Nieuwste onderwerp

Venetië (2)

Brams voeten doen pijn, zijn onderrug zeurt, zijn knieën lijken bij iedere stap iets meer te schuren. De hele dag heeft hij rondgedwaald door Venetië. Steeds als hij ergens stil zat, kwamen er herinneringen aan Marianne naar boven, zelfs op plekken waar ze nooit geweest waren. Een groezelige pizzeria doet hem denken aan de enorme Margherita die ze met zijn tweeën niet eens op kregen, een ober die een fles wijn naar een tafel draagt herinnert hem aan hoe Marianne hem uitschold toen hij een glas omstootte en haar witte jurk onder de rode vlekken zat. De enige oplossing is blijven lopen op een stevig tempo. Dan ziet hij alleen maar het mooie, de stenen leeuwenkoppen op de gevels van gebouwen, de krullerige metalen spijlen van een voordeur, de bruggetjes die opeens verborgen liggen achter een hoek.

Maar ook in Venetië valt de avond. De lucht kleurt net zo diepblauw als de zee en overal glibberen gele stroompjes licht over het wateroppervlak. Bram kan niet meer. Hij vindt een winkel waar enorme pizza’s in een vitrine liggen, bestelt twee stukken peperoni en een cola. Met zijn avondeten neemt hij plaats op de bovenste trede van een trapje dat afdaalt naar het kanaal. Als er iemand langs vaart, klotst het water omhoog en spettert in zijn gezicht. Het is een heldere avond, fris maar niet te koud voor een dun jasje. De pizza is zout en vet op een lekkere manier. Bram probeert zich gelukkig te voelen.

Er komt een gondel richting de kade drijven. De gondelier, in gestreepte trui, moet zich bukken als ze onder een brug door varen en houdt daarbij zijn hoed vast. In het bootje zit een Koreaans gezin. De vader en moeder staren nors voor zich uit, de dochter ziet eruit alsof ze liever drie kwartier lang op de bodem van het kanaal had gelegen.

De gondelier meert aan op een paar meter afstand van waar Bram zit te eten. Zijn klanten stappen uit met ieder een gemompelde ‘thank you’, en lopen in een rijtje achter elkaar weg. De gondelier kijkt ze na, zucht, haalt een pakje sigaretten uit zijn zak en ziet dan Bram zitten. Snel bergt hij het pakje op en plakt een brede lach op zijn gezicht.

‘Sir, dear sir,’ begint hij terwijl hij op Bram afloopt. ‘Ritje in de boot? Venice by night, tachtig euro voor drie kwartier, beste prijs van de hele stad, wat zeg je ervan?’

Ondanks alles begint Bram te grinniken. ‘Ik? In m’n eentje?’ Hij en Marianne hebben zo vaak oudere mannen uitgelachen die geld neerleggen om helemaal alleen een romantische ritje te maken. Zo diep was hij toch nog niet gezonken?

De gondelier haalt zijn schouders op. ‘Het gebeurt wel eens.’

‘Ja,’ zegt Bram. ‘Wat sneu.’ Van dichtbij ziet hij dat de gondelier niet zo oud is als hij eerst dacht. Hij heeft een zacht gezicht, wangen die nog een beetje rond zijn. De jongen zucht en komt naast hem zitten op de stenen trap, haalt nu toch het pakje sigaretten uit zijn zak.

‘Sneu voor mij,’ zegt hij. ‘Dan praten ze alleen over… hoe zeg je dat…’ Hij vormt met zijn handen de vorm van een hartje voor zijn borst en haalt zijn vingers dan weer uit elkaar, alsof het hart breekt.

‘Heart ache,’ zegt Bram.

De gondelier knikt en klemt een sigaret tussen zijn lippen. Het is een knappe jongen, ondanks zijn wat kinderlijke gezicht. Hij is vast vaker de aanrichter geweest van liefdesverdriet dan het slachtoffer. Bram biedt hem een stuk pizza aan, maar hij slaat het af.

‘Ik eet thuis,’ zegt hij. ‘Mama.’

Hij fronst erbij, alsof het vooruitzicht van een warme maaltijd die op je wacht vervelend is. Ze zitten een tijdje in stilte naast elkaar, rokend, etend, tot de gondelier zijn peuk in het water gooit.

‘Je krijgt vijftig procent korting,’ zegt hij en hij kijkt Bram recht in zijn ogen aan met een kleine, enigszins brutale glimlach. ‘Veertig minuten, veertig euro. Laatste ritje van de avond. Deal?’

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

(Momenteel) De meester en Margarita - Boelgakov

Wat luister ik?

Van alles, maar vooral The Beatles

Wat kijk ik?

The Godfather & Midnight in Paris

Quote

"A word after a word after a word is power" - Margaret Atwood