Nieuwste onderwerp

IJsje (1)

Janneke houdt de hand van haar broertje net iets te stevig vast terwijl ze naar de ijssalon tegenover het park marcheert. Zijn benen zijn veel korter dan die van haar, hij moet bijna rennen om haar bij te houden. Hij heeft al een paar keer ‘Niet zo snel!’ geroepen.

‘We gaan iets heel leuks doen, Max,’ zegt Janneke, maar het komt er snauweriger uit dan bedoeld. ‘Mama zei dat we een ijsje mochten halen, lekker hè?’

Hierdoor houdt Max zijn mond en begint wat harder met zijn zus mee te lopen. Janneke hoort hem naast haar hijgen van enthousiasme. Hij heeft natuurlijk niet door gehad dat dit ijsje eigenlijk een afleidingsmanoeuvre was. De naderende ruzie tussen haar ouders hing de hele ochtend al in het huis als een zwoele, zware lucht voor een onweersbui. Het zat in een koffiekopje dat net te hard werd neergezet, in een pagina van de krant die scheurde, in de broodjes die zwartgeblakerd uit de oven kwamen waardoor ze op zondag gewoon met een boterham moesten ontbijten. Die middag was het echt begonnen. Janneke zat in de woonkamer te kleuren, haar tong half uit haar mond gestoken ter concentratie, toen ze het eerste gedonder uit de keuken hoorde komen.

Het ging om Max, natuurlijk. Het gaat altijd om Max.

Maar voordat ze kon horen wat deze keer precies het probleem was, kwam mama de keuken uitlopen met een glimlach die veel te groot was voor haar gezicht.

‘Janneke, mama geeft jou wat centjes mee en dan gaan jij en Max even een lekker ijsje halen, goed?’ Ze stopte haar het geld toe en aaide haar hoofd, eerder gehaast dan liefkozend. ‘Trekken jullie wel een jas aan?’

De ijssalon is nu in zicht en Max laat haar hand los om er de laatste paar meter zelf heen te rennen. Janneke roept een paar keer zijn naam, maar hij kijkt niet eens om en sluit zonder op haar te wachten aan in de rij die tot op de stoep staat. Hij wiebelt, verplaatst steeds zijn gewicht van zijn tenen naar zijn hakken. Normaal gesproken vindt Janneke dat niet erg, maar nu irriteert het haar en legt ze haar hand op zijn schouder. ‘Doe eens rustig,’ zegt ze, zoals mama dat altijd zegt. Het helpt niet.

Gelukkig duurt het niet lang voor ze aan de beurt zijn. ‘Wat mag het zijn?’ vraagt de mevrouw achter de balie zonder te glimlachen. Ze kijkt Janneke niet aan, maar werpt een blik op de klok boven de deur en veegt wat zweet van haar voorhoofd.

‘Eén ijsje met spikkels en eentje met nootjes,’ zegt Janneke zacht.

‘Ik versta je niet, meid, wat harder praten.’

Ze zegt het nog een keer met gloeiende wangen. De mevrouw knikt kort en pakt twee hoorntjes uit de houder. Janneke haalt het geld uit haar broekzak en legt het op de toonbank. Als ze allebei hun ijsje vast hebben, schuift de vrouw de muntjes in haar hand en telt ze na.

‘Je komt tekort, meid. Ik mis nog zeventig cent.’

Janneke hoort iemand achter haar zuchten. Ze begint in haar zakken te zoeken. Zou het geld eruit gevallen zijn omdat ze zo snel liep? Nee, dat had ze wel gehoord, en anders Max wel.

‘Dit is alles wat mama me gegeven heeft.’ Ze fluistert bijna maar het lijkt alsof de hele ijssalon mee luistert.

‘Twee ijsjes met topping is vier euro twintig, dit is drie euro vijftig. Je hebt genoeg voor één ijsje, niet twee,’ zegt de vrouw zuchtend. Ze kijkt weer naar de klok.

Max begint te snikken. Hij heeft zijn ijsje al half op, om zijn hele mond zitten plakkerige, gekleurde vlekken. Ook Janneke wil huilen. Ze wil haar eigen ijsje niet teruggeven, maar als ze dat niet doet is ze een dief, en ze wil niet dat Max in de ijssalon één van z’n buien krijgt.

‘Nou, nou, huilen is nergens voor nodig.’ Een oude meneer met een kromme neus knipoogt naar Janneke en haalt zijn portemonnee tevoorschijn. ‘Die krijgen jullie van een sponsor.’

Janneke is te opgelucht om dankjewel te zeggen en ze neemt snel aan lik van haar ijsje.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) Lolita - Vladimir Nabokov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood