Nieuwste onderwerp

Natascha’s

 

Binnen een dag waren alle Natascha’s verkocht – lachende Natascha’s, boze Natascha’s en verdrietige Natascha’s, Natascha’s alleen, Natascha’s met vrienden of familie, Natascha’s in het buitenland, in kunstmusea, bierlokalen en ruïnes vol vlekkerige zwerfhonden met smekende blikken die je achtervolgden totdat je weer in je huurauto zat en met een knoop in je mensenmaag wegreed, Natascha’s in het licht en in het donker, Natascha’s met zonnebrillen en skimutsen, jarige Natascha’s, klussende en tuinierende Natascha’s, dronken, wild dansende Natascha’s, onverschillige Natascha’s, Natascha’s die meer op Natascha’s moeder leken dan op Natascha en één bloedgeile Natascha in ondergoed op een loze zondagmorgen, haar hand suggestief in haar stringetje gevouwen.

***

Natascha begon haar zoektocht in alle vroegte. Als eerste was haar slaapkamer aan de beurt. Daar was het meeste werk te doen. Ze trok kasten en lades leeg, keerde de dozen onder haar bed om, vulde ze weer en schoof ze terug. Ze zocht in jassen, tassen en broekzakken en bladerde door de grote stapel papier op haar bureau. Ze verknipte zelfs een fotoalbum, het enige dat ze van voor tot achter had ingeplakt.

Tegen de middag verplaatste de klopjacht zich naar de rest van het appartement. In de woonkamer waren de Natascha’s evenals de goede verstopplekken schaarser. Ze glimlachten breed in fotolijstjes op tafels en op canvas aan de muur. Een enkeling, een kleintje maar, was diep in het bankstel terechtgekomen, maar ook zij wist niet te ontkomen. In de keuken was het nog makkelijker. Alleen op de koelkast hingen er een paar onder een magneten uit Kopenhagen of Barcelona. De locaties waar de foto’s waren genomen kwamen niet overeen met die waar de magneten waren aangeschaft. Als laatste liep ze naar de boekenkast in de hal. Een voor een pakte ze de boeken bij hun rug en hield ze op de kop zodat ze hun geheimen zouden prijsgeven. De gebroeders Karamazov bood onderdak aan drie Natascha’s en evenveel boekenleggers en uit een boek van Heleen van Royen dwarrelde een Natascha op een nieuwjaarsfeest met een sterretje in haar handen. Vierde ze 2017 of 2018?

Toen ze alle hoeken van het huis had doorzocht, strooide ze de Natascha’s uit over de eettafel. Ze liet haar handen door de hoop glijden, stopte. Ze sprak zichzelf streng toe: je mag nu niet sentimenteel worden.

Ze keerde de foto’s om en maakte stapels van dertig. Bruin elastiek drukte de Natascha’s in elkaar. Het rechthoekige lijf van het ene meisje bolde lichtjes in de rug van de volgende. De intimiteit van deze aanraking deed haar denken aan Frank. Twee weken geleden lag ze nog tegen hem aan, haar buik tegen zijn rug en haar knieën in zijn knieholtes. In die drie jaar tijd was het hen nooit gelukt om in deze positie in slaap te vallen, maar ze waren nooit gestopt met proberen.

Na de lunch stopte ze de bundeltjes met Natascha’s in een oude schoenendoos. Ze maakte een foto van de doos en zette die op eBay. Ze had eens een interview gelezen met twee Amerikaanse studenten die zelfportretten verkochten om in hun levensonderhoud te voorzien. Dag in dag uit sleepten ze een camera mee om foto’s te maken. Van een banaal bezoek aan de supermarkt tot de tampons die ze aan het eind van de dag in de prullenbak gooiden; alles werd vastgelegd en verkocht. Op een gegeven moment had de interviewer gevraagd of er in deze tijd van social media nog wel vraag was naar dergelijke persoonlijke kiekjes. Schertsend antwoordde een van de meiden: ‘Zolang er mannen bestaan, kun je alles verkopen.’

De Amerikaanse had gelijk. Binnen een uur vertiendubbelde het bedrag dat ze had gevraagd voor 200+ pictures of young woman [2016-2019]. Natascha geloofde haar ogen niet. Ze schaamde zich voor de grootte van de bedragen die werden geboden. Waren mensen echt bereid tweeduizend euro neer te tellen voor haar lichaam en de feitelijkheid ervan vastgelegd tijdens een weekendje in Gent?

Hoewel het bieden nog in volle gang was, bevroor ze direct de verkoop door het bod van een Australiër te accepteren. Met negenhonderd euro had hij een half uur eerder een Duitser afgetroefd om vervolgens weer door een Tsjech te worden gepasseerd. Hij had daarna geen tweede bod meer gedaan. De omvang van het bedrag kon Natascha echter niet schelen. Het was de afstand die dit bod het beste bod maakte. In Australië zouden de foto’s zo ver mogelijk van haar verwijderd zijn en daarmee was de kans minimaal dat ze de Natascha’s ooit terug zou zien.

Nog geen drie minuten later stuurde de bieder haar een bericht met zijn adresgegevens en instructies over de, volgens hem, voordeligste manier om de foto’s te versturen. Zijn toon was formeel, op de laatste regel na: ‘Cant w8 to open ur mystery box and see whats inside ;-) xxxx ur admirer from DU.

Ze sidderde, maar ze kon nu niet meer terug.

Thank you very much. I’ll send them right away, enjoy.

Aan het eind van de middag bracht ze de Natascha’s weg. De medewerkster van het postkantoor maakte een luchtig grapje over de hoeveelheid duct tape die ze om de doos had gewikkeld. Natascha probeerde erom te lachen. De vrouw woog de doos, plakte er een sticker op en zette hem ten slotte op een lopende band. Met een grote traagheid schoof de doos van haar weg, totdat hij uiteindelijk achter een strokengordijn verdween.

Tot nooit meer ziens, Natascha’s, dacht Natascha en ze stak bijna haar hand op om te zwaaien.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin