Nieuwste onderwerp

Volgende?

 

Mijn vriendin Ariana Grande en ik houden een hoelahoepduel in het stadspark. De verliezer trakteert de winnaar op ijskoffie en confettidonuts.

‘Zes minuten,’ zegt het meisje dat we hebben opgetrommeld om als scheidsrechter op te treden. Ze zit in het gras en kauwt verveeld op een pluk haar. Haar blik schippert tussen het horloge dat ik haar heb gegeven en onze wiegende lichamen, terug naar het horloge. Als bedankje voor haar dienst heeft Ariana haar drie handtekeningen beloofd: één op haar step, één op haar zomerjurk en één op haar onderbroek. Meer heeft ze niet bij zich. Ze zegt dat ze Beyoncé leuker vindt dan Ariana, maar dat er genoeg mensen zijn die gesigneerde spullen van de superster willen hebben en bereid zijn daar flink voor te betalen. Ik probeer er niet te lang over na te denken wie het meest zal bieden op het onderbroekje.

De ringen draaien geruisloos om ons heen. Verderop zit een groepje jongens om een standbeeld. Een jointje gaat als een piepkleine estafettestaaf van hand tot hand. Als het waait, kunnen we de wietlucht ruiken. Ariana moet er kinderlijk om giechelen. Het meisje niet. Ze knijpt haar neus dicht en zegt dat het ruikt naar de oksels van haar grote broer.

Ik kijk opzij. Ariana’s donkere paardenstaart deint zachtjes mee op het ritme van haar heupen, hetzelfde ritme dat ervoor moet zorgen dat de hoepel om haar middel blijft cirkelen. Hoewel Ariana meer oefening heeft gehad dan ik – ze beweert in de hogere klassen van de basisschool nauwelijks vrienden te hebben gehad en was daarom veroordeeld tot urenlang in haar eentje hoelahoepen op de oprit. Al die uren zweten hebben zich overigens dubbel en dwars uitbetaald, want in de videoclip voor God is a woman (meer dan tweehonderd miljoen keer bekeken) houdt haar lichaam moeiteloos een heel sterrenstelsel draaiende –, gaan we gelijk op. Ik dank mijn vaardigheid vooral aan mijn brede heupen. Je kan veel over Ariana zeggen, maar niet dat ze brede heupen heeft.

‘Ik kan nog wel uren doorgaan,’ zeg ik bij aanvang van de achtste minuut.

‘Ik ook.’

Het meisje springt op en veegt wat gras van haar jurk.

‘Ik niet,’ zegt ze. ‘Jullie moeten opschieten. Ik moet over tien minuten thuis zijn voor het avondeten. Mijn moeder maakt vanavond kipburgers.’

 

*

‘Wat nu?’ vraag ik.

We zitten op een bankje en kijken naar onze telefoons of naar de rivier en de boten die erin wegdrijven. De stad ligt aan de overkant, de boulevard met het casino, de kerk, woontorens. De pendelboot die ons op het eiland heeft afgezet is inmiddels aan de andere kant aangemeerd en komt niet meer terug. Het is al na vijven, dus als we terug willen zullen we moeten zwemmen of via een van de twee bruggen teruglopen.

Ariana steekt het laatste stukje van de donut in haar mond en spoelt het weg met een slok frappuccino.

‘Kweenie. Een beetje chillaxen, een museum in of ergens in een coffeeshop een stukje cake eten ofzo? Dit is jouw stad. Jij bent de gastheer. Bepaal jij maar wat we gaan doen.’

Ik schud mijn hoofd.

‘Dat bedoel ik niet.’

‘Wat bedoel je dan?’ vraagt ze. Ze zet haar beker in het zand en gaat met haar hoofd tegen mijn bovenbeen liggen.

Ik denk even na en zeg dan: ‘What’s next?’

Ik laat de woorden even hangen. Ik leg mijn hoofd in mijn nek en kijk naar de wolken.

‘Wat gebeurt er met ons nu we onze vriendjes aan de straat hebben gezet, ons hebben losgemaakt en weer hebben geleerd om van onszelf te houden? Is dat het eindstation, die grootse zelfliefde? Zijn we beter af als wildebrassen slash eeuwige vrijgezellen? Of is het de bedoeling dat we weer doorgaan, een nieuwe liefdesgeschiedenis inrollen, dezelfde fout maken en onszelf opnieuw kwijtraken, die hele mallemolen nog eens doorlopen? Nu ik me heb afgekeerd van afhankelijkheid, wil ik weten waar ik me naartoe keer,’ verklaar ik.

Ariana kijkt omhoog. Zoals ze me nu aankijkt met die grote, donkerbruine ogen, zou ik verliefd op haar kunnen worden als ik verliefd kon worden (op een vrouw).

‘Ik weet het niet,’ zegt ze. ‘Op een dag wil ik wel weer van iemand houden natuurlijk.’

‘Iemand anders dan Ari?’

‘Ja.’

Even is het stil.

‘We zien wel wat er gebeurt, toch?’

‘Ja, we zien wel.’

Ze sluit haar ogen en neuriet.

‘Ik ben moe,’ zegt ze als het liedje uit is. ‘Laten we een taxi bestellen of rijden er geen taxi’s op dit roteiland?’

Er rijden taxi’s op dit roteiland. Er komt er een die ons afzet bij een Italiaans restaurant aan de rand van het centrum. Speciaal voor Ariana bereidt de chef-kok een spaghetti met langoustines die niet op de kaart staat. Als we weer buiten staan heeft God, die een vrouw is, het licht al uitgedaan en sterren plus een enkele maan uitgestrooid over de hemel. Ariana duikt diep weg in haar grote, crèmekleurige jas.

Op het treinstation nemen we afscheid. Ik plant drie kussen op Ariana’s wangen en geef haar een dikke knuffel.

‘Kan ik niet nog wat langer blijven?’ vraagt ze. Ze trekt een sip gezichtje. ‘We kunnen een horrorfilm kijken bij jou thuis. Dan blijf ik slapen en dan gaan we morgenvroeg samen naar de sportschool.’

‘Dat gaat niet. Ik moet morgen vroeg op voor werk.’

‘Aha,’ zegt ze grijnzend. ‘Je hebt zeker een lekkere hunk opgetrommeld om vannacht je bed te warmen?’

Ik speel dat ze me doorheeft, omdat het makkelijker is dan haar de waarheid te vertellen. En de waarheid is dat ik geen zin meer in haar heb. Vannacht wil ik toegestopt worden door Taylor terwijl ze melancholische liedjes zingt over een droomprins die bij me is weggegaan en never ever zal terugkeren.

‘Jij Casanova,’ juicht Ariana vrolijk. Ze doet een dansje waarbij ze met haar wijsvingers in mijn zij prikt.

Ariana’s trein komt piepend tot stilstand en de deuren gaan open.

We knuffelen nogmaals.

‘Dit moeten we vaker doen, zo’n meidendagje,’ fluistert ze in mijn oor.

‘Ja!’ fluister ik terug.

Dan knoopt Ariana haar jas dicht en beklimt het trapje. Ze blijft nog even in het halletje van de coupé staan en zwaait. Ik zwaai terug, stop mijn oordopjes in mijn oren en draai me om. Ik wacht niet totdat de trein haar weer heeft meegenomen.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Clarice Lispector, Maarten van der Graaff, Ali Smith, Olga Tokarczuk

Wat luister ik?

Julia Jacklin, MUNA, Big Thief, Rosalía

Wat kijk ik?

Midsommar, My Favorite Shapes by Julio Torres, videoclips

Quote

'You are not in the wild, you are in a pen' - Julia Jacklin