden ijskristallen vliegen door de lucht en landen kletterend op de restaurantvloer. De Mariana’s staan op en kijken bedroefd omlaag. De piepkleine stukjes ijs lachen hen uit. In het licht van de ondergaande zon hebben ze wel iets weg van diamanten.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin