Nieuwste onderwerp

Verkoeling (1)

 

Over één ding waren Linda en Honda het eens: na een ochtend door de snikhete Balinese jungle te hebben gesjokt, ging er niets boven een verfrissende duik in de infinity pool.

Tegen twaalven stapten ze in het dorpje op de bus. Het voertuig reed over een kronkelend zandpad de heuvels in en schudde daarbij als een blikje fris in een ondeugende kinderhand. Linda en Honda werden er misselijk van. Ze wapperden met hun waaiers en tuurden om zich heen. De bus zat tjokvol. Overal waar ze keken hingen bruine gezichtjes met donkere kraalogen die hen zelden direct aankeken en als ze dat al deden, lag er niet meer in dan een lichte onverschilligheid. Na twintig minuten stopte de bus bij het Blue Rose Hotel. Behalve Linda, Honda en een verdwaasde sprinkhaan stapte er niemand uit.

Op hun kamers zetten de vriendinnen hun hoeden af en verruilden ze hun sarongs voor bikini’s.

‘Heerlijk hè?’ riep Linda. Ze was als eerste het water ingedoken en had vier baantjes getrokken, twee op haar buik en twee op haar rug. Nu hing ze met haar rechterarm over de glazen zwembadrand. De infinity pool bood een prachtig uitzicht over het landschap. Er waren knalgroene, getrapte theevelden en dikke wouden met palmen en andere bomen waarvan Linda de naam niet wist. Zo, van veraf, vond ze de jungle mooier dan wanneer ze er middenin stond.

‘Ja, heerlijk!’ antwoordde Honda. Ze dobberde op een luchtbed en bladerde door een tijdschrift.

‘Ik voel me helemaal zen hier.’

‘Ja, ik ook.’

‘We leven echt als goden.’

‘Zeg dat wel ja.’

‘Als godinnen, bedoel ik natuurlijk,’ zei Linda lachend. ‘Twee Hollandse godinnen op een goddelijk eiland.’ Ze leunde achterover, sloot haar ogen en haalde diep adem. De geur van chloor drong haar neus binnen en deed één enkel woord in haar hoofd verschijnen: vakantie.

Toen ze voldoende waren afgekoeld van hun tocht, belde Linda roomservice voor een lichte lunch. Ondertussen smeerde Honda haar gezicht nogmaals in. Daarna liep ze naar haar koffer om haar tijdschrift in te wisselen voor een nieuwe. Ze schrok toen ze door de stapel bladerde. Ze had alle tijdschriften die ze had meegenomen al uit, zelfs het spirituele magazine dat ze van haar buurvrouw had meegekregen en waarvan ze dacht dat ze er toch nooit aan zou beginnen, dat zweverige gedoe. Wat moest ze nu dan? Ze had nog wel een e-reader bij zich, maar ze had eigenlijk geen zin in een boek.

‘Klop klop,’ zei de deur.

Linda en Honda schrokken op en liepen naar de woonkamer.

Het slot draaide om en de deur ging open. Een Indonesische vrouw stapte de hotelkamer in. Ze droeg een keurig lichtblauw mantelpakje en duwde een ijzeren kar voor zich uit. Ze dekte de tafel en haalde vervolgens twee smoothies, een salade en bord met toast en gegrilde groenten uit de buik van de kar. Daarna vroeg ze of ze nog iets voor de vrouwen kon betekenen.

Linda en Honda schudden hun hoofd en bedankten haar vriendelijk.

‘Selamat makan. Bon appetit,’ zei de vrouw. Ze knikte en rolde het karretje en zichzelf weer naar buiten.

De kamerdeur viel dicht. Linda en Honda stonden een paar tellen stil. Ze keken naar de deur. Apart van elkaar vroegen ze zich af of er iets mis was. Of er soms iets was veranderd. Was er de afgelopen minuten iets gebeurd wat niet had horen te gebeuren? Hadden ze iets gezien en het tegelijkertijd over het hoofd gezien? Was dat überhaupt wel mogelijk?

Nee, besloten ze uiteindelijk allebei tegelijkertijd.

Er was niets gebeurd.

Er was niets gebeurd en zonder er iets over te zeggen, gingen ze tegenover elkaar aan tafel zitten.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin