Nieuwste onderwerp

Afscheid (4)

Rond drie uur ’s middags stoppen ze in Waarloos. Ze parkeren de auto tegenover het oude gemeentehuis en lopen een rondje, maar er zijn slechts twee cafés te vinden. Het ene zit dicht, en in het andere zit een groep oude Vlamingen met norse gezichten bier te drinken en trekt de kroegbaas bij hun binnenkomst een gezicht alsof hij nooit eerder klanten heeft gezien. Uiteindelijk nemen ze genoegen met de plaatselijke snackbar, ‘Frituur ’t Hart’. Het miezert nog steeds als ze naar binnen lopen. Het is er verrassend groot, maar alle tafels en stoelen zijn tegen de muren geplaatst, waardoor het lijkt alsof de meubels een afkeer hebben van iedereen die binnenkomt. De bevroren snacks in de koeling liggen keurig naast elkaar gesorteerd op groene vellen plastic, maar het licht van de tl-buizen maakt ze bleek.

Steven bestelt bij de eigenaresse, een vrouw die eruit ziet alsof ze nooit in haar leven iets heeft gegeten dat ook maar in de buurt is gekomen van een lepel olie. Met haar pezige handen trekt ze een zak friet open en kiepert een deel ervan in het sissende vet. Dan knikt ze naar een tafeltje bij het raam, alsof Steven en Lisanne alleen daar plaats mogen nemen.

Ze gaan zitten en zeggen niks tegen elkaar. Nu ze niet meer aan het rijden zijn, wordt het onvermijdelijke duidelijk. Straks zullen ze weer naar huis moeten, terug naar de chaos van verhuisdozen en koffers, terug naar hun naderende afscheid.

Toen Lisanne haar sollicitatie opstuurde, had ze eigenlijk nooit verwacht er nog iets van te horen. Het kalmeerde haar om íéts te hebben gedaan, en twee weken lang sliep ze opgelucht naast Steven in hun zachte, warme bed, zonder schuldgevoel. Ook Steven was blij dat ze in ieder geval weer normaal deed en ze hun leven weer op konden pakken, precies zoals het was geweest.

Maar de directrice van de basisschool in Rio de Janeiro bleek heel enthousiast. Er volgde een Skype-gesprek, een digitale tour door de school en uiteindelijk een filmpje van de vrolijk zwaaiende kinderen die ze les zou gaan geven. Lisanne kon niet meer terug. Nee, Lisanne wilde niet meer terug.

Steven heeft een servetje gepakt uit de houder op tafel en is het in stukken aan het scheuren. De snippers belanden op een hoop.

‘Heb je je vakantie al aangevraagd, lief? Met de feestdagen?’

‘Nee,’ zegt Steven. ‘Niet aan toegekomen.’

‘Tickets zijn nu nog heel goedkoop, je zou me dan al op kunnen komen zoeken. Dat duurt nog maar twee maanden.’

Steven laat zijn gebalde vuisten op de metalen tafel neerkomen zodat de servertsnippers in het rond vliegen. De klap galmt door de snackbar.

‘Godverdomme, Lisanne, hoe kun je hier nog steeds zo luchtig over doen? Je vertrekt morgen naar de andere kant van de wereld en je maakt plannen met me alsof je een week op skivakantie gaat!’

‘We hebben het hier toch al over gehad? Jij en ik blijft nog steeds jij en ik, alleen… alleen ben ik even weg.’

‘Twee jaar, Lisanne. Twee jaar ben je weg.’

Lisanne slikt terwijl de eigenaresse plastic bakjes friet met mayonaise tussen ze in op tafel schuift. Steven pakt een frietje en begint er verwoed op te kauwen.

‘Oké, het wordt soms moeilijk, maar ik kom toch gewoon weer terug?’

‘Ja? Weet je dat zeker, Lisanne?’ De friet is nog gloeiend heet en Stevens duim- en wijsvinger beginnen rood te kleuren, maar hij blijft door eten.

‘Natuurlijk weet ik dat zeker, dat is toch het plan!’

‘Jij hebt er nogal een handje van om de plannen volledig om te gooien als jij daar zin in hebt.’

Het verwijt wordt in haar gezicht gespuugd, samen met spetters aardappel en vet. Stevens kaken zijn zo snel aan het malen dat ze niet meer aan zijn gezicht vast lijken te zitten. Er was een plan, zij hadden het plan gemaakt, samen. Zodra Lisanne terug zou komen van haar vakantie, zou ze haar spiraaltje laten verwijderen. De afspraak met de dokter stond al. Steven was er van overtuigd dat ze binnen een half jaar in verwachting zou zijn, dat ze konden gaan zoeken naar een eengezinswoning in een nieuwbouwwijk en een grotere auto. Maar de dag nadat ze thuis was gekomen, had Lisanne de afspraak afgezegd.

‘Ik kan het gewoon niet Steven,’ zegt ze. Haar tranen vallen op het tafelblad en blijven daar liggen als dikke druppels. ‘Ik kan niet nog een kind de wereld in helpen en het fruithapjes voeren en er kiekeboe mee spelen, terwijl ze daar omkomen van de honger. Ik kán het niet.’

‘Prima,’ zegt Steven terwijl hij met pijnlijk brandende vingers de laatste frietjes uit het bakje bij elkaar raapt en in zijn mond stopt. ‘Dan niet.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Lolita - Vladimir Nabokov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood