Nieuwste onderwerp

Brazilië (7)

‘Woon jij bij je ouders, net als ik?’, vraagt oom Rogério. We zitten op de veranda van mijn oma’s huis en kijken naar de straaltjes water die van het dak stromen. Het regent altijd als ik hier ben. ‘Een soort van, maar niet echt meer’, antwoord ik. Rogério wacht even voordat hij antwoord. ‘En wat doe je voor werk? Is het koud daar? Hoe gaat het eigenlijk met je tante Anke in Nederland? Waar woont je broer?’ Voordat ik daar op weer kan antwoorden is Rogério mij weer voor. ‘Weet je, ik vind het fijn om bij mijn moeder te wonen’, zegt hij met een vastberaden blik.

Ik knik en mijn blik volgt de handen van mijn oom. Hij pakt zijn net gekregen telefoon en begint met tikken op het scherm. Er verschijnt een klok, dan een spelletje met vogels, sms’jes met lange rijen willekeurige letters en plotseling is de telefoon ingesteld op Russisch. ‘Moet je nog een beetje wennen aan je telefoon?’, vraag ik. Rogério zucht, ‘Ik wil gewoon de pastoor bellen en het gaat maar niet’. Dan tipt hij verder op het scherm: camera, wazige donkere foto’s in de galerij, telefoonapp, lege contactenlijst.

De meeste ooms en tantes leek het geen goed idee, maar mijn moeder stond erop. Oom Rogério zou een telefoon cadeau krijgen. ‘Hij is gek op bellen, en dan heeft hij wat te doen!’, zei ze terwijl ik bezig was met het resetten en inpakken van de oude smartphone van mijn vader. ‘Zo’n oude kleine is perfect. Simpel voor hem en niemand jat zijn telefoon als hij in het dorp loopt’. Haar verhaal klonk overtuigend, voor mij in ieder geval.

Nou had Rogério ook wel wat te goed van ons. Bij gebrek aan een eigen mobiele telefoon, is een van zijn hobby’s het opnemen van de huistelefoon bij mijn oma thuis. Mijn moeder babbelt dan wat, waarna mijn oom luid roept dat er telefoon is voor mijn oma, of mijn tantes Vera en Sueli.

Dat korte babbeltje bleek na verloop van tijd de beste manier om alle familieroddels ongefilterd binnen te krijgen. Een keer per week gaat Rogério naar een soort dagbesteding — ‘Mijn school!’ noemt hij het enthousiast. Af en toe wandelt hij naar het gemeentehuis om koffie te drinken, en daarna te kletsen met de pastoor die ernaast woont.

De rest van de tijd dwaalt Rogério door het huis van mijn oma. Hij kan rustig overal binnen vallen, waarna iedereen na een korte blik weer verder gaat met waar ze mee bezig zijn. Ze hebben alleen nog niet gemerkt dat hij iets meer oppikt dan ze denken.

Via Rogério hoorde mijn moeder over stukken land die werden verkocht (‘Daar gaat onze erfenis!’ zei ze aan de lijn). Een andere keer vertelde mijn oom omslachtig over lokale politici snode plannen hadden bedacht aan de keukentafel van mijn oma (‘Goed blijven luisteren!’, antwoordde mijn moeder). Laatst vertelde hij over denieuwe verkering van een neefje (Mijn moeder glom aan de telefoon: ‘Oh, wat leuk! Laat je ze wel een beetje met rust?’).

‘Ik snap dit ding niet’, zegt oom Rogério. Hij legt de smartphone neer op de vloer en probeert ‘m te laten tollen. ‘De pastoor is echt een aardige man, Joca! Je moet hem echt eens ontmoeten’. Ik buk naar de telefoon en doe mee met zijn tolspelletje. Misschien ga ik wel morgen mee met mijn oom, koffie drinken.


Ik ben op reis door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Om alle namen te oefenen, heb ik een schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder mijn moeder Helena en twaalf anderen.

brazil_07

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment Conversations with Friends van Sally Rooney

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

The Young Pope, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret