Nieuwste onderwerp

Venetië (3)

Vittorio stuurt zijn gondel langs alle gebruikelijke hotspots waar de toeristen om vragen. Langs de Canal Grande zitten alle terrasjes vol, obers in witte overhemden manoeuvreren tussen de tafels door met borden pasta waar stomende mossels op liggen, rond de restaurants heen dralen gasten die wachten op een plek die vrijkomt. Soms wijst hij kerken aan, of mooie gevels, maar de Nederlandse man in zijn boot zucht alleen af en toe.

‘Niet goed?’

‘Ja, ja,’ zegt de man. ‘Heel mooi.’

‘Wat is er dan?’

‘Niks, er is niks, alleen…’ Hij duwt zijn nagels in de palm van zijn hand maar blijft voor zich uit kijken, naar waar de gondel door het zwarte water snijdt. ‘Mijn vrouw. Mijn ex-vrouw eigenlijk. We waren in Venetië een paar jaar geleden en ze wilde zo’n bootritje. Ik vond het onzin, veel te duur, oplichterij, ik vertikte het gewoon. Maar ze wilde zó graag een bootritje.’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Had ik het nou maar gewoon gedaan, misschien dat dan…’

‘No no no no no.’ Vittorio geeft de man een tik tegen het achterhoofd, zacht maar ferm, zoals zijn moeder dat bij hem doet als zijn vuile sokken nog in de badkamer liggen. ‘Vanavond hebben we het alleen over mooie dingen, vriend. Geen vrouwen, geen liefdesverdriet. Capisci?’

De Nederlander schraapt zijn keel en knikt driftig.

‘Sorry, je hebt gelijk.’

Vittorio heeft medelijden met de lange, slungelige vent die met opgetrokken knieën in zijn gondel zit. Teleurstelling lijkt aan alle kanten van hem af te druipen. Het zit in de diepe lijnen rond zijn mond, in het warrige, muisbruine haar, in de nagels die kort afgebeten zijn.

‘Kom, ik laat je mijn favoriete plek in Venetië zien.’

Hij vaart richting de Santa Maria de Novelle, de hoge, ronde kerk opgebouwd uit grijswitte stenen. Hier zijn zijn ouders getrouwd, lang voordat zijn vader overleed, op hun trouwfoto staan ze gearmd op de trappen die de kerk omringen. Hier hoopt zijn moeder dat ook Vittorio zal trouwen, een lief Italiaans meisje dat voor hem koken zal als zij dat niet meer kan. Hij keert het gebouw zijn rug toe en stuurt de gondel er omheen, de Canal Grande uit, tot ze de stad achter zich laten en op open water uit kijken. Dan haalt hij zijn roei naar binnen en gaan zitten op het bankje achter de Nederlander.

‘We zijn er,’ zegt hij.

‘Maar… Hier is niks.’

De lampen van de stad verlichten het water van achter, maar voor ze uit is niet veel anders dan donkere zee en donkere lucht.

‘Links,’ zegt Vittorio, ‘is de Lido. En rechts is de rest van Italië, het vasteland. Maar hier vooruit…’ De haren op zijn armen gaan overeind staan. ‘Daar is alles. De middellandse zee, en dan Afrika, en dan de rest van de wereld.’

‘Aha. Dus je favoriete plek in Venetië is daar waar het ophoudt?’

‘Ja, ik denk het. Aan het einde van mijn werkdag kom ik hier en het liefste zou ik blindelings die kant op varen, tot ik niet verder meer kan.’

‘Waarom doe je dat dan niet?’

Vittorio grinnikt, maar het klinkt vreugdeloos, eerder een soort gebrom. ‘Hoe dan? Ik heb geen geld, ik ben alleen, hoe ver kan ik nou komen?’

‘Ik ben ook alleen. Toch ben ik naar Venetië gegaan.’

‘Ja. En hoe is dat bevallen?’

Het is stil in de gondel. Alleen het zoute water klotst hard tegen de houten zijkant. De stroming drijft ze langzaam terug richting de stad, steeds verder van de donkere horizon, weg van de rest van de wereld. Na een tijdje meert Vittorio de gondel weer aan ter hoogte van het Dogepaleis. De Nederlander stapt uit, betaalt contant, ze schudden elkaar de hand.

‘Tot ziens,’ zegt Vittorio.

‘Ik kom nooit meer terug naar Venetië.’

Vittorio knikt. ‘Oké. Dan veel succes.’

De man loopt weg zonder nog om te kijken. Vittorio rookt een sigaret met zijn rug naar het water en gaat dan naar huis, waar op het fornuis een pan pasta zal klaarstaan.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) A Tree Grows in Brooklyn - Betty Smith

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood