Nieuwste onderwerp

Wachtkamer

De vloer in de wachtkamer van het ziekenhuis is grijs en pijnlijk glad, nog bijna helemaal vrij van krassen en deukjes. Alleen als de lamp er op een bepaalde manier op schijnt, kan de moeder een paar butsen zien in het linoleum. Vreemd, denkt ze, hoe een ruimte waar mensen de hele dag door bloeden en braken en sterven zo schoon kan zijn.

De moeder staart door de glazen deur naar buiten. Erboven hangt een groen, verlicht bord dat de nooduitgang aangeeft. Niets liever wil ze dan nu die nooduitgang nemen. De deur hard dicht laten klappen en de wachtkamer voorgoed achter zich sluiten.

Maar ze moet blijven. Net als de andere bleke gezichten, afgeknauwde nagels en op elkaar geklemde lippen in de kamer. Ze is blij dat ze met niemand hoeft te praten en tegelijkertijd hoopt ze dat iemand haar vraagt of het gaat, op wie ze wacht, of ze misschien een kopje thee lust. Al is het maar zodat ze ‘nee’ kan zeggen.

Ze speelt met de jas die ze op haar schoot houdt, vouwt hem netjes op, rolt hem dan weer uit, frommelt hem in elkaar, ritst hem dicht, dan weer open. Ze weet niet zo goed meer waarom ze de jas meegenomen heeft. In haar haast heeft ze hem van de kapstok gegrist en op de passagiersstoel van de auto gegooid toen ze naar het ziekenhuis reed.

Had ze vanochtend niet nog geroepen dat het te lekker weer was voor een jas? Schiet op, je bent al laat, hier is je lunch, die jas heb je niet nodig joh, ga maar gauw, ik zie je vanavond. Een tas haastig op de rug geslingerd, een hand die kort wordt opgestoken zonder om te kijken, een lange paardenstaart die nog even wappert, net een seconde later de hoek om is dan het meisje en haar fiets.

Hoe vaak heeft ze al niet op haar gewacht? Soms lijkt het of hun leven een aaneenschakeling van wachtkamers is geweest. Negen lange maanden in het begin, toen was ze er pas, en daarna begon het uitkijken naar een woordje, een stap. De moeder wachtte in haar slaapkamer, met open ogen turend in het donker tot het ochtend werd, en ze haar op kon halen van haar eerste logeerpartijtje. Op de bus die terugkwam van het schoolreisje, op de enige scène in de eindmusical waar ze tekst had – de moeder wachtte altijd en het wachten duurde altijd te lang.

Ze knijpt zo hard in de jas dat ze haar eigen nagels door de stof heen voelt prikken. Het plastic stoeltje waar ze op zit is plakkerig en oncomfortabel, het bordje boven de nooduitgang schijnt nog groener, nog verleidelijker. De moeder blijft zitten en wacht.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood