Nieuwste onderwerp

Afscheid (5)

Hun auto is de enige die nog op de parkeerplaats tegenover het gemeentehuis staat. De rode kleur van de Golf is door de jaren heen doffer geworden, maar nu lijkt de lak feller dan ooit, een onmisbaar signaal te midden van al het grijs.

Steven en Lisanne hebben er lang over gedaan om naar de auto te lopen. Ze zijn eerst nog teruggegaan naar de snackbar omdat Lisanne zeker wist dat ze haar telefoon, die ze uiteindelijk in haar jaszak vond, daar had laten liggen. Toen stelde Steven voor nog even naar de andere kant van het dorp te lopen omdat daar ergens het geboortehuis van een bekende Vlaamse schrijver zou moeten staan, zoiets had hij in ieder geval gelezen in de Volkskrant, maar na lang zoeken zei hij dat het waarschijnlijk toch een andere plek was geweest. Nu staan ze bij de auto, ieder aan hun eigen kant.

‘Er zit vogelpoep op de voorruit.’ Lisanne wijst. ‘Was dat al zo?’

‘Nee, zal net wel gebeurd zijn.’

‘Moet je dat niet weghalen voor je gaat rijden? Anders blokkeert het je zicht.’

Het is een kleine vlek, ver boven ooghoogte, het zou Steven anders nooit opgevallen zijn maar hij pakt de tissue aan die Lisanne hem geeft en maakt het raam schoon.

‘Zo.’

‘Beter.’

Ze kijken elkaar aan over het dak van de auto en dan meteen weer weg, alsof oogcontact het definitieve startsein betekent voor de terugreis. Steven schraapt zijn keel.

‘Zullen we dan maar?’

‘Ja. Goed.’ Lisanne legt haar hand op de deur maar trekt hem nog niet open. ‘Steven?’

‘Hm?’

‘Breng je me morgen nog wel naar het vliegveld? Om me uit te zwaaien?’

‘Natuurlijk.’ Even overweegt Steven er nog een sneer aan toe te voegen, dat hij zich wél aan zijn beloftes houdt, of dat mevrouw haar zin uiteraard weer weet door te drijven. Maar hij kijkt naar Lisanne en heeft geen zin meer om haar pijn te doen, om boos op haar te zijn. Hij wil haar in zijn armen sluiten en voor eeuwig het gewicht voelen van haar lichaam als ze op hem ligt, de plekken waar haar hoofd in zijn borstkas drukt als ze in slaap is gevallen. Hij vraagt zich af hoe snel hij dat zal vergeten.

‘Natuurlijk,’ zegt hij nog een keer.

Lisanne glimlacht. Ze openen de deuren van de auto en gaan zitten. De ruiten beslaan onmiddellijk. Steven zet de verwarming aan en ze wachten tot het zicht opklaart.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood