Nieuwste onderwerp

Brazilië (9)

Een grote pick-up stopt voor het hek bij bij de oprijlaan. Vanaf de veranda van mijn oma’s huis zie ik hoe een man uitstapt om koffers uit de achterbak te tillen. Aan de andere kant van de wagen stapt tante Sueli uit. Ze zwaait even, neemt de koffers over van de chauffeur en loopt met ferme passen door het open hek richting mij.

‘Wat fijn dat ik je nog even kan zien voor jullie verder reizen!’, zegt Sueli als ze neerploft op de stoel naast mij. ‘Ik had graag wat meer tijd gehad, maar ik ga van de ene conferentie naar de andere deze maand,’ ze zucht, ‘Gelukkig kon ik deze keer vanaf de luchthaven meerijden met een collega.’ Dan staat ze op. ‘Ik ga even koffie halen, wil jij ook?’, vraagt ze.
Ik knik. ‘Graag, maar wel met niks erin. Gewoon, zwart.’ Sueli trekt haar wenkbrauw op en loopt daarna naar binnen. Nu er geen ronkende automotor klinkt op de achtergrond, hoor ik pas dat er een belletje klinkt bij elke stap die ze zet met haar cowboylaarzen.

Tante Sueli is net zoals veel van mijn tantes iets in de landbouw gaan studeren. Waar tante Vera zich bijvoorbeeld specialiseerde in biologische bestrijdingsmiddelen, koos Sueli voor planning en organisatie. Inmiddels was die organisatiedrift niet meer beperkt gebleven tot de boeren in de streek: Sueli was een tijdje wethouder in het dorp, maar inmiddels had ze besloten om het familiehuis te runnen nu mijn oma op leeftijd begon te raken. Daar waren niet alle ooms en tantes even blij mee.

‘Iemand moet het doen,’ mompelt Sueli als ze de veranda op loopt met twee volle mokken koffie. ‘Wat?’ vraag ik, nadat ik verschrikt terugkeer uit mijn gedachten.
‘Het duurde iets langer. Ik moest nieuwe koffie zetten omdat de kan leeg was,’ gaat ze verder. Daarna drukt ze de mok in mijn handen. Ik neem een slok en proef vooral zoet. ‘Ik vind het altijd wat moeilijk om te bepalen hoeveel zoetjes erin moeten,’ verontschuldigt zij zichzelf, ‘maar maak je geen zorgen. Het is suikervrij!’

We drinken allebei nog wat, ik met heel kleine slokjes. Daarna vraag ik haar naar de conferentie. ‘Niet veel bijzonders,’ legt Sueli uit, ‘maar het is fijn om iedereen in het wereldje weer te zien. Ik heb wel wat geleerd hoor, over nieuwe soorten kunstmest en… Ach, het is ook een goede manier om wat interessante contacten op te bouwen voor je nichtje.’
‘Aha, ja… ehm, welke?’, vraag ik, terwijl ik een plek zoek waar ik de mok kan verstoppen.
‘Clara natuurlijk! Die is net begonnen met haar studie als landbouwkundig ingenieur. Mooi vak, daar bouw je een goede toekomst mee op. Nou ja, ik heb er veel profijt van gehad,’ Sueli glimlacht, ‘Het is fijn dat ik haar een beetje kan helpen.’ Ik herinner mij de verhalen van mijn moeder over bakken geld die Sueli en Vera uitgaven aan bijles voor mijn nichtje. De twijfels van andere tantes of dat nichtje wel trek had in de toekomst die voor haar was gepland. Dan vraag ik mijn tante waarom zij besloot om bij mijn oma te blijven wonen.

Sueli neemt een slok voordat ze antwoord, alsof ze even extra tijd neemt om mijn vraag te peilen: ‘ik neem mijn verantwoordelijkheid. Anderen moeten niet klagen als het dan op mijn manier geregeld wordt.’


Ik ben op reis door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Om alle namen te oefenen, heb ik een schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder mijn moeder Helena en twaalf anderen.

brazil_09

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment Aristotle and Dante Discover the Secrets of the Universe van Bejamin Alire Sáenz

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

Our Planet, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret