Nieuwste onderwerp

Supervruchtbaar

Aan het plafond hangen lichtgevende kwallen, alles is blauw, en ik loop dwars door de vissenshow naar mijn vader en plof naast hem neer.
“Wow,” zegt hij.
We staren naar het huizenhoge aquarium. We weten nu wat er zwemt: een rode poon, brasems, kleine haaien, platvissen, roggen, et cetera ad bijna infinitum. En nu dwarrelen er óók nog eens wolken garnaaltjes naar beneden. Alsof het sneeuwt. De vissen worden gek.
Papa en ik staren er naar met een ronde mond. De vissen scheuren door het aquarium, met dezelfde open mond, om zoveel mogelijk garnaaltjes naar binnen te zuigen, alsof ze al drie jaar niet meer gegeten hebben, alsof het een wedstrijd is, alsof het een technofeestje is, ze zwemmen rondjes en rondjes en kriskras en omgekeerd, maar dan staren wij naar het midden. Naar één enkele vis.
De vrouwtjeshaai.
“Jeetje,” zegt mijn vader.
“Wat is dit, joh,” zeg ik.
De vrouwtjeshaai houdt zich stil. De garnaaltjes vallen langs haar heen, ze blijft onverstoord. Alleen haar staart zwiept, rustig. Dan buigt ze naar achter. Ze is elastisch, buigt zo ver naar achter dat ze een kleine cirkel maakt, en buigt door, tot ze een spiraal is. Ze spiraalt naar beneden tot ze op de grond ligt. Daar blijft ze liggen, papa en ik kijken elkaar aan, is ze dood? Weer houdt ze zich stil. Dan zwemt ze rustig naar boven, blijft daar drijven, en draait en kronkelt weer naar beneden.
Alle andere vissen vreten. De vrouwtjeshaai danst.
De verzorgster volgt onze blik. “Ja,” zegt ze. “Ze is supervruchtbaar.”
Wij knikken.

Later was ik mijn handen. Kijk in de spiegel van de witte museumwc.
Denk aan rare kronkels maken als de discolampen aanstaan.
Denk aan hoe je als je tussen je 20e en 24e baart je lichaam weer automatisch terugschiet naar de normale staat, dat dit de leeftijd is om te baren, je bent elastisch, een spiraal, supervruchtbaar.
Denk aan die jongen die laatst vroeg: “Dit is een date, toch?” en dat ik als een platvis in het zand verdween.
Denk aan die andere jongen die iets te dichtbij kwam en ik uit een oerreactie wegboog, weg van die hand, superelastisch.
Ik droog mijn handen, zoek mijn vader weer. We kijken naar twintig verschillende opgezette zeehonden. Zitten in het donker, minutenlang te wachten tot de film “Natuurlijk, Ameland” begint. Staren naar een slideshow over deltawerken.
Je zóu kunnen stellen dat er bij elke nieuwe tekening van een dijk in het jaar 1887 een eicel sterft, maar daar die gedachte hou je maar even lekker voor jezelf.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Roald Dahl, Etgar Keret

Wat luister ik?

Elbow, Duke Ellington, Charles Bradley

Wat kijk ik?

Her, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Fantastic Mr Fox, Baby Driver, La Vita È Bella

Wat schreef ik?

Skydancer (roman, 2018)

Quote

"You're lucky if you get time to sneeze in this goddam phenomenal world." -J.D. Salinger, Franny and Zooey