Nieuwste onderwerp

Verkoeling (2)

 

‘Smakelijk,’ zei Linda en ‘smakelijk’ zei Honda.

De vrouwen namen het bestek ter hand en begonnen te eten. Honda keek met afgunst naar Linda’s bord. Daarop lagen twee knapperige, goudbruine stukken toast , een kuipje boter en een aantal plakken gegrilde aubergine en courgette. De groente glom van de olijfolie. Honda had spijt van haar keuze. Zelf had ze de gemengde salade besteld. In een van de tijdschriften die ze had meegenomen, had ze een stuk gelezen over een vrouw die brood en andere koolhydraten had afgezworen. De eerste maand verloor ze vier kilo. De tweede zeven, de derde acht. Een half jaar verder en vijf broekmaten kleiner was ze naar eigen zeggen de gelukkigste vrouw op het noordelijk halfrond. Dat wilde Honda ook wel zijn, de gelukkigste vrouw op het noordelijk halfrond. Of die op het zuidelijk halfrond. Dat maakte haar niet zoveel uit. Als een verhuizing naar de andere kant van de wereld haar zó gelukkig kon maken, zou ze binnen een uur al haar spullen hebben gepakt.

Ze zwegen. Het bestek kletterde en de airco blies de langste adem. Buiten, ergens in de donkergroene begroeiing, klonk de kreet van een vogel of een aap of iets dat misschien nog groter was dan een aap. De vrouwen keken er niet meer van op. Ze waren aan deze geluiden gewend geraakt.

Halverwege de maaltijd bedacht Linda dat ze geen foto van haar eten had gemaakt. Wat stom! Hoe kon ze dat nou vergeten?

Ze begreep er niks van.

Ze legde haar bestek neer en keek naar het bord. De ravage die voor haar lag was zelfs met de beste belichting en een filter niet meer te redden. Ze moest de volgende keer beter opletten, niet zomaar beginnen met eten.

Ze schoof het bord voor zich uit. Het eten smaakte haar niet meer. De gemiste foto had een knoop in haar maag gedraaid. Ze wilde Honda vragen of zij misschien nog zin had in een stukje brood of een reepje courgette. Op de een of andere manier lukte het haar niet. Ze kreeg de woorden niet uitgesproken. Ze lagen klaar in haar mond, maar ze wilden er niet uit. Aanvankelijk meende ze dat het aan haar lippen lag, dat het vet van het eten was gaan stollen en haar bovenlip aan haar onderlip had vastgeplakt. Maar toen ze haar mond ontspande, bleek dat niet het geval. Ze kon haar lippen prima bewegen. Ze kon ademhalen, blazen en zuigen. Alleen spreken lukte haar niet.

Ze raakte in paniek. Ze zocht de blik van Honda om haar duidelijk te maken dat er iets mis met haar was. Ze had hulp nodig. Maar Honda keek niet op. Ze staarde naar haar kom en draaide met haar vork cirkels in het bladgroen. Ze maakte telkens dezelfde beweging. Ze begon met kleine cirkels in het midden, liet die langzaam groter worden en wanneer de cirkel zo groot was dat hij de rand raakte, draaide ze de cirkels weer naar het midden van de kom.

Eigenlijk wilde Honda ook iets zeggen. Ze wist alleen niet wat. Na anderhalve week op het eiland met z’n tweeën was alles wel gezegd. Ze hadden het gehad over hun mannen, haar Roy en Linda’s Leroy en hun gebreken. Ze hadden het gehad over hun werk, vrienden, de gezondheid van hun ouders, hun hobby’s, een aanstaande bruiloft van een gezamenlijke vriendin, de politiek en de economie, sport, de plotselinge invasie van Polen in de nieuwbouwwijk waarin Honda woonde, hun seksleven, kamerplanten, Linda’s nieuwe badkamer, het wel en wee van de sterren en dan met name het huwelijk van André Hazes Jr., hun plannen voor Sinterklaas en kerst, honden, katten en kinderen (Honda wilde ze resoluut niet en Roy ook niet, Linda twijfelde) en zelfs de vraag of ze misschien toch minder vlees moesten gaan eten. Alles was uitvoerig besproken. Waar moesten ze het die laatste dagen in godsnaam nog over hebben?

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin