Nieuwste onderwerp

Brazilië (5)

Oom Nilson woont in de garage van mijn oma. Nadat hij was gescheiden kwam hij terug omdat er nog ruimte was. Oma Dona Theresa woont in een groot huis met een aantal ooms, tantes, een neefje, nichtje en een oud-tante. Als ik op een ochtend de garage binnenloop kijkt Nilson op vanuit zijn hangmat. ‘Ben je ook op zoek naar wat rust?’, zegt hij lachend. Ik knik. ‘Ik ben op een dag de drukte ontvlucht en naar de garage gerend’, gaat Nilson verder, ‘Deze plek beviel zo goed dat ik dezelfde dag hier een hangmat heb opgehangen en mijn spullen heb gepakt’.

Ik kijk wat rond en zie de naaimachines van mijn oma, wat boeken die van Nilson moeten zijn en een televisie waarop een soap wordt herhaald. Mijn blik blijft hangen bij de gereedschapskist onder de hangmat. ‘Oh, dat is voor een klusje waarmee ik bezig ben. Voor wat vrienden uit het dorp doe ik het onderhoud van hun motors’, vertelt Nilson. ‘Is dat je werk?’, vraag ik. Mijn oom glimlacht, ‘Niet alleen dat’. Dan volgt een opsomming van baantjes: taxichauffeur, koerier, automonteur, boerenknecht, barman, bouwvakker, marktkoopman, ‘Alles wat maar langskomt’, zo sluit hij af, ‘Alle mensen kennen mij hier, dus ik heb altijd wel wat te doen.’

Ik weet dat hij niet overdrijft als Nilson zegt dat hij bekend is. Iedereen die ik spreek heeft wel verhalen over mijn oom. Hij zou een goede voetballer zijn geweest in de jaren ’80, althans: ‘Hij was de sterspeler van het dorpsteam van Umbuzeiro’, volgens een tante. ‘Ooit won Nilson de loterij. Van het prijzengeld kocht hij een motor en gaf hij rondjes in het café’, vertelde mijn moeder eens. ‘Een week later was het geld op, maar iedereen had het er nog jaren over’, voegde ze daarna toe. Een vriendin van mijn oma vertrouwde mij toe dat Nilson nu nog steeds dezelfde charme heeft als toen hij jong was. ‘Je oom is een man met veel vrienden, en veel liefdes’. Mijn oma is wat resoluter: ‘Nilson ruilde zijn motor in voor een auto, maar is verder hetzelfde als vroeger’.

‘Hebben jullie al plannen voor vandaag?’, vraagt Nilson aan mij. Ik antwoord van niet, waarna hij enthousiast uit zijn hangmat stapt. ‘Ga anders mee naar de waterval van Natuba. Die moet je gezien hebben en je moeder vind het vast ook leuk. Ik moet vandaag toch die kant op om wat af te leveren bij een vriend’.

Niet veel later zit ik samen met mijn ouders en broertje in de auto. Oom Nilson komt naast ons rijden, op de achterbank zie ik een grote houten kast liggen. ‘Volg mij maar!’, roept hij. Daarna draait hij het raam dicht en geeft flink gas. Wij rijden er achter en hobbelen eerst over de stenen in het dorp. Al snel rijden we de asfaltweg op die kronkelt tussen de bergen. Aan de ene kant zie ik een steile wand met rode aarde, aan de andere kant groene velden met afwisselend suikerriet of grasvelden met koeien. ‘Alleen in de winter is het zo groen’, zegt mijn moeder terwijl ze in de verte kijkt. ‘Normaal is alles hier kurkdroog en geel, tijdens de zomer dan.’

Langzaam verdwijnt het grasland. De weg wordt steeds slechter en naast de weg staat een dicht bos met bananenbomen. De bladeren schieten langs de autoruiten. Onze auto zwiept langs gaten in de weg, en de auto van Oom Nilson is niet meer te zien. Mijn broertje klaagt dat hij zijn hoofd heeft gestoten tegen het dak. Toch probeert mijn vader Nilson bij te houden, en weer dichterbij zijn wagen te komen. Na de volgende uitwijkmanoeuvre voor achtereenvolgens een loslopende kip, vindt mijn moeder het genoeg: ‘Niemand kan rijden als Nilson, en dat is maar goed ook’.

Met een rustig tempo rijden we langs de gaten naar beneden een vallei in. De weg is weer recht en in de verte zien we de auto van Nilson stoppen. Als we dichterbij komen, rijdt hij verder, maar even later slaat hij af, en rijdt een zandweg in. Mijn vader aarzelt even, geeft dan een ruk aan het stuur en volgt de auto. ‘Wat is Nilson van plan?’, vraag ik. ‘Geen idee’, zegt mijn vader. De weg gaat stijl omhoog en de auto komt met moeite naar boven.

Eenmaal boven zien we een kleine boerderij, waar de auto van oom Nilson voor geparkeerd staat. We stappen uit de auto, als we Nilson opeens uit de boerderij zien lopen, naast hem loopt een jongen van een jaar of 4.

‘Sorry!’, zegt mijn oom, ‘Jullie hebben toch wel tijd voor een kleine tussenstop?’. Dan knielt hij en slaat zijn arm om de schouders van de kleuter. Nilson kucht even, ‘Kijk jongen’, zegt hij, ‘Ik wil je graag voorstellen aan je neven uit Nederland’.


Ik ben op reis door Brazilië om de broers en zussen van mijn moeder te bezoeken en hun kant van een aantal familielegendes te horen. Om alle namen te oefenen, heb ik een schema gemaakt. Bovenaan staan mijn opa en oma. Daaronder mijn moeder Helena en twaalf anderen.

brazil_05

« terug naar blog

Reageer

Wat lees ik?

Op dit moment De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld

Wat luister ik?

Janelle Monáe, Fresku, Seu Jorge

Wat kijk ik?

The Young Pope, Aquarius, Shownieuws

Quote

"Ik weet ook niet hoe de mens precies werkt, maar ik denk dat we er meer mee kunnen." - Etgar Keret