Nieuwste onderwerp

Afscheid (2)

Die ochtend was Steven al nukkig voor hij zijn ogen open had gedaan. Eerst wist hij niet waarom, tot hij zich bewust werd van de geluiden die uit de woonkamer van hun appartement kwamen. Het geschuur van karton tegen karton, een stuk tape dat van de rol werd losgetrokken en daarbij luidruchtig tegenstribbelde, de doffe plofjes van boeken die op elkaar werden gestapeld.

Hij probeerde weer in slaap te vallen en nog even te doen alsof de wereld niet bestond, maar het lukte niet. Uiteindelijk trok hij zijn badjas aan, zette zijn bril op en slofte naar de kamer. Daar zat Lisanne in kleermakerszit op de grond, haar haren in een klein staartje hoog op haar hoofd, fronsend een paperback te bestuderen die ze in haar handen ronddraaide.

‘Is dit van jou?’

Steven bleef in de deuropening staan. ‘Geen idee. Nee. Nooit eerder gezien.’

Lisanne keek op de titelpagina, haalde haar schouders op en legde het boek toen op één van de twee stapels naast haar, de hogere, de ‘blijft hier’-stapel.

‘Ik had koffie gezet, maar misschien is die al koud,’ zei ze, zonder op te kijken. ‘Ik ben al even bezig.’

Steven knikte. Zo zittend op het tapijt, met haar staartje en een blos op haar wangen van de inspanning, zag Lisanne eruit als een klein meisje dat een fort had gebouwd van verhuisdozen en vuilniszakken. Als het een spel was geweest, was hij achter haar komen zitten. Hij had zijn armen en benen om haar heen kunnen vouwen; hij het omhulsel en zij datgene wat hem opvulde. Hij had haar nek kunnen kussen en zijn gezicht begraven in haar schouder en dan was er verder niks, niemand, behalve zij twee op de woonkamervloer.

Maar Lisanne speelde geen spel.

In de keuken schonk hij een kop lauwe koffie voor zichzelf in en ging ermee op de bank zitten, kijkend naar haar rug. De gordijnen stonden open maar het was zo bewolkt dat het wel avond leek in huis en de wind sloeg dikke stralen regen tegen het raam aan. Lisanne had een playlist opgezet met Latin muziek.

‘Dan kom ik alvast in de sfeer,’ grapte ze. Toen Steven niet lachte, liet ze haar boekenstapels in de steek en kwam bij hem op de bank zitten.

‘Niet zo sip zijn, lief,’ zei ze. ‘Ik ga niet naar de andere kant van de wereld.’ Hij zag haar glimlach ongemakkelijk betrekken toen ze besefte dat dat niet waar was. ‘Nou ja, je snapt wat ik bedoel.’

Hij nam een slok koffie. Lisanne legde een hand op zijn gezicht en streelde zijn wang met haar duim.

‘Je weet toch dat er niks verandert tussen ons?’

Steven trok zijn hoofd weg. Het was te veel – de geur van de verhuisdozen, Lisannes sussende stem, het vrolijke ritme van de muziek – het maakte hem duizelig, boos, en zijn ogen prikten.

‘Ik wil het er niet over hebben. Ik wil gewoon even, heel even, doen alsof er niks aan de hand is. Alsof dit allemaal niet gebeurt. Is dat te veel gevraagd?’

Lisanne zuchtte en hij voelde haar naar hem kijken, ook al had hij zijn ogen strak gericht op de muur. Toen stond ze op, pakte de autosleutels uit het bakje op tafel en gooide ze in zijn schoot.

‘Kom, kleed je aan. We gaan een stukje rijden.’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) A Tree Grows in Brooklyn - Betty Smith

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood