Nieuwste onderwerp

Netwerken

Ik volg een college netwerken omdat dat moet. Niet omdat ik nou het gevoel heb dat je daar in een hoorcollege bijzonder veel over kan leren. Maar blijkbaar is die mening erg vreemd, er is namelijk sprake van een presentieplicht voor de volledige opleiding.

‘Ik weet nog dat ik op zo’n borrel stond,’ zegt de man die ons de les komt geven, ‘Je weet wel, zo’n netwerkborrel…’

Joh, denk ik en zucht expres hardop. Er is een tijd geweest dat ik te netjes was voor dat soort openlijke tekenen van respectloosheid jegens het lesgevende gezag, maar die tijd ligt ver achter me. Ik ben bijna afgestudeerd en ik zit dagelijks met mijn schoenen op de stoffen rugleuning van de stoelen voor me. Fuck het systeem.

‘Dus ik stond daar. Derde biertje in mijn hand. En toen gebeurde het. Er begon iemand tegen MIJ te praten.’ Hij hijgt van enthousiasme.

Ik heb zin om op de grond te gaan liggen en achter de stoelen voor me te verdwijnen. Om een slaapje te doen met mijn hoofd op mijn rugzak. Om te bestuderen wat er allemaal aan achtergelaten liefdesbriefjes en ooit dierbare pennen op de grond ligt. Of een serie te kijken met mijn koptelefoon op in plaats van op het allerzachtste volume met mijn telefoon tussen mijn knieën geklemd.

And then I jizzed in my pants, appt Lola.

Maar helaas, was dat maar het vervolg van de anekdote geweest. Dan was er vast iemand in deze zaal geweest met een soortgelijke, bijzonder ongemakkelijke ervaring en had iemand hier nog iets aan gehad.

‘En dat was zo’n geweldig gevoel, dat ik dacht: dit wil ik vaker. En dus ga ik jullie vandaag de fijne kneepjes van het netwerk-vak bijbrengen.’

Hij wrijft zich in zijn handen alsof wij al jaren hongerig op deze kennis hebben zitten wachten. Maar ik kijk om me heen en zie dat alleen autistische Antonie nog enigszins geïnteresseerd kijkt. Al kan het ook komen doordat zijn ontspannen gezichtsuitdrukking van nature een combinatie is van een lichte frons en totale verslagenheid. Alsof hij van vrijwel alles aan de mens bijna helemaal niks begrijpt. Misschien is dat ook wel gewoon zo.

De docent begint begeesterd te ijsberen.  ‘Een connectie maken. Dáár gaat het allemaal om.’

Ik zucht nog harder dan zonet. Klik nadrukkelijk veelvuldig met mijn pen. En dan durft de minister van onderwijs nog te zeggen dat protesteren voor het klimaat op donderdagen spijbelen is. Welnee, we voorkomen dat onze breinen worden uitgeput door het opzitten en pootjes geven bij dit soort verplichte open deuren bullshit.

‘Ga maar eens voor je spiegel staan. Gewoon thuis. En stel jezelf voor, zonder te lachen. Wie bén ik nou eigenlijk helemaal? Begin maar met je naam. Spreek hem hardop uit. En waar ben je goed in? Allemaal hardop. Oefen maar even.’

Met een dramatisch gebaar loopt hij terug naar zijn laptop om de volgende slide van zijn diapresentatie tevoorschijn te toveren.

‘Dan is het moment aangebroken. Hou op met over jezelf te praten, en heb oprechte interesse.’

Lola appt: Iedereen die ooit een gesprek heeft gevoerd heeft begrijpt deze shit. Wat doen we hier?

Ik app terug: Iets met studiepunten.

Ik stuur: Misschien dat ik dit op mijn twaalfde tof had gevonden. Toen vond ik mensen eng.

Lola: Bullshit. Toen had je net tieten en wilde je onzichtbaar zijn, verder was er niks aan de hand. Zelfs Antonie zit zich de tering te vervelen, die praat de hele dag al tegen de spiegel over zichzelf.

Ik word er waanzinnig triest van. Ik had vanavond ook de wereld kunnen veranderen. Of een origami-olifant kunnen leren vouwen. Of interessante mensen leren kennen in een kroeg en enerverende gesprekken over verre landen en onbekende culturen kunnen voeren.

‘…Maak een complimentje, praat over het weer, raak iemand even aan…’ hoor ik de docent zeggen, en ik zone definitief uit.

Deze hele avond had samengevat kunnen worden met “gewoon normaal doen voor beginners”. Maar goed, wie vraagt mij ooit iets.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Augusten Burroughs, Dimitri Verhulst, Jan Wolkers, gebruiksaanwijzingen, veiligheidsvoorschriften

Wat vind ik?

Een dobbelsteen in de blubber naast de tramrails. Een paraplu in mijn fietskrat. Een puntenslijper met twee ingangen naast mijn voordeur. Een baboesjkapoppetje in mijn brievenbus.

Wat kijk ik?

Man and chicken, Mary and Max, Harvie Krumpet, Catch me if you can, Chicken run, The never-ending story

Wat schreef ik?

Weekend Warriors (korte film, 2015). Watergames (korte film, 2015), Onderbeds (korte film, 2016). Takhil (korte film, 2016), Ministerie van Relatielegetimatie (Korte film, 2016), Anita's roedel (korte documentaire, 2018)

Quote

“Ik blijf mijn hele leven bij jou wonen.” Hij glimlachte. “Dat denk je nu.” “Dat blijf ik altijd denken.” “Ooit wil je hier weg. Dan wordt dit eiland te klein voor jou.” “Niet, het blijft hier altijd even groot.” “Maar jij niet.” “Dan begin ik een eigen eiland. Daar.” Ik wees met mijn want richting de plek waar het ijs overging in slobberende golven. “Als ik elke dag op dezelfde plek een kei gooi, dan komt daar vanzelf een eiland.” (Uit Birk, door Jaap Robben)