Nieuwste onderwerp

Busje

De blonde haartjes op Cindy’s onderarmen springen direct overeind als ze een eerste stap naar buiten zet. Het waterige zonnetje lijkt voor de sier in de lucht te hangen. Het is tegen het einde van de middag en boven het vriespunt gaat de temperatuur voor de derde dag op rij niet komen. Cindy had even haar fleecetrui moeten aandoen, maar nu is ze de schuifdeuren al door en ze hoeft alleen maar even mevrouw Hansen binnen te brengen, dus ze loopt stug door.

Zoals gewoonlijk vindt Cindy de achtennegentigjarige bewoonster van verzorgingshuis De Framboos in de abri die zo’n twintig meter van de ingang af staat. Mevrouw heeft er een handje van om te ontsnappen als het personeel een paar tellen de andere kant op kijkt, maar gelukkig komt ze nooit ver. Meestal glipt ze in haar eentje weg, maar bij een van haar laatste vluchtpogingen nam ze meneer Wildschut, van wie de verzorgers vermoedden dat hij een oogje op haar had, mee op sleeptouw. Cindy vond mevrouw Hansen zoals altijd in het bushokje, geen aandacht bestedend aan de ouwe baas die naast haar stond te rillen en te kuchen. Een paar dagen later ontsnapte meneer Wildschut definitief, zich verstoppend onder een lijkwade.

Cindy pakt de gerimpelde hand vast en zegt: ‘Goedemiddag, mevrouw, komt u weer mee naar binnen?’ Daarna lopen ze naar de ingang — of eigenlijk loopt. Hoewel mevrouw Hansen zich normaal mee laat leiden als een kind aan wie een snoepje beloofd is, biedt ze nu weerstand. Cindy geeft nog een rukje aan haar hand — niet te hard, anders valt het oudje om — maar ze geeft geen kick. Zo staan ze een tijdje, verzorger en verzorgde, hand in hand.

‘Kunt u me vertellen wanneer de bus komt?’ klinkt een stemmetje, dun als bijbelpapier.

‘Voorlopig niet, mevrouw.’

Dat klopt. Toen Cindy zich vier jaar geleden liet omscholen van secretaresse tot verzorgster, leerde ze dat je ouderen nooit moest voorliegen. Die richtlijn volgde ze al toen ze drie jaar lang haar moeder opzocht in De Framboos. Tot aan haar dood was ze altijd eerlijk tegen haar geweest en ze nam zich voor dat ook te zijn tegen alle ouderen die ze na haar opleiding in haar zachte handen zou krijgen.

Dit betekent niet dat ze altijd de volledige waarheid moet vertellen. Zoals Cindy het niet over haar hart kon verkrijgen om haar moeder te vertellen dat haar man, met wie ze ruim een halve eeuw getrouwd was, met een jongere trut de hort op was in plaats van zijn echtgenote te bezoeken, zo zal ze mevrouw Hansen nooit vertellen dat de bushalte voor het tehuis al jaren geleden opgeven is. Papa is gewoon even boodschappen doen. Het busje komt voorlopig niet.

Mevrouw Hansen maakt zich los van Cindy. Meteen grijpt ze weer naar de verzorgster, maar die voelt de slappe hand amper om haar wijsvinger sluiten. Ze ziet hoe een uit de kluiten gewassen babyhand met levervlekken zich krachteloos aan haar vastklampt. Mevrouw Hansen knikt lichtjes en schuifelt de abri uit, Cindy achter zich aan leidend.

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

J.D. Salinger, Richard Siken, Maartje Smits, Virginia Woolf

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Lorde, Oh Wonder, Stromae, Years & Years

Quote

'I dream in my dream all the dreams of the other dreamers, And I become the other dreamers." - Walt Whitman