Nieuwste onderwerp

IJsje (2)

Ze zitten samen op de stoeprand met opgetrokken knieën, beiden likkend aan hun eigen ijsje, maar Janneke doet expres langzaam over de hare. Ze wil er zeker van zijn dat de ruzie overgewaaid is als ze weer thuis komen. Misschien moeten ze zo nog even langs de speeltuin. Max vraagt altijd om geduwd te worden op de schommels. Als ze hem straks zijn zin geeft, is hij de rest van de dag hopelijk in een goede bui.

Janneke kijkt naar haar broertje. Er is wat ijs op zijn kin gedruppeld, zijn wangen zijn rozig en hij likt tevreden over zijn lippen. Als hij zo naast haar zit, lijkt hij heel lief. Vaak is hij dat ook. Maar soms vindt Janneke hem alles behalve lief. Dan wordt hij uit het niets boos, woedend, begint hij te krijsen en op de grond te rammen met zijn vuistjes, dan houdt hij niet op tot mama in tranen is en papa schor van het schreeuwen. Soms slaat of schopt hij Janneke, maar dan mag ze niks terug doen van haar ouders. Hij meent het niet, zeggen ze. Maar het voelt wel gemeend.

Max is ook de reden dat ze zo vaak ruzie hebben. Over wiens schuld het is als hij weer eens een driftbui heeft. Of dit gedrag normaal is of niet, of het nou gewoon bij jongetjes hoort, dat Janneke nu eenmaal een heel makkelijk kind was geweest. Mama houdt vol dat het gewoon een druk jochie is, dat ze duidelijke grenzen moeten stellen, papa vindt dat Max naar een speciale school zou moeten gaan. Ze zijn het nooit met elkaar eens. En dan is Janneke degene die met haar broertje moet spelen om hem bezig te houden.

‘Janneke, mijn ijsje is op.’ Max trekt aan haar broekspijp en kijkt haar met grote ogen aan.

‘Op is op,’ zegt Janneke.

‘Mag ik een hapje van jou?’ Hij vraagt het met zijn schattigste stemmetje, die hij altijd op zet als hij zijn excuses moet aanbieden.

‘Nee.’

‘Alsjeblieft? Jij hebt nog heel veel!’

Het is waar, ze heeft nog veel ijs, het is nog niet eens tot het hoorntje gezakt. Janneke zou hem best een hapje kunnen geven. Elke andere dag had ze het gedaan, zonder te mopperen ook nog, maar nu voelt ze hoe haar ogen branden en de hand die het ijsje vasthoudt trilt.

‘Nee! Nee, je mag geen hapje, deze is van míj!’

Haar woorden stuiteren over de stoeptegels zodat iedereen naar ze omkijkt. Deze keer kan het Janneke niet schelen. Laat hem maar huilen en schoppen en slaan, dan ziet tenminste iedereen hoe haar kleine broertje echt is.

Maar Max doet niet van dat alles. Er komen niet eens dikke, heldere tranen opzetten in zijn ooghoeken. Hij kijkt naar zijn voeten en schuifelt met zijn schoenen over de grond.

‘Sorry Janneke.’ Het is zijn normale stem, niet dat overdreven schattige stemmetje.

‘Geeft niet,’ zegt Janneke.

Ze zucht, slaat haar arm om de schouders van Max en neemt een lik van haar ijsje. Op de terugweg, besluit ze, neemt ze hem mee naar de schommels.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Michel Faber

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood