Nieuwste onderwerp

Afscheid (1)

Stevens oude Volkswagen Golf glijdt met een prettig brommend geluid over het natte asfalt. De harde regen is opgehouden zodra ze de grens met België overstaken en heeft daar plaatsgemaakt voor fijne miezer en een geel-grijze lucht waar af en toe de zon doorheen breekt. Steven heeft zijn hand in Lisannes nek, behalve als hij moet schakelen. Zij heeft een cd van Jacques Brel opgezet en lacht hardop om de Vlaamse plaatsnaambordjes die ze tegenkomen.

‘Deze plek heet ‘Braken’. Kun je het je voorstellen? ‘Hoi, ik kom uit Braken’!’

Steven gniffelt met haar mee. Buiten is het fris, maar niet koud, in de auto is het slechts een paar graden warmer. Als Lisanne haar raam een paar centimeter opent, komt de geur van koeienmest en nat gras naar binnen waaien, waardoor het lijkt alsof ze over de akkers zweven in plaats van er alleen maar langs te rijden. Ruim een half uur geleden zijn ze van de snelweg af gegaan en sindsdien hebben ze alleen rondgedwaald over provinciale wegen. Ze hebben geen bestemming, behalve zo ver mogelijk van huis.

Lisanne kijkt naar buiten. Soms valt er een kleine, scherpe regendruppel door de openstaande ruit en belandt op haar voorhoofd; de rest blijft op het glas liggen in schuine streepjes. Voor kilometers is er niks te zien behalve weiland en de wolken die er boven hangen, dik als wol. Af en toe komen ze langs een boerderij of een stel paarden.

‘Ik ben heel blij dat we dit hebben gedaan,’ zegt ze.

Steven knijpt zacht in haar nek. ‘Ik ook, lief.’

Even is het stil in de auto behalve de muziek. Dan zegt Lisanne: ‘We moeten het alleen niet te laat maken. Ik moet echt op tijd weg morgen.’

Ze voelt hoe Stevens hand samenknijpt en zijn nagels over haar vel schuren.

‘Moeten we het daar nu echt over hebben? We hadden toch afgesproken het daar vandaag even níét over te hebben?’

‘Nee, je hebt gelijk,’ zegt Lisanne. ‘Sorry.’

Hij haalt zijn schouders op, maar de volgende keer dat hij moet schakelen, laat hij zijn hand op de versnellingspook liggen. Ze zuchten bijna gelijktijdig. Ineens lijkt het grijze landschap om hen heen minder sfeervol, de oude boerderijen verlatener, de regen koud en aanvallend. Na een tijdje werpt Lisanne een blik op Steven en legt dan haar hand op zijn bovenbeen. Hij geeft er een klein kneepje in en glimlacht, maar zijn ogen blijven strak naar de weg kijken. De Jacques Brel-cd is inmiddels afgelopen en begint weer van voren af aan. Bij de begintonen van ‘Ne me quitte pas’ zet Steven de radio uit.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Zwarte schuur - Oek de Jong

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood